Lekker nazomeren

Vandaag schrijven we 21 september 2009.
En buiten schijnt de zon en is het zo rond de 20 graden.
Heerlijk om buiten te zijn. Of het nu op het balkon is, in de rolstoel die geduwd wordt door Jan of in mijn uppie op mijn scootmobiel.

De bladeren aan de bomen kleuren al weer rood/oranje.
Dat maakt het extra mooi.

De afgelopen maand was niet spectaculair te noemen wat betreft grote evenementen of nieuws.
Het kan natuurlijk niet altijd feest zijn.

Maandag 7 september ging Jan voor het eerst naar school.
Gelijk een lange dag van 11.00 uur tot 20.00 uur.
Hij was dan ook helemaal opgebrand toen hij thuis kwam.
Maar belangrijk: het was boeiend en leerzaam en leuk!
Wel pittig om alles te combineren: werken, school, huiswerk en thuis nog de handen laten wapperen.
En als je 50 jaar bent gaat het opnemen van leerstof iets minder snel dan bij jonge mensen.


Toch wil ik even bij 2 treurige momenten stilstaan.
Op maandag 7 september is Hans Laarhuis overleden.
Hij was bijna klaar met wachten op nieuw longen en dus een nieuw leven.
Toen werd zijn lichaam op een andere plaats heel erg en ook ongeneeslijk ziek.
In plaats van nieuw leven, moest hij afscheid nemen van zijn dierbaren.
Dit moet voor vrouw, kinderen en familie heel zwaar zijn.

En donderdag 10 september was het alweer een jaar geleden dat dappere Dean Ronckers is overleden. Hij heeft een longtransplantatie ondergaan, gevochten als een ridder, maar het mocht niet zo zijn.

Maar ik heb ook hele bijzondere momenten meegemaakt de afgelopen weken.
Zo werd ik 10 september opgebeld door een (ex)verpleegkundige van het VU Amsterdam. Paulien is zelf ernstig ziek maar is ook zo vreselijk positief. Maar ik heb haar al jaren niet gesproken. En zomaar belde ze mij op. Ze zou dat weekend naar Groningen gaan en wilde dan bij mij aankomen. Maar helaas viel ze van de trap en brak haar rechterbovenarm. Dus van een weekendje weg was geen sprake.
Ik vind het zo bijzonder dat er al 3 verpleegkundigen zijn uit het VU die me al opgezocht hebben of dit binnenkort gaan doen.
Marijke, Ingeborg en Paulien, jullie zijn TOP vrouwen.
En dan te bedenken dat ik al zeker 1,5 jaar niet meer in het VU kom.

Vrijdag 11 september is mijn jongste dochter 22 jaar geworden.
Even een gebakje halen zit er helaas niet in, want dan moet ik helemaal naar Svelgen in Noorwegen. Maar met een kaart en een lang telefoongesprek was het toch wel weer gezellig.
Inmiddels is Liam al weer 12 weken oud.
Hij is woensdag 16 september weer naar de Helsesyster(concultatiebureau) geweest.
Hij weegt nu 5483 gram en is maar liefst 63 cm lang.
En hij doet het goed, ze waren tevreden.

Ik sta inmiddels ruim 20 maanden op de wachtlijst.
De tijd gaat wonderbaarlijk snel.
Hoewel ik me lichamelijk nu niet bepaald fit voel.
Hoewel ik al sinds mijn vorige bezoek aan het UMCG i.v.m. een laag kalium gehalte Slow K slik, stijgt het gehalte maar minimaal.
Of het daaraan ligt dat ik zo snel moe ben?
Ook voel ik veel druk op mijn borst en op de rug bij mijn longen.
Het hoeft maar iets vochtig te zijn buiten en ik zit alweer te happen als een vis op het droge.
Natuurlijk is mijn lichaam moe van dat elke dag vechten!
Ik moet dinsdag 29 september weer voor controle naar het UMCG en dan leg ik het daar wel neer.
Ze kunnen er niks aan doen, maar ze moeten het natuurlijk wel weten.

Mijn kinderen en kleinkinderen doen het allemaal goed.
Ze maken soms grote vorderingen.
In praten en in dingen die ze alweer kunnen zoals fietsen.
Gisteren kwamen Mika en Tygo met hun papa en mama even langs op de fiets.
Een ritje van normaal 10 minuten, maar nu deden ze er een halfuur over.
Oma had Gogo poppetjes en stickers voor ze gespaard van de C1000, dus het doel van de fietstocht was ook motiverend.

En het was heerlijk dat Tygo wel 10 minuten op mijn schoot bleef zitten omdat ik voorlas uit een spannend boek.

En er is iets waar Jan en ik enorm naar uitkijken.
Op 6 november vliegen Lex en Tessa en Liam naar Nederland.
Ze blijven hier dan 8 dagen.
En dan maken we eindelijk kennis met Liam, onze jongste kleinzoon.
Dat zal vast een heel bijzonder moment zijn.
Hij is dan ruim 4 maanden oud, dus al weer een flink mannetje.

En er staan nog meer leuke dingen in de agenda, dus vervelen zal ik me niet.
( ik probeer er foto's bij te zetten, maar op een onverklaarbare manier lukt het niet???!!!).
Ik zal het later nog eens proberen.

Lieve mensen, dank jullie wel voor alle reacties op welke manier dan ook.
Zo weten Jan en ik ons gesteund en zetten we de schouders eronder.