effe bijkletsen

In week 9 staat een ingezonden brief van mij in de Margriet. In de rubriek: Praat mee. Wil dit laten weten voor het geval jullie het willen lezen.

Zoals ik al schreef in mijn vorige bericht hoopt Jan 5 juli 50 jaar te worden.
Ik wilde hem dus verrassen met een leuk feestje en bijzondere kado's.
Was dan ook al druk doende met de organisatie.

Maar vorig weekend vertelde Jan met horten en stoten dat hij maar 1 wens heeft voor zijn verjaardag.
Jan wil zo graag samen met mij naar zee en op het strand lopen in de zon.

Voor ik ziek werd hebben we jaren met de meiden gekampeerd in onze stormtent(eerst bungalowtent) aan zee en strand.

Dus ik heb alle voorlopige afspraken afgezegd en ben me nu aan het toeleggen op een lang weekend in een vakantie huisje, ergens aan de Noord-Hollands kust.

Maar is moet dan nog wel een grote HOBBEL overwinnen.


De enige manier om op het strand en bij de branding te komen is met een strandrolstoel.
En zo ziet dat ding er uit!
Er zit nog net geen zwaailicht op.
Maar ook dit heb ik er voor over.
Want het lijkt me heerlijk om weer samen over het strand te lopen.



Tessa is morgen 20 weken zwanger. Op de GSM van dochter Rianne heb ik een foto van haar buikje gezien.
Indrukwekkend hoor.
En vrijdag gaan Tessa en Lex voor de 20 weken echo.
Ze heeft Ukkie al voelen fladderen in haar buik, maar dan kunnen ze het ook zien.
Ze hebben helaas nog steeds geen internet, maar soms komt er een mailtje als ze even achter de pc kunnen bij schoonouders of op Noorse cursus.



En deze oma is ook al weer druk bezig om een 10 dagen kraampakket te maken.(foto is van het internet geplukt, dus niet van het pakker waar ik mee bezig ben). Dat heb ik bij de andere 4 kleinkinderen ook gedaan.
Dit pakket wil ik op de dag van de geboorte opsturen naar de trotse ouders!


Gisteravond (10 februari) zijn Jan en ik bezoek geweest in het UMCG.
Eerst naar Jan en Stans Feikens.
We kennen elkaar alleen via de website en zouden nu voor het eerst kennismaken.
De broer van Stans met zijn vrouw waren er ook.
Het was erg bijzonder om deze dappere mensen te ontmoeten. Jan gaf al aan dat het juist gisteren weer slechter met hem ging. Weer extra morfine er bij.
En Stans zit er ook nog zo dapper en verzorgd bij. En dat na al die weken.
Artsen staan ook versteld dat Jan het nog zo lang volhoudt.
Jan en ik zijn dankbaar dat we nog kennis hebben mogen maken met deze mensen.
We hebben Jan beloofd dat we op zijn uitvaart aanwezig zullen zijn.
Ik begreep dat hij dat fijn zou vinden.

En daarna gingen we naar Brenda van Weegberg.
Vandaag is het 3 weken geleden dat ze is getransplateerd.
We hebben haar 4 weken geleden gezien, happend naar adem.
En nu zit er een mooie jonge vrouw, stralend rechtop in bed.
Ze heeft verteld hoe alles is gegaan.
De pijn die ze heeft gehad.
De benauwdheid die haar bijna liet stikken omdat er een taaie slijmprop in haar nieuwe long zat. Het leek wel rubber volgens de arts.
Maar toen dat weg was, ging ze stap voor stap vooruit.
En mogelijk mag ze vrijdag al naar huis.
Wat een geweldig nieuws.

En dan stap je in de auto.
Ik met een knalrood hoofd van inspanning en het vele praten.
Jan stil en vechtend tegen alle emoties.
Het is zo tegenstrijdig.
Waar de een stervende is, begint de ander te bruisen van het leven.
Ook vandaag nog steeds onder de indruk van deze ontmoetingen.

En zo gaan we verder.
Dankbaar voor het leven dat we samen hebben.
Hopen op het telefoontje dat er longen zijn.
Maar vooral genieten van elke dag.