Weer een hoop nieuwtjes.

Ondanks dat ik niet werk, niet sport, niet uit ga heb ik toch best weer wat nieuwtjes die ik met jullie wil delen.

In mijn vorige verhaal schreef ik al dat we 8 oktober zijn uitgenodigd voor een lunch in hotel van der Valk.


Het was wel wat vroeg voor de lunch(11 uur), maar voor je daadwerkelijk zit te eten is het zo 12 uur.
Maar wat was het lekker en gezellig.
Dankjewel Nico en Janke!!(foto erg donker, gemaakt door serveerster).

Kleinzoon Mika was 14 oktober jarig. Ons oudste kleinkind is alweer 8 jaar. Dochter Marieke heeft mij om half 4 opgehaald. Jan kwam na zijn werk en was er om 5 uur.
We kregen lekkere cupcakes met blauwe versiersels. Je handen en tong bleven na het eten nog lange tijd blauw. Erg komisch.
Mika was reuze blij met het kado van opa en oma flat Lego Ufo. Deze werd gelijk in elkaar gezet.

Jan is de afgelopen weken heel druk bezig geweest met het maken van een port folio.
Dit is het laatste wat hij nog moest doen om zijn felbegeerde diploma in de wacht te slepen.
Vanmorgen kon hij eindelijk een zucht van opluchting slaken:IK BEN KLAAR!!
Morgen alles op het werk uitprinten en inbinden.
Dan dit werkstuk deze week inleveren op de Hanzehogeschool in Groningen.
Nog even wachten op het cijfer en dan...na heel hard werken eindelijk zijn diploma in ontvangst nemen.Ik ga er tenminste gewoon vanuit dat hij een voldoende haalt op de port folio.
En dan gaan we dit zeker vieren!!! Hoe, geen idee. Denken jullie mee?

En ja, dan is het ook weer bijna 3 november.
Die dag hoop ik mijn verjaardag te vieren.
Maar helaas niet op een manier als ik zo graag zou willen.
Toch laten we deze dag niet ongemerkt voorbij gaan.
Maar ik moet die dag wel voor controle 0m 12.30 uur in het UMCG zijn.
Als ik thuiskom dan eerst maar een paar uurtjes slapen.
Tegen 17.00 uur komen Marieke, Vincent, Isabella en Beau hier chinees eten.
En 's avonds komen misschien nog wat mensen langs voor een bakje koffie/thee met een gebakje.
Zaterdag rond 17.30 uur komen Joost, Rianne,Mika en Tygo en dan gaan we gezellig patat eten.

Dus het wordt vast hartstikke gezellig.



Ik had er geen zin in dit jaar.
Kerstkaarten schrijven en versturen.
Daar stond/staat mijn hoofd helemaal niet naar.
Voor mij was het scenario dat ik uitbundig kerst zou vieren met nieuwe longen.
Maar niets is minder waar.
Dus mijzelf maar eens flink toegesproken:BEN JE NOU HELEMAAL VAN DE POT GERUKT!!

Stapels kaarten gekocht en begonnen met het schrijven van de adressen en natuurlijk onze namen op de kaart.
Op dit moment heb ik er al 5 geschreven!!!
Nog zo'n 70 te gaan.

Mijn leven saai? Hoe kom je daarbij.
Afgelopen vrijdag was het een mega drukke en bijzondere dag.
Gerrit Staal(vriend van ons) was in de uitzending van Radio Drenthe i.v.m. een prijsvraag. In dat gesprek kwam de Donorweek ter sprake en toen vertelde Gerrit dat hij een vriendin had die al bijna 4 jaar op donorlongen zat te wachten.
Even later werd ik gebeld door iemand van Radio Drenthe of ik wel een interview wilde geven. Hoe het is om al zolang op de wachtlijst te staan. En dat heb ik dus gedaan.
Wil je het ook horen, klik dan op deze link. Zoek de uitzending van 21 oktober en ga naar de tijd 13.00 uur. Schuif door naar 43 minuten. dan begint het interview

http://www.rtvdrenthe.nl/gemist/Radio/de-es/u289375/

Maar ik ben er nog niet.

Vanavond kom ik ook op de televisie bij Tv Drenthe.

Diezelfde vrijdagmiddag kwam iemand langs met filmapperatuur e.d. en heeft ook deze verslaggever(Ilona) een interview afgenomen en gefilmd.

Best spannend hoor.

Dit is de link voor de uitzending van vanavond:

http://www.rtvdrenthe.nl/radio/nu-op-radio even bovenin op TV klikken zondag(18.00 uur)

Ik denk dat de huisarts deze week de griepprik komt zetten.

hebben we dat ook weer gehad.

Oh ja, ik heb nu ook een attribuut in huis staan om mijn conditie op peil te houden.

Deze is van fysiotherapeut Jan Anninga.

Ik mag/moet 3x per dag 1 minuut fietsen op dit ding.

Gaat dit goed dan wordt het fietsen steeds wat meer opgevoerd door "tussensprintjes".

En ook gaan we werken aan arm en borstspieren met een soort van elastiek.

Maar alles met mate.

Zorgen dat mijn conditie niet verder afglijdt en ik hierdoor in behoorlijke conditie de transplantatie inga en de revalidatie daarna.

Maar ik moet vooral leren om mijn grenzen te kennen.

Deze NIET overschrijden.

Nou, ik kan je vertellen: DAT VALT NIET MEE!!

En nog steeds krijgen ik/wij wekelijks de mooiste kaarten met lieve woorden.

Het is steeds weer een verrassing.

En zomaar een pakket krijgen van een lieve vrouw uit Duitsland die ik niet eens persoonlijk ken.

Zij heeft al zoveel mooie dingen voor mij gemaakt.

En mensen die zomaar wat voor ons doen zonder dat we er om gevraagd hebben.

dat maakt het leven iets minder zwaar.

Tot slot nog even een gedichtje dan in 1964 in mijn poezie album is geschreven:

HIER ALLEEN KAN LIEFDE WONEN

HIER ALLEEN IS HET LEVEN GOED.

WAAR MEN STIL EN ONGEDWONGEN

ALLES VOOR ELKANDER DOET.