Pffff dat was schrikken

Vanmorgen sta ik onder de douche zoals elke morgen. Maar tijdens het afdrogen zie ik ineens bloed in mijn infuuslijn zitten.
Ik schrok me het apezuur. De pomp gaf geen alarm, dus blijkbaar was de druk wel goed. Maar ik vertrouwde het niet, want wat ik ook deed, het bloed liep niet terug.

Ik heb al jaren een 24uurs infuuspomp met Flolan tegen de hoge druk in mijn longslagader. Boven mijn rechter borst zit een Porth-a-Cath(onderhuids) waar van buitenaf een naald ingeprikt zit waar dus de infuuslijn aan vast zit.
Ik vroeg Jan( die een paar dagen vrij is) of hij me de telefoon even aan wilde geven. Tja, hij schrok natuurlijk ook.

Gelijk de specialistische thuiszorg gebeld. En echt, binnen 5 minuten stond er al iemand aan de deur. Ze heeft gelijk een nieuwe naald aangeprikt, maar toen kwam er geen bloed terug( altijd even bloed optrekken met spuit om te kijken of de naald goed zit).
Ik helemaal in paniek, huilen. Zag me de rit en opname in ziekenhuis al maken. Een perifieer infuus in mijn kapotte aderen, deze PAC eruit en nieuwe PAC erin.
Maar ze heeft gelukkig een nieuwe naald aangeprikt en deze gaf gelukkig wel bloed terug.

Inmiddels was ik dus lijkbleek door een te lang zonder Flolan te hebben gezeten. Na een uur ging het gelukkig weer stukken beter. Ik kreeg weer kleur in mijn gezicht en de angst verdween weer.
En wat doe ik dan....juist ja, naar buiten naar de winkel. Jan moest ook even bijkomen. Hij had de schrik ook goed in de benen.

Vanavond lekker patat eten bij Rianne en haar jochies.
En als we thuiskomen kijken naar Nederland 1 om 19.30 uur. Uitzending vanaf de longafdeling van het UMCG.

Wat gaat de tijd toch snel

Ook al ben ik beperkt in mijn dagelijkse bezigheden, toch gaat de tijd snel.
Komt misschien ook wel doordat het langer licht is en de zon vaak schijnt.
Zo kwam ik erachter dat het al bijna een maand geleden is dat ik een bericht heb geschreven.
En er is altijd wel iets te vertellen hoor.

Het gaat goed in transplantatieland. Er zijn in de maanden maart/april al een mooi aantal mensen getransplanteerd. Het stond voor mijn gevoel een beetje stil, maar nu blijkt het weer lekker door te rollen.
En het gaat over het algemeen best goed met de getransplanteerden(voor zover ik weet).
En dat geeft mij moed om door te gaan.
Ik sta nu ruim 15 maanden op de wachtlijst en denk nu toch zeker over de helft te zijn.
Ik hoop en denk dat ik begin 2010 aan de beurt ben.

Ik ben uiteindelijk naar de huisarts gegaan omdat mijn benen pijnlijk bleven.
Ze heeft mee helemaal onderzocht en besloot toen dat er niets neurologisch aan de hand was.
Ook geen trombose of iets dergelijks.
Haar voorstel was om de dosering van het middel dat ik enkele maanden geleden had gekregen voor dezelfde klachten op te hogen.
Dat slik ik nu weer ruim en week en het werkt!!
Dus ik voel me weer redelijk goed. Maar merk wel dat ik schoorvoetend achteruit loop. Maar dat is te verwachten.

Al maanden lang ben ik niet meer alleen naar de stad geweest. Het was me veel te koud. Maar toen het mooie weer zich aankondigde ben ik heerlijk op mijn scootmobiel naar de stad geweest.
Ik heb genoten. Gewoon kijken waar IK wil en net zolang als IK wil. Niks ten nadele van Jan hoor, want hij houdt altijd rekening met mij. Maar nu hoefde ik niet te vragen maar kon het gewoon zelf bepalen.

En nog even wat bijzondere dingen:
* Mika kan fietsen zonder zijwieltjes
* Marieke heeft per 1 juni een nieuwe baan (apotheek Martini ziekenhuis)
* Tessa en Lex komen over 14 nachtjes naar Nederland!

En Beau Valentyn is 10 april 1 jaar geworden.
Wij hebben er 's avonds patat gegeten. Het was zonnig weer, dus we hebben lekker buiten gegeten. Joost en Rianne waren er ook met Mika en Tygo.
Dus voor opa en oma was het genieten en nog eens genieten.

Maar er gebeuren ook verdrietige dingen.
Sven den Haan (broer van getransplanteerde Bjorn) is overleden.
Twee lotgenoten met Pulmonale Hypertensie liggen in het ziekenhuis.

Dus het leven laat zich van al zijn kanten aan ons zien.