Gewoon zomaar

Ik kan natuurlijk ook even een verhaaltje schrijven terwijl er eigenlijk niks bijzonders te vertellen is.
Dus dat doe ik dan maar.
Tijd zat :)

We zijn even samen naar IKEA geweest. Niks bijzonders gekocht, maar gewoon even rondsnuffelen.
Dat breekt zo lekker de week.

En we hebben ook de kinderen op bezoek gehad of we zijn bij hun geweest.
Tenminste de kinderen die in Nederland wonen.
Ons kind in Noorwegen moet nog even geduld hebben.

We zijn ook even naar Hoogeveen geweest om alsnog de verjaardag van mijn zus te "vieren". Kadootje gebracht en taartje gegeten.

Ook kleindochter Isabella heeft het verjaardagskadootje van opa en oma gekregen.
Ze was er hartstikke blij mee.

Geen foto's hier van helaas.
Het wachten is op een andere camera, die we hadden is STUK!!

Na jaren het AD lezen hebben we dit abonnement opgezegd.
Ik heb genoeg van alle breed uitgemeten ellende elke dag op de deurmat.
Dus nu lid geworden van Dagblad van het Noorden.
Plaatselijk, regionaal en ook binnen en buitenlands nieuws.
Lekker burgerlijk misschien, nou, ik vind het prettig!!

En verder proberen Jan en ik op een zo prettig mogelijke manier te overleven in onze wachtende en benauwde situatie.
Artsen/specialisten/en andere zorg medewerkers noemen het mensonterend zo lang als ik/wij moeten wachten.

Als je nu het groen licht gesprek krijgt hoor je dat de wachttijd wel 5 jaar kan zijn en daar stel jij je dan op in.
Wij hoorden toen 2,5 tot 3 jaar. En we wachten nu al ruim 4 jaar.
En elke ochtend opstaan en er weer voor gaan.
Op de been blijven lichamelijk en geestelijk.

Door de steun van mensen rondom ons wordt het iets minder zwaar.
Leuke verrassingen per post, lieve woorden, een arm om je schouder...
Dat sleept ons erdoor.
Maar soms...dondert het in ons huis.
Dan trekken we het even niet meer.
Dan is het huilen, schreeuwen van frustratie en wanhoop.
Dat mag, ik weet het, maar leuk is anders.

Ik moet 1x per 2 weken mijn INR prikken(bloedstolling).
Deze moet tussen de 3.0 en 4.0 zijn.
Pff gisteren dus 1.1
Dus even een paar dagen extra medicatie slikken en maandag weer prikken.

En ik kreeg gistermorgen ook nog een hypo.
Bloedsuikerwaarde van 1.6.
Wat voelde ik mij beroerd.
Voel het ook niet aankomen.
Dus handvol Dextro tabletten, slokken gewone cola en volkoren boterham met chocopasta.
Na verloop van tijd zijn de lichtflitsen verdwenen en wordt het zweten minder.
Maar ik voel het eigenlijk de rest van de dag.

Nu maar weer vooruit kijken.
Dit weekend is er lekker schaatsen op de televisie.
Het gaat eindelijk vriezen.
Hopelijk blijft dat eindelijk eens een paar weken aanhouden.
Ik ben die nattigheid zo zat. Tja, wie niet.

En zaterdagavond gaan we even een bakkie koffiedrinken bij vrienden van ons in Beilen.
Even een uurtje er tussen uit en gezellig kletsen en lachen.
Ze hebben daar nu ook een klein hondje, dus ben ik helemaal ingenomen met zo'n mormeltje om even mee te knuffelen.

Ik mag nu kleding breien voor de dochters van de zus van schoonzoon Lex.
Deze wonen ook in Noorwegen.
De lapjesdeken mag dus even de kast in.
Ik heb nu 1 baan af van 2 meter lang(50 steken breed) in allerlei kleuren.

Dus vervelen hoef ik mij niet.
Maar ik zal zo blij zijn als EINDELIJK het verlossende telefoontje komt.
Het zal nu niet onverwacht komen.
We zitten niet naast de telefoon, maar als deze overgaat en er staat : ANONIEME BELLER. dan slaat ons hart een slag over.
Zal het...

We slaan ons er wel doorheen.
We hebben geen andere keus.
Maar als ik het boek van Kim Moelands lees(Grenzeloos) dan is het dit wachten en vechten meer dan waard.
Ik heb het gisteravond uitgelezen en kan niet wachten tot ik ook mijn successtory kan en mag schrijven.

Echt een aanrader om dit boek te lezen.
Er zit zelfs een donor registratie formulier in.
Misschien een leuk kado idee voor een jarige?

Nu ga ik weer over tot de orde van de dag: douchen, aankleden.
Op adem komen met een kop koffie en de krant.
En dan stap ik op mijn scootmobiel en race naar het winkelcentrum.