... ik wacht nog steeds!!!
Maar daar waren jullie inmiddels ook wel achter denk ik.
Omdat ik de laatste weken merk dat bewegen moeizamer gaat, ik me voel opzwellen, snel moe ben enz, heb ik contact opgenomen met de Nurse Practitioner van het UMCG.Ik had een mailtje gestuurd met mijn toenemende klachten en kreeg daarop telefonisch te horen dat ik vandaag 22 september verwacht wordt op de poli.
Dus waren we ruim voor half tien op de poli en konden we eerst bloed gaan prikken.
Daarna even wachten en toen riep dr.Nossent ons.
Hij had ook een Co-assistent bij zich.
Eerst hebben we gepraat over ons uitje naar IJmuiden. Hij is daar vlakbij geboren en herkende veel van de foto's die hij gezien had op dit weblog!!
Toen gepraat over hoe het toch kan dat ik me zoveel slechter voel dan een paar weken terug.
Na lichamelijk onderzoek niet echt vocht gevonden. Maar even bloedonderzoek afwachten en foto's die we na deze controle hebben gemaakt.
Feit is dat mijn lichaam het zwaar heeft. Ik beweeg steeds minder, dus spieren worden slapper. Dus ook buik/maagstreek zakt uit. Dit stuwt tegen de toch al kwetsbare longen.
Maar met medicatie is dit niet op te lossen.
Dus wachten op die broodnodige longen.
HET moment komt wel steeds dichter bij, maar hoelang ik nog moet wachten????
Besloten om de afspraak van 13 oktober te laten staan.
Het is goed om dan weer even bij te praten.
Mocht de uitslag van bloed of foto iets uitwijzen dan hoor ik dit natuurlijk eerder.
Dus met andere woorden: WE ZULLEN DOORGAAN EN ROEIEN MET DE RIEMEN DIE WE HEBBEN!!
Na dit gesprek zijn Jan en ik eerst naar de afdeling radiologie gegaan om een thoraxfoto's te laten maken.
Daarna bakkie koffie gedronken met daarbij een smakeloze appelpunt.
Dan hop in de auto en weer terug naar Assen.
Nog even samen bijpraten, dan broodje eten en dan mijn bed in voor de broodnodige slaap.
En nu zit ik dus achter de pc dit verhaaltje te schrijven.
Ik heb de agenda er even bijgepakt om te kijken wat ik nog meer kan vertellen.
Vorige week heb ik heel veel bezoek gehad overdag.
Rianne kwam l
angs en heeft gezellig zitten kletsen met Jan en mij.Marieke kwam hier lunchen met Isabella en Beau.
Jan was ook thuis, want anders had ik dit niet aangekund.
Maar het was wel erg gezellig.
En ook heb
ik Colin Roosendaal met zijn vader voor het eerst ontmoet.Colin had ook Pulmonale Hypertensie en is een jaar geleden getransplanteerd.
Hij was voor de halfjaarlijkse controle naar het UMCG geweest en kwam daarna bij mij langs.
Wat was dit geweldig. Veel gepraat over hoe het hem en zijn vrouw en ouders is vergaan voor, tijdens en na de transplantatie.
Ontroerend was het afscheid.
Kleinzoon Mika had afgelopen zaterdag zijn eerste voetbalwedstrijd in Gieten. Hij maakte het eerste doelpunt en uiteindelijk heeft zijn team gewonnen met 2-1.
Zijn ouders, maar ook deze opa en oma zijn hartstikke trots op ons oudste kleinkind!!
Ik ga nu regelmatig naar de tandarts om mijn gebit te laten renoveren.
Alle amalgaam eruit en mooie witte vullingen er in.
Gaatjes vullen, afgebroken kiezen opbouwen.
En...het doet helemaal GEEN pijn.
Het vergt wel veel energie, want ik lig toch best lang op mijn rug.
Maar als ik aangeef met mijn hand:stoppen, dan maakt hij af waar hij mee bezig is en bel ik Jan om mij weer op te halen.
Mijn broer en schoonzus hebben ons uitgenodigd voor een lunch in het van der Valk hotel op 8 oktober.
Dit omdat mijn broer 1 oktober jarig is en wij niet meer lange afstanden kunnen afleggen om verjaardagen te vieren.
Ze kwamen dan vaak wat later bij ons langs voor een kopje koffie.
Maar dit is natuurlijk veel leuker.
Hebben Jan en ik weer iets om naar uit te kijken.
En wekelijks krijgen we/ik wel enkele leuke ,lieve, mooie kaarten.
Echt waar, ik heb al dozen vol met de meest bijzondere exemplaren.
En ook elke week 1 kaart van de opkikkerclub en 1 van broer en schoonzus.
Ik ga nog steeds door met breien, puzzels oplossen, krant en weekbladen lezen en elke ochtend op mijn scootmobiel naar het winkelcentrum.
Het reageren op Hyves en mails wordt wel minder.
Maar gelukkig hebben mensen daar begrip voor.
Nou, ik laat het hier weer bij.
Doorgaan met leven, hoewel het wel steeds meer overleven wordt.
Maar ik heb er alle vertrouwen in dat HET telefoontje niet al te lang meer op zich zal laten wachten.
2 opmerkingen:
Ik hoop dat de longen er snel zullen zijn voor je.Zodat je kan gaan opknappen, zolang je ze niet heb ga je alleen berg afwaarts.
Leuk dat je kleinzoon zijn eerste wedstrijd had, het is zo leuk de kleintjes te zien voetballen, ik geniet daar altijd zo van.
Alida zet door . Je bent al zover gekomen de rest kom je ook wel door.
Blijf duimen voor je.
Groetjes Jet
Een reactie posten