wat is tijd...

Tja, wat is tijd.
Je hebt er vaak te weinig van merk ik om mij heen en hoor ik op radio en televisie.
Ga je dan onzorgvuldig om met de tijd die je ter beschikking hebt?
Soms is het goed om hier eens bij stil te staan.

Een zwangerschap duurt 9 maanden zodat je aan het idee van mama/papa worden kunt wennen.
Tot je 5 jaar bent hoef je niet verplicht naar school. Zo krijg je tijd om te wennen aan dat je nu ook dingen MOET!!

Maar soms is tijd ook waardevol.
Stel dat je ongeneeslijk ziek bent en je hebt nog maar korte tijd te leven, dan probeer je toch alles te doen wat op je wensenlijstje staat?

Waar wil ik met dit verhaal naar toe?
Naar wachten. Dat is ook tijd vullend.

Want laat ik er maar niet verder omheen draaien: ik wacht nu 4 jaar op donorlongen.
En dat het zo lang duurt heeft er vooral mee te maken dat er een tekort is aan orgaan donoren.
Want...heeft men geen tijd om naar de website te gaan en het donorformulier in te vullen?
Onzin, daar geloof ik niks van.
Maar men besteed zijn/haar tijd liever op een andere manier.

Gisteren kreeg ik het nieuwe boek"Grenzeloos" van Kim Moelands binnen.
En wat zat er in het boek?
Een donorformulier!!!!
Mijn eerste gedachte was: aan wie zal ik dit formulier opsturen?
Maar je mag een mens niks opdringen, dus laat ik het liggen tot iemand zelf aangeeft het formulier graag te willen hebben.

Kim Moelands heeft ook het boek "Ademloos" geschreven.
Echte aanraders.

Hoe het met Jan en mij gaat?
Niet zo geweldig.
Het leven wordt nu steeds zwaarder.
Mijn zus was 1 januari jarig.
Wij hebben nog nooit verzuimd om op die dag haar te feliciteren en gelijk bijna de hele familie daar aan te treffen.
Vorig jaar konden we 's avonds nog even kop koffie halen, dit jaar was ook dit niet meer mogelijk.

Morgen viert kleindochter Isabella haar 5e verjaardag.
We kregen een mooi uitnodigingskaartje, maar kunnen niet komen.
Het is voor mij veel te druk, dat trek ik niet meer.
En Jan gaat hier echt niet alleen heen, dat maakt het alleen maar pijnlijker voor hem.

Sinds een paar weken heb ik het steeds benauwder en zwel ik op.
Contact gezocht met NP (Otto)van het UMCG.(NP is Nurse Practitioner).
Plasmedicatie verhoogt in de hoop overtollig vocht kwijt te raken.
Helaas tot nu toe niet gelukt.
Gistermiddag belde Otto om te vragen hoe het ging.
Toen hij hoorde dat ik nog niks kwijt was, zelfs aankwam, stelde hij voor om dinsdag naar de poli te komen voor onderzoeken.
Welke onderzoeken?? Bloed prikken en het hart bekijken geloof ik.
Maar bewegen wordt nu echt adembenemend.

En we hebben natuurlijk onstuimig "winterweer".
Heel veel water en harde windstoten.
Als een klein kind rijd ik met een grote grijns op mijn snuit door dikke waterplassen.
Heerlijk.
Wij wonen 1 hoog dus geen last van natte voeten.
Helaas betekend voor veel medemensen in Nederland dit weer vooral ellende en overlast.

Ik vermaak mij overdag vooral met het lezen van de krant, oplossen van puzzels in het Bingo blad, surfen over het internet en natuurlijk breien.
Ik leg nu de laatste hand aan een jongenstrui maat 164.
Dan maar op zoek naar een nieuw project.
Ik moet toch wat doen met de TIJD die ik vooral wachtend doorbreng.
Wachtend op dat ene telefoontje.
Het doet ons goed dat het transplantatie team met ons begaan is.
Zij zijn zich bewust van het extreem lange wachten wat wij moeten doorstaan. En dat dit loodzwaar is.Maar helaas kunnen zij niks meer voor ons doen dan wat ze al doen.

Met stip op 1.
De hoogst verkiesbare plaats.
Dat is nog steeds zo.
Maar helaas....

Zo, dat was mijn verhaal.
Ik/wij vragen vooral begrip en een luisterend oor.
En een klein beetje van jullie kostbare tijd.
Want elk gebaar doet ons goed.
Wij worden niet vergeten, maar staan met lege handen aan de zijlijn van een bruisend leven.

MAAR ER KOMT EEN TIJD...DAN DOEN WIJ WEER MEE IN DE MALLEMOLEN VAN HET LEVEN!!!!