Controle UMCG

Dit wordt een kort verhaaltje.
De andere dingen die ik de afgelopen tijd heb meegemaakt schrijf ik later in een ander blog.

Ik moest vanmorgen om 10.00 uur op de poli 13 zijn(Fonteinstraat).
Eerst even bloedprikken en een longfoto maken.
Om 9.50 uur zaten we dus weer in de wachtkamer. Uiteindelijk om 10.40 uur aan de beurt.

Ditmaal weer eens dr. Verschuuren. Dat was lang geleden.
Hij had de wachtlijst al even opgezocht, dus toen kon hij ons gelijk de stand van zaken laten zien.
Een lijst van mensen met bloedgroep O. Begint te tellen bij 6.
Ik sta op 46.
Moet ik nog meer zeggen?

Nu staan er ook veel mensen op die lijst die veel kleiner of groter zijn dan ik ben, maar toch.

De conclusie is zo'n beetje dat ik nog ongeveer een jaar zal moeten wachten op een oproep.

Ook al wordt er meer getransplanteerd dan vorig jaar, toch is de wachtlijst nog steeds onverbiddelijk lang.

Het was goed om even bij te praten, maar ik kan dus niet echt goed nieuws vertellen.
Nou, dan som ik zelf maar even wat leuke dingen op voor de komende maanden.

* 14 oktober wordt Mika 6 jaar
* 3 november ben ik jarig
* 6 november komen Tessa en Lex en Liam naar Nederland.
* 25 november is Marieke jarig
* 1 december is Joost jarig
* 5 december pakjesavond???

En voor je het weet is het weer kerst en oud en nieuw.
Tussendoor gebeuren er ook nog heel veel leuke en gezellige dingen.

Met andere woorden: Jan en ik gaan gewoon lekker verder met het leven zoals we het tot nu toe deden.

Alle activiteiten gaan voor mij steeds moeizamer, maar ik geniet er enorm van. En ook de donkere maanden die voor ons liggen hebben ook iets knus en kneuterigs.

Tot een volgend blog

Lekker nazomeren

Vandaag schrijven we 21 september 2009.
En buiten schijnt de zon en is het zo rond de 20 graden.
Heerlijk om buiten te zijn. Of het nu op het balkon is, in de rolstoel die geduwd wordt door Jan of in mijn uppie op mijn scootmobiel.

De bladeren aan de bomen kleuren al weer rood/oranje.
Dat maakt het extra mooi.

De afgelopen maand was niet spectaculair te noemen wat betreft grote evenementen of nieuws.
Het kan natuurlijk niet altijd feest zijn.

Maandag 7 september ging Jan voor het eerst naar school.
Gelijk een lange dag van 11.00 uur tot 20.00 uur.
Hij was dan ook helemaal opgebrand toen hij thuis kwam.
Maar belangrijk: het was boeiend en leerzaam en leuk!
Wel pittig om alles te combineren: werken, school, huiswerk en thuis nog de handen laten wapperen.
En als je 50 jaar bent gaat het opnemen van leerstof iets minder snel dan bij jonge mensen.


Toch wil ik even bij 2 treurige momenten stilstaan.
Op maandag 7 september is Hans Laarhuis overleden.
Hij was bijna klaar met wachten op nieuw longen en dus een nieuw leven.
Toen werd zijn lichaam op een andere plaats heel erg en ook ongeneeslijk ziek.
In plaats van nieuw leven, moest hij afscheid nemen van zijn dierbaren.
Dit moet voor vrouw, kinderen en familie heel zwaar zijn.

En donderdag 10 september was het alweer een jaar geleden dat dappere Dean Ronckers is overleden. Hij heeft een longtransplantatie ondergaan, gevochten als een ridder, maar het mocht niet zo zijn.

