Het wordt spannend.....

Er is al weer bijna een maand verstreken sinds mijn vorige blog.

Ik moet zeggen, de tijd vliegt mij soms door de vingers.

Helemaal als het mooi weer is.

En je kunt ons leven niet echt saai noemen.

We vliegen werkelijk van de ene emotie in de andere.

Dus dit zou wel eens een flinke lap tekst kunnen worden, onderbroken met wat foto's.

Aan de lezer: zet je maar schrap!!

Maandag 10 mei. Het is 11.00 uur en Jan zit op de bank de krant te lezen. Klaar om over een uurtje naar school te gaan.

Ineens krijgt hij vreselijke pijn op z'n borst. Ik heb dit even aangezien en toen toch maar de huisarts gebeld. Die was hier om 12.15 uur. Jan en huisarts dachten beiden dat het niet om het hart ging, maar toch werd hij met ambulance naar de SEH gebracht. Daar waren we om 13.00 uur. Om 15.30 uur konden we weer naar huis met medicatie tegen ernstig maagzuur.

Eenmaal thuis werd de pijn nog erger. Weer gebeld met SEH. Uiteindelijk kreeg Jan Tramadol tegen de pijn en Maalox tegen maagzuur voorgeschreven.

Hij is er al met al nog ruim een week flink ziek van geweest.

Er wordt nu gezegd dat hij een spastische slokdarm heeft met als veroorzaker reflux.

Gelukkig gaat nu alles weer goe(minder koffie, opletten met wat hij eet en medicatie). Hij sport weer 3x per week, gaat naar school en naar z'n werk.

Zondagavond 15 mei kwam Marieke met haar vriend Vincent op bezoek.

Dus wij hebben nu kennis met hem gemaakt en a.s. zondag zullen we ook zijn dochtertje Shanoa(bijna 5 jaar) ontmoeten. We zien onze dochter weer stralen en daar zijn we blij om. Er worden ook al gezamelijke toekomstplannen gemaakt.
Het gaat allemaal wat snel, maar als onze dochter gelukkig is en ook haar kinderen dan is dat voor ons als (groot) ouders alleen maar heel fijn.

We hebben ons zelf maar eens verwend met wat nieuwe meubeltjes.

Juist omdat we veel thuis zijn is wat verandering op z'n tijd wel prettig.

Dus 2 mooie eetkamer stoelen, een nieuwe salontafel en een nieuw vloerkleed gekocht.

En met een mooie plant en bosje bloemen op tafel zijn wij weer helemaal tevreden.

Dinsdag 25 mei is Mateja, de kleindochter van mijn zus en zwager opgenomen in het UMCG. De volgende dag heeft ze een zware operatie ondergaan. Er is een tumor uit haar hoofd gehaald. En geloof het of niet, zondag was dit dappere meisje al weer thuis.

Gisteravond kregen we nog een mailtje dat het ook thuis gewoon heel erg goed gaat met Mateja. Ze is nog wel snel moe, maar geen uitvalverschijnselen.

En nog beter nieuws, de tumor is (wat ik er van begrijp) niet kwaadaardig en ze hoeft ook niet verder behandeld te worden met chemo o.i.d.

Wat een opluchting voor dat gezin. Wat zijn ze bang geweest. En hoe goed is het afgelopen.

Onze dochter Rianne heeft 29 mei haar verjaardag gevierd. (ze is 31 mei jarig en is 27 jaar geworden). We hebben gezellig taart gegeten en koffie gedronken. De ouders en oom van Joost waren er ook. En Marieke met Vincent. Mika was nog wakker, en dat was natuurlijk helemaal fijn. Marieke had lekkere hapjes gemaakt omdat Rianne de hele dag gewerkt had. Rond 22.00 uur zijn Jan en ik naar huis gegaan. Ik was echt doodmoe.

Dinsdag 1 juni had ik een lunchafspraak met enkele leden van de PH Hyves. Dit zijn mensen met dezelfde ziekte als ik. Sinds kort maken ze uitjes met elkaar om elkaar ook in het echt mee temaken. te lachen,huilen en praten. Maar altijd was de reistijd voor mij te lang.

Toen ik vroeg of ze een keer naar Assen wilde komen, waren velen enthousiast. Maar later komen ze erachter dat ook voor hun de reistijd te lang zal zijn.Toch hebben we het heel gezellig gehad met z'n vijven.Al was de bediening nou niet bepaald vlot en vriendelijk.

Gisteren, donderdag 3 juni, moest ik dus voor de 4maandelijkse controle naar het UMCG.

Jan keek er naar uit, hoopte wat meer duidelijkheid te krijgen over de wachtlijst.

Ik zag er alleen maar tegenop.

Bang voor een teleurstelling.

Straks sta ik nog steeds op dezelfde plaat als in februari.

We waren veel te vroeg.

Om 10.45 uur liepen we poli 13 binnen. Even labbriefje ophalen was de bedoeling. Bloedprikken en dan om 11.30 uur gesprek met arts.

Maar dr. Nossent kwam ons al ophalen.

Dus helemaal niet zitten wachten.

Hij was eerst wat aan het rommelen met mijn dossier en op de computer.

Toen wat over en weer gepraat en wat lichamelijk onderzoek gedaan.Uiteindelijk kon hij vertellen dat het langste wachten er voor mij op zit.Dat een oproep nu wel steeds dichterbij komt. Ik ga hier geen getallen plaatsen of zo noemen. Uit ervaring heb ik geleerd dat mensen hier niet altijd even prettig op reageren.

Maar neem van mij aan dat het een goed gesprek was en we met een opgelucht gevoel naar huis zijn gegaan( nog wel even bloedgeprikt en toraxfoto gemaakt).Wat mij betreft mag de oproep wel komen. Het in beweging blijven wordt steeds zwaarder, maar ik moet mijn conditie vast blijven houden. Bovendien ben ik geen stilzitter.Ik vermaak mij met breien en kranten lezen puzzels maken in mijn Bingoblad en natuurlijk Hyves e.d. op de computer.

Gisteravond liepen Rianne en Mika mee op de laatste avond van de avond wandel vierdaagse. Dus wij stonden vanaf 19.30 uur op een prachtig plekje te wachten in de zon. Pas om 21.00 uur kwamen ze eindelijk voorbij. En dan voel je een brok in je keel en tranen in de ogen prikken van trots: onze dochter en oudste kleinzoon!!! Daarna naar huis en nog even bijkomen op de bank.

Tot slot nog een foto van onze beide oudste dochters met hun mannen en kinderen op tweede Pinksterdag. Ze hebben heerlijk gestoeid en gespeeld en lekker gegeten.

Als Tessa. Lex en Liam in Nederland zijn hopen we een foto te kunnen maken met ons voltallige gezin tijdens de barbecue op 4 juli.

Dan vieren we ook de verjaardag van Jan.

Tessa&Co zijn van 19 juni t/m 9 juli op vakantie in Nederland.

Wat heerlijk om ze na zo'n lange tijd weer te zien.

En al flauw van het lezen? dan stop ik er nu mee.

Gaan jullie op vakantie, dan wens ik jullie veel plezier.