Zal ik jullie eens wat vertellen....

... ik wacht nog steeds!!!
Maar daar waren jullie inmiddels ook wel achter denk ik.
Omdat ik de laatste weken merk dat bewegen moeizamer gaat, ik me voel opzwellen, snel moe ben enz, heb ik contact opgenomen met de Nurse Practitioner van het UMCG.
Ik had een mailtje gestuurd met mijn toenemende klachten en kreeg daarop telefonisch te horen dat ik vandaag 22 september verwacht wordt op de poli.

Dus waren we ruim voor half tien op de poli en konden we eerst bloed gaan prikken.
Daarna even wachten en toen riep dr.Nossent ons.
Hij had ook een Co-assistent bij zich.

Eerst hebben we gepraat over ons uitje naar IJmuiden. Hij is daar vlakbij geboren en herkende veel van de foto's die hij gezien had op dit weblog!!

Toen gepraat over hoe het toch kan dat ik me zoveel slechter voel dan een paar weken terug.
Na lichamelijk onderzoek niet echt vocht gevonden. Maar even bloedonderzoek afwachten en foto's die we na deze controle hebben gemaakt.

Feit is dat mijn lichaam het zwaar heeft. Ik beweeg steeds minder, dus spieren worden slapper. Dus ook buik/maagstreek zakt uit. Dit stuwt tegen de toch al kwetsbare longen.
Maar met medicatie is dit niet op te lossen.
Dus wachten op die broodnodige longen.

HET moment komt wel steeds dichter bij, maar hoelang ik nog moet wachten????
Besloten om de afspraak van 13 oktober te laten staan.
Het is goed om dan weer even bij te praten.
Mocht de uitslag van bloed of foto iets uitwijzen dan hoor ik dit natuurlijk eerder.

Dus met andere woorden: WE ZULLEN DOORGAAN EN ROEIEN MET DE RIEMEN DIE WE HEBBEN!!

Na dit gesprek zijn Jan en ik eerst naar de afdeling radiologie gegaan om een thoraxfoto's te laten maken.
Daarna bakkie koffie gedronken met daarbij een smakeloze appelpunt.
Dan hop in de auto en weer terug naar Assen.
Nog even samen bijpraten, dan broodje eten en dan mijn bed in voor de broodnodige slaap.

En nu zit ik dus achter de pc dit verhaaltje te schrijven.
Ik heb de agenda er even bijgepakt om te kijken wat ik nog meer kan vertellen.

Vorige week heb ik heel veel bezoek gehad overdag.
Rianne kwam langs en heeft gezellig zitten kletsen met Jan en mij.
Marieke kwam hier lunchen met Isabella en Beau.
Jan was ook thuis, want anders had ik dit niet aangekund.
Maar het was wel erg gezellig.

En ook heb ik Colin Roosendaal met zijn vader voor het eerst ontmoet.
Colin had ook Pulmonale Hypertensie en is een jaar geleden getransplanteerd.
Hij was voor de halfjaarlijkse controle naar het UMCG geweest en kwam daarna bij mij langs.
Wat was dit geweldig. Veel gepraat over hoe het hem en zijn vrouw en ouders is vergaan voor, tijdens en na de transplantatie.
Ontroerend was het afscheid.

Kleinzoon Mika had afgelopen zaterdag zijn eerste voetbalwedstrijd in Gieten. Hij maakte het eerste doelpunt en uiteindelijk heeft zijn team gewonnen met 2-1.
Zijn ouders, maar ook deze opa en oma zijn hartstikke trots op ons oudste kleinkind!!

Ik ga nu regelmatig naar de tandarts om mijn gebit te laten renoveren.
Alle amalgaam eruit en mooie witte vullingen er in.
Gaatjes vullen, afgebroken kiezen opbouwen.
En...het doet helemaal GEEN pijn.
Het vergt wel veel energie, want ik lig toch best lang op mijn rug.
Maar als ik aangeef met mijn hand:stoppen, dan maakt hij af waar hij mee bezig is en bel ik Jan om mij weer op te halen.