Maar ik heb ook hele bijzondere momenten meegemaakt de afgelopen weken.
Zo werd ik 10 september opgebeld door een (ex)verpleegkundige van het VU Amsterdam. Paulien is zelf ernstig ziek maar is ook zo vreselijk positief. Maar ik heb haar al jaren niet gesproken. En zomaar belde ze mij op. Ze zou dat weekend naar Groningen gaan en wilde dan bij mij aankomen. Maar helaas viel ze van de trap en brak haar rechterbovenarm. Dus van een weekendje weg was geen sprake.
Ik vind het zo bijzonder dat er al 3 verpleegkundigen zijn uit het VU die me al opgezocht hebben of dit binnenkort gaan doen.
Marijke, Ingeborg en Paulien, jullie zijn TOP vrouwen.
En dan te bedenken dat ik al zeker 1,5 jaar niet meer in het VU kom.

Vrijdag 11 september is mijn jongste dochter 22 jaar geworden.
Even een gebakje halen zit er helaas niet in, want dan moet ik helemaal naar Svelgen in Noorwegen. Maar met een kaart en een lang telefoongesprek was het toch wel weer gezellig.
Inmiddels is Liam al weer 12 weken oud.
Hij is woensdag 16 september weer naar de Helsesyster(concultatiebureau) geweest.
Hij weegt nu 5483 gram en is maar liefst 63 cm lang.
En hij doet het goed, ze waren tevreden.

Ik sta inmiddels ruim 20 maanden op de wachtlijst.
De tijd gaat wonderbaarlijk snel.
Hoewel ik me lichamelijk nu niet bepaald fit voel.
Hoewel ik al sinds mijn vorige bezoek aan het UMCG i.v.m. een laag kalium gehalte Slow K slik, stijgt het gehalte maar minimaal.
Of het daaraan ligt dat ik zo snel moe ben?
Ook voel ik veel druk op mijn borst en op de rug bij mijn longen.
Het hoeft maar iets vochtig te zijn buiten en ik zit alweer te happen als een vis op het droge.
Natuurlijk is mijn lichaam moe van dat elke dag vechten!
Ik moet dinsdag 29 september weer voor controle naar het UMCG en dan leg ik het daar wel neer.
Ze kunnen er niks aan doen, maar ze moeten het natuurlijk wel weten.

Mijn kinderen en kleinkinderen doen het allemaal goed.
Ze maken soms grote vorderingen.
In praten en in dingen die ze alweer kunnen zoals fietsen.
Gisteren kwamen Mika en Tygo met hun papa en mama even langs op de fiets.
Een ritje van normaal 10 minuten, maar nu deden ze er een halfuur over.
Oma had Gogo poppetjes en stickers voor ze gespaard van de C1000, dus het doel van de fietstocht was ook motiverend.

En het was heerlijk dat Tygo wel 10 minuten op mijn schoot bleef zitten omdat ik voorlas uit een spannend boek.

En er is iets waar Jan en ik enorm naar uitkijken.
Op 6 november vliegen Lex en Tessa en Liam naar Nederland.
Ze blijven hier dan 8 dagen.
En dan maken we eindelijk kennis met Liam, onze jongste kleinzoon.
Dat zal vast een heel bijzonder moment zijn.
Hij is dan ruim 4 maanden oud, dus al weer een flink mannetje.

En er staan nog meer leuke dingen in de agenda, dus vervelen zal ik me niet.
( ik probeer er foto's bij te zetten, maar op een onverklaarbare manier lukt het niet???!!!).
Ik zal het later nog eens proberen.

Lieve mensen, dank jullie wel voor alle reacties op welke manier dan ook.
Zo weten Jan en ik ons gesteund en zetten we de schouders eronder.

Waar Assen groot op de kaart is komen te staan!!!

Afgelopen weekend hebben de Drenthenaren laten zien dat ze geen domme stugge boeren zijn. De Spaanse Vuelta ging van start in de hoofdstad van Drenthe, in Assen dus en daar wonen Jan en ik.
Jan had een kaartje weten te bemachtigen voor de proloog. Hij zat dat hoog en droog op de overdekte Hoofdtribune tijdens de tijdrit.
En hij vertelde dat het publiek razend enthousiast reageerde wanneer er weer een renner vertrok.
Maar de decibellen namen toe als er een Nederlander op weg ging.

