Extra controle UMCG

Omdat ik sinds een week of 3 wat vocht vast houd heb ik vorige week contact opgenomen met het UMCG.
Ik kreeg wat extra plasmedicatie voorgeschreven en dan zou het hopelijk weer snel goed gaan.

Maar ik bleef op hetzelfde gewicht(weeg me al een jaar lang dagelijks op advies van artsen in het UMCG).
Vooral mijn gezicht en romp zwellen op.
Vrijdag belde Nurse Practitioner (Otto) en gaf aan een afspraak voor mij te maken voor 10 januari met daarbij een aantal onderzoeken.

Vanmorgen om 8 uur zaten we in de auto richting Groningen. Het was knap mistig, maar gelukkig geen ernstig oponthoud.
Dus om 9 uur waren we bij de Poli.
Eerst bloedprikken.
Ook zo doorlopen.
Weer melden op de poli.
Oh ja, u moet ook even blazen en een 6 minuten looptest doen.
Hij is fijn, de moed zakte mij in mijn nieuwe schoenen met hakjes.

Het blazen viel mee. Ik moest 3x blazen i.v.m. longinhoud. Tja, die is bij mij altijd normaal geweest, dus nu ook. Blijken ze nu erbij te doen omdat mogelijk in de toekomst dit gaan gebruiken met nieuwe waarden voor HUI toekenning of zoiets.

Dan naar de fysiotherapie afdeling. Sanne zou hier om 9.30 uur zijn.
Dat werd ietsjes later.
En na wat praten en regeldingen kreeg ik de saturatieknijper op mijn vinger en kon ik beginnen achter de rollator met zuurstoftank op 5 liter(staat ie altijd op) aan die lange 6 minuten.
Ik werd zo moe, ben even tussendoor gaan zitten. Benen voelden als pap.
Wat denk je, 200 meter gelopen met een saturatie van 83 tot 91.
Janken van moeheid en ellende.
En Jan...die vind het vreselijk om machteloos toe te moeten kijken hoe ik worstel en worstel...

En dan terug naar de poli.
We wisten dat Erik Verschuuren vandaag dienst had.
Maar we werden binnengeroepen door Co-assistent Yvonne.
In een aparte kamer ging zij vragen en vragen.
En ik antwoorden en praten en huilen.
Dit was zo'n aanslag op mij toch al vermoeide lijf en geest.

Alle cijfers blijken voor mijn toestand niet veranderd bij de vorige onderzoeken.
Hart en nieren doen het naar behoren.
Niets wijst op vocht vasthouden.
Ook al is het uiterlijk wel te zien.
Bij lichamelijk onderzoek hoort ze geen gereutel of gepruttel.

Toen dit allemaal was afgerond(het was inmiddels 11.15 uur) werd Verschuuren erbij geroepen. En ja, die wist het ook niet.
Verdere onderzoeken of opname zijn niet nodig gezien de cijfers.
Het enige wat mij zal helpen zijn nieuwe longen.
En die komen er aan over 1 dag 1 week , weken maanden...???

Hij beseft dat ons sociale leven helemaal niets meer voorstelt.
Lang praten wordt ook steeds moeilijker.
Op verjaardagsbezoek gaan waar meer visite is lukt niet meer.
Hooguit even naar onze dochters met gezin om daar een kopje koffie te drinken en dan na een uurtje weer naar huis.

Dus we zijn onverrichter zake weer huiswaarts gekeerd om daar verder te gaan met wachten.
Dat was even erg frustrerend en verdrietig.
Maar ja, wat moet je dan?
Proberen om er niet in te blijven hangen.

Op weg naar de uitgang kwamen we Michel van Straaten en Annet tegen. Hij is ik geloof ergens in oktober of zoiets getransplanteerd.
Dat was wel weer even een bijzonder moment.

Zo, hier laat ik het bij.
Het is nu aan de donoren, hoe hard het ook klinkt.
In mijn geval zal de dood van een ander voor mij hopelijk kans op nieuw leven betekenen.

Maar de rugzak van Jan en mij wordt echt loodzwaar.
Onze benen begeven het soms.
Maar we moeten/willen doorzetten.
Hopelijk gaat het binnenkort gebeuren.
Dan is de rugzak leeg en vullen we die met alleen maar leuke dingen om samen op stap te gaan, de wijde wereld in.
En dat kan voor ons vlak voor de deur zijn.