Mijn broer en schoonzus hebben ons uitgenodigd voor een lunch in het van der Valk hotel op 8 oktober.
Dit omdat mijn broer 1 oktober jarig is en wij niet meer lange afstanden kunnen afleggen om verjaardagen te vieren.
Ze kwamen dan vaak wat later bij ons langs voor een kopje koffie.
Maar dit is natuurlijk veel leuker.
Hebben Jan en ik weer iets om naar uit te kijken.

En wekelijks krijgen we/ik wel enkele leuke ,lieve, mooie kaarten.
Echt waar, ik heb al dozen vol met de meest bijzondere exemplaren.
En ook elke week 1 kaart van de opkikkerclub en 1 van broer en schoonzus.

Ik ga nog steeds door met breien, puzzels oplossen, krant en weekbladen lezen en elke ochtend op mijn scootmobiel naar het winkelcentrum.
Het reageren op Hyves en mails wordt wel minder.
Maar gelukkig hebben mensen daar begrip voor.

Nou, ik laat het hier weer bij.
Doorgaan met leven, hoewel het wel steeds meer overleven wordt.
Maar ik heb er alle vertrouwen in dat HET telefoontje niet al te lang meer op zich zal laten wachten.

En zo kom ik mijn dagen door

Even zomaar tussendoor.
Ik schrijf regelmatig dat ik mij vermaak met lezen, oplossen van puzzels en breien.
Dus daarom laat ik jullie nu zien wat ik de laatste tijd gebreid heb.
Omdat iedereen nu wel genoeg heeft aan gebreid of gehaakt spul, ga ik over op het breien en haken van poppenkleding.
Dat komt met 2 kleindochters altijd van pas.

De herfst is al weer in het land!

Vandaag is het 8 september en het is volop herfst.
Storm en regen en heel af en toe een waterig zonnetje.
En dan soms een kleffe, zweterige, warme dag er tussendoor.

Maar geen mens die hier iets aan kan doen, dus laat ik het maar gelaten over mij heen komen.

Waar ik ook niets aan kan doen, is het lange, lange wachten op donorlongen.
Sinds gisteren sta ik dus al onafgebroken 3 jaar en 8 maanden op de wachtlijst.
Het eist z'n tol.
Ik wordt prikkelbaar, snel moe en emotioneel incontinent.
Met andere woorden ik ben een jankepot aan het worden.

Er gebeurt ook niet zoveel de laatste tijd.
Mensen gaan op vakantie of komen terug.
En dan hoor je verhalen over hoe slecht het weer is geweest op hun vakantie(vaak).
Wij zijn al jaren niet op vakantie geweest.
Ik gun iedereen een fijne vakantie, maar ik gun en ons ook.
Dat is toch niet zo gek?

Jan en ik dromen over een vakantie naar Noorwegen.
Met de auto naar Denemarken en dan met de boot naar Noorwegen.
Eindelijk zien waar onze jongste dochter met haar gezin woont.
Hopelijk kunnen we deze droom omzetten in daden/wekelijkheid.

Maar eerst die longen en dan:
* rondlopen zonder zuurstofslang en infuuspomp.
* samen met Jan hand in hand een wandeling maken
* na al die jaren weer te proberen of fietsen nog steeds gaat
* leuke dingen doen met onze kleinkinderen
Met andere woorden:LEVEN ZONDER ADEMNOOD!!

Hier boven staan weer enkele foto's van onze kinderen, kleinkinderen en van de mooie natuur in Drenthe. Gemaakt door Jan op zijn lange wandelingen.

Ik vermaak mij met heel veel breien voor de kleinkinderen, het oplossen van puzzels, lezen van krant en weekbladen, kijken naar sport op de televisie.
En Jan en ik zijn al toe aan seizoen 9 van de DVD serie E.R.

Een gezapig leven wat past bij mensen die flink op leeftijd zijn.
Maar wij zijn nog maar 52 jaar.
We blijven hopen en vechten, maar soms is het loodzwaar.
Gelukkig was er steeds de postbode die mooie, lieve en leuke kaartjes bracht.
Krijgen we leuke mailtjes en smsjes.
Dat maakt het wachten wel wat minder zwaar.
Dank jullie wel daarvoor.