De dag erna was dus de eerste echte etappe. Jan is om 14.00 uur van huis gegaan met camera. Om 15.30 belde hij me op. Ik ben over 5 minuten thuis, drink een kop koffie en dan ga je met me mee.
Het is echt supergaaf.
Dus Jan op de fiets en ik op mijn scootmobiel naar een strategisch punt om de wielrenners goed te kunnen zien.
Ach ja, er zijn altijd mensen die zich nergens iets van aantrekken en gewoon pal voor je gaan staan.


Maar mijn wraak was zoet. Want ik stond op een stoep, precies aan de rand, en toen het peleton eraan kwam ging ik staan in mijn scootmobiel en keek lekker overal overheen.
Ik had dus een daalders plekkie.


Toen ik na een uurtje thuiskwam was ik moe en duizelig, maar zoooo happy. Mijn batterij was weer helemaal opgeladen door dit leuke uitje!




Nog wat leuke drenthse uitspraken met vertaling:


Ober, hej ok paella op de kaorte? Nee, wel broene bonen mit spek en siepels.
Ober, heeft u paella? nee, wel bruine bonen met spek en uien


Mij lust gien zwienevleis.
Ik heb niet zo'n trek in varkensvlees


Zit Mart Smeets daor achter de eerappels?
Is dat Mart Smeets die daar zit te dineren?


Hej de verwarming kepot?
Ik vind het hier koud.


Woj nog even op de striekplaank?
Wil je nog even op de massagetafel?


Mag ie wel allent van huus van oen moe?
Weet je moeder dat je hier bent?


Op een olde fiets moej 't leren.
Het maakt niet uit, dat jij een paar jaar ouder bent dan ik.


Zuw even brommers kieken?
Ik voel ineens een groot romantisch gevoel opkomen.


Marieke en Denies zijn op vakantie geweest naar Noorwegen.
In Stavanger wonen de ouders van Denies(ook in Assen in de weekends).
Dus daar zijn ze eerst een paar dagen gebleven. Toen 2 dagen in Bergen en daarna naar Svelgen. Een nachtje logeren bij Tessa en Lex en Liam.
En zo maakte ook dit gezin kennis met de nieuwe wereldburger Liam Martijn Muller.
Hij is inmiddels al wel 8 weken, maar nog steeds een baby aldus Beau.
Beau had dikke lol daar in huis. Isabella heeft Liam oppe choot ehad!




Mika en Tygo zijn weer naar school.
En Rianne en Joost zijn ook al weer druk aan het werk.
We mochten vorige week een avondje oppassen toen de jochies al op bed lagen. We hebben gekeken naar een opname van Jochem Meijer.
Allemachtig, wat hebben wij gelachen zeg.

Jan begint volgende week aan zijn 2jarige opleiding.

Dat zal best even wennen zijn.

Maar hij heeft er ook heel veel zin in.

En begin november komen Lex en Tessa en Liam voor 8 dagen naar Nederland.
Dan kunnen Jan en ik eindelijk onze jongste kleinzoon zien en voelen en er mee knuffelen.


Dus jullie kunnen lezen dat ons leven niet stil staat.
De aktiviteiten die we samen ondernemen zijn kort en niet zo vaak. Maar als er iets gaande is, dan genieten we met volle teugen.

Ik moet eind september weer voor controle naar het UMCG.
Zal weinig nieuws opleveren.
Onze enige vraag zal zijn: kunnen jullie een indicatie geven hoelang ik nog moet wachten?
Ik wacht namelijk al bijna 20 maanden.
Zelf vind ik mei 2010 wel een leuke maand. De tijd van nieuw leven in de dierenwereld!
Nou, dan wil ik wel een aap zijn hoor.
Als die longen er maar komen.