En dan is het al weer 30 januari 2009. Wat gaat de tijd toch snel. Maar wat ook snel gaat: de GRIEPEPIDEMIE.
Er zijn in mijn directe omgeving heel veel mensen aan het hoesten en proesten. Ook Jan heeft het goed te pakken gehad. Maar ja, net een nieuwe baan, dus toch gewoon blijven werken met gebruik van paracetamol, neusspray en dropjes.
Ik heb de griepspuit gehad en slik dagelijks Prednison (10 mg)en Docycycline (200mg). En het begint er op te lijken dat ik er vanaf kom met een fikse rochelhoest en wat doofheid door verstopte buis van Eustachius(schrijf je dat zo?).
Afgelopen woensdag hebben Jan en ik Lasagna gegeten bij Rianne en Mika en Tygo. Joost had late dienst, dus die was er niet bij. En ja, dan kan ik het niet laten. Ik wil dan zo graag even een "gewone"oma zijn zonder beperkingen. Dus even aan het bowlen geweest met de jochies. Zo leuk om te doen. Tuurlijk pluk ik daar later de zure vruchten van, maar dat was het mij wel waard.
Maar het leven bestaat ook uit tegenstrijdigheden.
Zo werd Brenda van Weegbree woensdag 21 januari getransplanteerd. Ze is om 16.45 uur naar de OK gegaan en om 20.30 uur kreeg ik een smsje dat de long er al in zat en dat alles voorspoedig was gegaan.
Tja, dan lopen de tranen even over mijn wangen van opluchting.
Het gaat nu met ups en downs met Brenda, dus we blijven duimen en kaarsen branden voor dit jonge gezin!
En op hetzelfde moment ligt Jan Feikens op dezelfde afdeling te knokken voor zijn leven. Zijn vrouw is dag en nacht bij hem. En zijn drie dochters en hondje zijn eergisteren langsgeweest. Jan heeft niet zolang mogen genieten van zijn nieuwe longen. Hij en zijn gezin zijn bezig met afscheid nemen. Zo gemeen kan het leven zijn!
En dan merk je ineens dat de dagen weer wat langer worden.
En al is het buiten nog erg koud, je weet dat het voorjaar er weer aan zit te komen.
Dus heb ik mooie rode tulpen gekocht.
Daar kan ik helemaal vrolijk en blij van worden.
En ook Hyacinten vind ik erg mooi.
Geen idee of ik nog wel tegen de geur kan.
Krijg ik er last van dan zet ik ze wel op het balkon.
Begin mei komen Lex en Tessa voor een dag of 12 naar Nederland.
Zie ik mijn jongste dochter toch nog met een 32 weken zwanger buikje. Helaas hebben ze nog steeds geen internet, dus de communicatie verloopt wat moeizaam. Maar dat mag de pret niet drukken.
Op naar de maand februari.
Krijgen we nog een Elfstedentocht!
Dat zou geweldig zijn!
Tot die tijd genieten van stamppotten zuurkool of boerenkool met HEMA rookworst en Erwtensoep of Bruine bonensoep.
4 opmerkingen:
Fijn om even OMA te kunnen zijn. Het kost wat maar dan heb je ook wat.
Inderdaad zijn er hele verschillende berichten op de sites. Zoals je zegt: "Het leven kan heel gemeen zijn". Maar het leven kan ook heel mooi zijn zoals weer oma worden.
Hoop voor jou dat het snel mei is zodat je je dochter weer kan vasthouden.
Groetjes Brenda Vis
Hoi Alida.
Ik heb even wat sites bekeken.
Op jouw site spetteren de mooie lentekleuren er al af.
Wat goed van je dat je jouw positieve gevoelens zo weet te benutten.
Ik weet zo langzamerhand ook, zo kom je het verste.
Iets waar je niets aan kunt doen, daar hoef je immers geen energie in te steken.
Veel belangrijker is het om je mogelijkheden te zien en te benutten.
Vooral jouw hechte band met je (klein)kinderen lijkt me iets waar je je op kunt richten.
Met zulke gezinsleden houd je het vast nog wel een tijdje uit.
Hans Laarhuis
Hoi Alida,
We lezen net je berichtje op onze site. Natuurlijk verwachten we jullie hier ook even. We zeiden gisteren al, waarschijnlijk zijn ze dit weekend niet geweest bij Brenda, misschien dat het jou niet lukte dachten we. Kunnen we elkaar in levende lijve zien! Groetjes en tot morgen dan. Jan en Stans
Hallo Alida,
We zijn blij dat we jullie ontmoet hebben. Kort maar krachtig. Maar we houden contact, toch? En voor jou geld ook: Houd de moed erin...ook jij hebt recht op nieuwe tweedehandsjes. Hartelijke groeten van Jan en Stans
Een reactie posten