Alweer een maand voorbij. Wat gaat de tijd toch snel(soms)

Zo, ik zit nu fris gedoucht(raar woord) achter de computer om maar weer eens wat wetenswaardigheden op papier te zetten.
Wat soms gaat de tijd toch wel heel erg snel.

Het is vandaag 7 mei, morgen sta ik dus 28 maanden op de wachtlijst.

Dat is toch best wel een hele tijd.

Maar omdat ik alles in een traag tempo doe, is een dag vaak zo weer om.

Jammer dat het weer zo wisselvallig is, maar daar heeft iedereen last van. Toch is het heerlijk om te zien dat de bomen weer felgroen gekleurd zijn en dat je de vogels weer volop hoort fluiten en zingen.

Jan is nu al weer 4 maanden een niet roker. Hij kan het soms zelf nog niet geloven dat het hem gelukt is. Na 36 jaar stevig roken en enkele stoppogingen kan hij zich nu met trots een NIET ROKER noemen. En wat vindt hij mensen die roken nu stinken. Hij en ons huis ruiken nu weer heerlijk fris.

Bovendien gaat Jan nu 3x per week naar de sportschool. Hij heeft er heel veel lol in en dat is natuurlijk erg belangrijk. Zijn welvaartsbuikje begint al aardig te slinken. En hij krijgt steeds meer conditie. Stoppen met roken kent alleen maar voordelen ervaart hij nu.

Zondag 18 april zijn we naar de verjaardag van mijn broer in Beilen geweest. Het was heerlijk weer dus hebben we met de hele bups buiten gezeten. Dat was echt genieten hoor. Ondertussen gezellig luisteren naar alle verhalen. En soms ook zelf mijn kwebbel even flink open zetten. Tja, ik kan het gewoon niet laten. De jarige was zelf helaas ziek, dus zat er wel bij maar niet van harte. Jammer voor hem hoor. Later hoorde ik dat hij buikgriep had.

Bij mijn zus Jannie en zwager Bruin is het spannend in het gezin van hun dochter. Kleindochter zal eind mei geopereerd worden in het UMCG.

Dit geeft de nodige zorgen en verdriet.

Donderdagavond 22 april zijn Jan en ik naar het nieuwe huis van Marieke, Isabella en Beau geweest. Het is nu helemaal klaar. Het is een gezellig vrolijk huis in hele frisse kleuren.

Het sprei dat ik voor Isabella had gebreid was klaar, dus dat hebben we gelijk meegenomen.( zus Jannie heeft de lapjes aan elkaar gehaakt).

Marieke was wel moe, maar blij en gelukkig in haar eigen huis met haar eigen spulletjes.

Er blijkt zelfs weer een nieuwe liefde in het spel te zijn. Wel snel, maar als zij gelukkig is( en de kinderen) dan is het toch goed? Als onze kinderen maar gezond en gelukkig zijn!!

Toen we die avond thuiskwamen voelde ik mij al niet zo lekker.Die nacht ben ik hartstikke ziek geworden. Buikgriep. Mensen wat voelde ik mij ziek. Een week lang was het eten en drinken een ramp. Maar omdat ik diabetes heb moet je wel iets eten. Tot overmaat van ramp raakte mijn bloedstolling van slag. Ik kon het thuis niet eens meten. Moest de trombosedienst langs komen om bloed uit de ader te prikken. Was mijn INR dus 9.0. Dat is gevaarlijk hoog. Dus gelijk 15 druppels vitamine K slikken. Nu is het weer aardig goed, maar wel even vaker prikken dan voorheen. Maar ik merk dat ik weer wat heb ingeleverd ook al eet en drink ik weer normaal. Zoals men zegt: ik heb niks meer om bij te zetten.

Wij, en Joost en Rianne, wonen in Assen en dus vlakbij de TT baan. Dus Joost is daar vaak te vinden met Mika en Tygo. En wat heeft hij daar weer mooie foto's van gemaakt.

Over 6 weken komen Lex en Tessa en Liam voor 3 weken naar Nederland.
Liam viert zijn eerste verjaardag(27 juni) dus hier in Nederland.
Wat zal dat jochie verwend worden.


En hij is al druk aan het oefenen om het lopen onder de knie te krijgen.
Want dan krijgt hij van opa Jan zijn eerste echte schoenen.


En zoals ook bij andere kinderen gaat dit met vallen en opstaan. Dus tand door de lip, bult op z'n koppie. Maar het zal hem lukken.

Het is weer een hele lap tekst geworden. En dan ben ik nog selectief geweest in dat wat ik ga vertellen. Want anders is het niet leuk meer om te lezen.
Ik ben weer druk aan het breien, nu een sprei voor Beau. Het eerste lapje is klaar. In totaal moet ik 45 lapjes breien.
De paarse poncho is klaar, maar er moet nog een houtje touwtje sluiting op. En ja, dat lukt mij zelf niet helaas. Te priegelig werk voor mijn oma ogen!!

En het is weer aspergetijd.
Jan en ik genieten dus weer van dit witte goud.