Ga ik de 4 jaar volmaken?????

Het is vrijdag 7 oktober 2011.
Ik sta vandaag 3 jaar en 9 maanden op de wachtlijst.
Vandaar dus de titel van dit verhaaltje.
Ik hoop natuurlijk niet dat ik dit waar ga maken.

Ik heb een greep gedaan in de foto's van de afgelopen weken. Geen foto's van Mika en Tygo en z'n ouders. Maar dat komt volgende week wel. Dan wordt Mika(14-10) namelijk 8 jaar!!
Maar Mika heeft wel zijn eerste voetbal wedstrijd gespeeld en heeft deze gewonnen. Zelf heeft hij 2 doelpunten gemaakt. Wat goed van onze kleine/grote man. Zijn ouders zijn trots, maar wij als grootouders ook hoor.

Jan had vorige week een toets. Hij heeft ruim twee uur zitten zweten om een goed cijfer te halen. En dat is gelukt. Hij heeft als cijfer een 8,7 gehaald.
Deze week is hij een aantal dagen vrij om het port folio te maken. Als hij deze heeft ingeleverd is het wachten op het cijfer en dan dus ook zijn diploma.
Dat zal ook rust geven.
Weer iets om een punt achter te zetten.

Vorige week is de medisch maatschappelijk werkster Tiny van het UMCG bij me geweest.
Ik had behoefte om even te praten met iemand die begrijpt wat ik voel.
Een klankbord voor mijn zorgen en angsten.
Het wachten is hels geworden.
Ik laat vaak een Alida zien die de schouders er onder zet, zich prima weet te vermaken enz.
Maar er is ook een andere Alida.
Ik wordt onzeker door mijn slechte concentratie en verwardheid.
En aan de buitenkant zal niemand dit zien of merken.
Jan wel. En voor hem is dit heel naar en moeilijk.

Het was goed om even mijn hart te luchten.
Maar ook zij heeft geen enkele indicatie hoe lang ik nog zal moeten wachten op dat ene telefoontje.
Niemand kan dat.

Het weer buiten lijkt wel een beetje hoe ik me voel. Stormachtig, regenachtig met zo nu en dan een zonnetje. Gelukkig kan ik nog elke dag naar buiten op mijn scootmobiel. Het kost veel energie, maar ik moet even onder mensen zijn. Me even nuttig voelen. Zelf een paar boodschappen doen. Zelf eten koken.
Er zijn mensen die zeggen dat ik mijn energie beter kan sparen voor dingen die ECHT leuk zijn. Maar voor mij is het juist belangrijk om deze dingen nog zelf te doen en NIET uit handen te geven.

Van de fysio krijg ik vanaf volgende week begeleiding om mijn conditie te behouden en mijn grenzen te bewaken.
Vooral dat laatste zal niet makkelijk zijn.
Ik merk altijd achteraf dat ik weer teveel heb gedaan.

Wat hebben we een mooie nazomer gehad.
Jan heeft vele kilometers gewandeld. En zondag zijn we naar Appelscha geweest en hebben we samen gewandeld. Nou ja, ik zitten en Jan al duwend lopen.
Het was heerlijk. Maar je voelde en rook dat de herfst er aan zat te komen.
Nu is het herfstweer losgebarsten. Heeft ook z'n charme, want de wereld wordt groter vanuit mijn huiskamer doordat de bladeren van de bomen vallen.
Nu kan ik weer veel verder kijken.

Morgen is dochter Marieke 30 weken zwanger. Ze krijgt al een prachtige buik. Formaat kleine strandbal gewoon voorop haar voorheen platte buik geplakt. Dat loopt vast niet prettig.
De Babykamer wordt een plaatje.
Ik krijg regelmatig foto's te zien van de vorderingen.

Morgen gaan Jan en ik lunchen met mijn broer en schoonzus ter ere van zijn verjaardag 1 oktober.
We moeten om 11 uur bij het van der Valk hotel zijn.
Gezellig hoor.

Ook met onze kinderen en kleinkinderen in Noorwegen gaat het goed.
Het is druk met 2 kleine kinderen met een sterk eigen willetje, maar ook heel erg gezellig.

Meer heb ik nu niet te vertellen.
Ik kan vertellen dat Jan en ik veel naar de DVD's van E.R. kijken.
Vandaag wordt seizoen 11 gebracht.
Films en gewelddadige series kunnen ons niet meer boeien.
We zijn snel van slag.
Emotioneel is het voor ons beiden zwaar.
Snel in tranen of prikkelbaar.
Tja, we doen ons best maas soms wil het even niet.
Dan even uitrazen of uithuilen en...verdergaan.

Nou, dat was het weer voor deze keer.
Ik ga mij nu douchen en Jan gaat verder met zijn port folio.
En nogmaals onze dank voor jullie aandacht in welke vorm dan ook.
Het doet ons meer dan goed!!!