Je kunt het ruiken en zien: HET IS LENTE!

Het is vandaag 11 april 2010.

En ik sta nu dus 27 maanden op de wachtlijst.

Sinds mijn vorige verhaal( 15 maart) zijn er toch wel weer wat dingetjes voorgevallen.

Niet spectaculair, maar soms wel bijzonder.

Woensdagavond 17 maart kwam Hart in Aktie op televisie.

Eindelijk kon ik zien hoe het verrassings huwelijk van Bjorn( is twee keer getransplanteerd) en Kaat is geweest.

Heb ik de ontroering gezien bij Gertie, de moeder van Bjorn.

Maar zag je ook het verdriet om het gemis van Sven, vorig jaar overleden broer van Bjorn en zoon van Gertie.

Een uitzending met een lach en een traan.

Toen mijn zus en zwager 40 jaaar getrouwd waren heb ik een sjaal van 40 meter gebreid.

En kijk eens wat ze er samen mee hebben gedaan!

Allemaal sjaals gemaakt en mutsen gebreid.

Dit wordt door DORCAS op transport gezet naar landen waar het erg koud is en waar armoede is.

En zo heeft het kado 2x mensen plezier gebracht. Eigenlijk 3x, want ik heb die sjaal met veel plezier gebreid.


Op verzoek van de huisarts bloed laten prikken op o.a. kalium.

Maar ik moet gewoon kalium blijven slikken en voor de rest geen afwijkende getallen gevonden.

Dus mijn moeheid en benauwdheid zal toch te maken hebben met dat de rek er een beetje uit is.

Mijn bloedstolling is ook onstabiel, Gelukkig zijn de bloedsuikerwaarden, na ophoging van insuline eenheden, redelijk stabiel.

Maar als een pitbull bijt ik me vast in het leven.

Probeer elke dag lekker bezig te zijn en ook elke dag even naar buiten.

Ik heb nu weer een breiwerk opgepakt.

Een paarse gebreide poncho met capuchon.

Leek me wel handig voor als het wat frisser wordt op het balkon of in de rolstoel.

Jan heeft de koe bij de horens gevat.

Sinds 23 maart gaat hij 2x per week naar de sportschool van Achmea Health.

Dit is laagdrempelig en dat is wel zo fijn.

Er is goede begeleiding en ook word je gemotiveerd om door te gaan.

Terwijl ik hier achter de computer zit is hij zich weer aan het afbeulen in de sportschool.

Maar hij vindt het leuk en hij voelt zich er ook goed bij.

De Paasdagen hebben Jan en ik rustig thuis doorgebracht.

Wel even naar buiten voor een wandeling.

Maar het was niet echt warm en droog, dus dan is het toch fijner om binnen te zijn.

Jan heeft het bovendien erg druk met school en werk.

Aanstaande maandag heeft Jan een tentamen en moet hij een scriptie/werkstuk inleveren. Maandag 19 april weer een tentamen en weer een soort werkstuk inleveren. En maandag 26 april levert hij nog een werkstuk in.

Dus er blijft even niet veel tijd over voor andere dingen. Maar de sportschool blijft juist dan erg belangrijk.

Jan heeft vrijdag een vrije dag genomen omdat Marieke de sleutel krijgt van haar nieuwe huis. Dus toch vroeg opstaan. Om half 9 stond hij aan de Markedreef. Die dag zijn Marieke en Jan lekker opgeschoten. Maar er moet ook nog heel veel gebeuren. Met name veel schilderwerk en behangen en sauzen.

Het is de planning dat ze volgend weekend gaat verhuizen.

En dan is het proberen om het nieuwe leven op de rails te krijgen.

Dat zal beslist niet makkelijk zijn.

Maar het is jammergenoeg zo gelopen, dus dan kan ze er beter het beste van maken. En dat zal ze ook zeker doen, samen met haar lieve kinderen.

Maar als ouders is het toch emotioneel knap heftig.

Het doet pijn, maar je moet loslaten.

Dat gaat niet zomaar, dat kost tijd!!

Gisteren was het 10 april en was het de verjaardag van onze kleinzoon Beau Valentyn. Hij is nu 2 jaar.

Zijn verjaardag werd nog gevierd in het huis in Bovensmilde.

Joost en Rianne waren er ook met Mika en Tygo.

En we hebben met z'n allen gezongen voor Beau en gesmuld van de Piet Piraat taart. Van opa en oma heeft hij een fiets gekregen voor bij het nieuwe huis.

En dan is dat het moment om even een paar mooie foto's te maken.

Over 10 weken komen Lex, Tessa en Liam naar Nederland.

Zij kijken er naar uit, maar wij ook.

Ook omdat Liam zijn eerste verjaardag hier in Assen gaat vieren.

Liam heeft in 3 maanden tijd maar liefst 8 tanden gekregen.

Toch wel zielig hoor.

Wat zal dat jochie zich ellendig hebben gevoeld.

En lekker slapen 's nachts lukte ook niet echt, dus ook voor z'n ouders was het afzien.

Hopelijk is het nu even rustig in zijn mondje.

Ik zit niet elke dag te wachten tot HET telefoontje komt.

Maar gaat de telefoon, en er staan Anonieme oproep, dan slaat mijn hart toch wel even over.

Emotioneel vind ik het soms wel zwaar.

Er zijn mensen die mij niet kunnen of willen begrijpen.

Opmerkingen maken die pijn doen, me verdrietig maken.

En vroeger kon ik daar de schouders over ophalen, maar dat lukt nu niet meer zo goed.

Ik ben soms verward en wat afwezig.

Maar als ik nu naar buiten kijk, zie ik dat de bomen uitbotten. Ik hoor 'smorgens vroeg de vogels weer zingen.

Ach, dan pak ik mijzelf weer bij elkaar en zet de schouders er weer onder.

Want ik moet niet vergeten dat ik ook HEEL VEEL lieve mensen ken.

Mensen die net als ik Pulmonale Hypertensie hebben en naar Assen komen om met mij kennis te maken onder het genot van een lekkere lunch in een restaurant.

Ze moeten soms wel 2 tot 3 uur reizen.

Dat is toch hartstikke geweldig?

Dus daar richt ik nu mijn vizier op.

Maar ook op elke nieuwe dag, ondanks verdriet en beperkingen.

Ik LEEF, dat staat voorop!