Een blik terug en dan snel in de toekomst kijken...

Het is bijna zover dat het jaar 2009 overgaat in het nieuwe jaar 2010.

Voor mij reden genoeg om even terug te kijken wat er het afgelopen jaar zoals gebeurt is

• Jan heeft een vaste baan en gaat sinds september weer naar school. Het gaat hartstikke goed en hij vindt het leuk.
• We hebben op 27 juni een kleinzoon gekregen, Liam Martijn Muller

Zus Jannie en zwager Bruin zijn met hun camper op kraambezoek geweest bij Tessa en Lex en hebben ons kado ( een Triptrap kinderstoel) meegenomen.

• Broer Gerrit is opgenomen geweest i.v.m. problemen met het hart.Maar met de nodige medicatie blijkt een bypass voorlopig van de baan.


• Broer Nico heeft een CVA gehad, maar is gelukkig aardig goed hersteld.


• Mika heeft zijn sleutelbeen gebroken.
  
• In november voor het eerst onze kleinzoon Liam mogen ontmoeten.

Maar er zijn ook veel mensen overleden dit jaar. En daar wil ik ook even bij stil staan. Ik denk dan aan:

• Jan Feikens


• Sven den Haan


• Harja Doff


• Hans Laarhuis


• Coby van Steensel

Maar wat ook zo machtig is, er zijn een aantal mensen in mijn "vriendenkring' die succesvol getransplanteerd zijn. En ik wordt steeds weer blij als ik hun verhalen lees nu het zo goed met ze gaat.

Onze koningin heeft in haar kersttoespraak nogal uitgehaald naar de contacten die via internet verlopen. Dat er geen naoberhulp meer is. Nou, dat ben ik NIET met haar eens. Juist doot het internet ben in niet vereenzaamd. Ik ben niet instaat om mensen op te zoeken om nieuwe vrienden te maken. Maar juist via dit medium heb ik veel mensen mogen ontmoeten. En enkelen zijn mij dan ook zeer dierbaar geworden. Ik ga geen namen noemen want dan ben ik bang dat ik mensen vergeet.

De maand december was voor Jan en mij een echte feestmaand. We hebben heel erg genoten van alle etentjes e.d. bij onze kinderen en kleinkinderen.

Eerste kerstdag gegeten bij Joost, Rianne, Mika en Tygo. Het was zo gezellig en het eten was hartstikke lekker.

Tweede kerstdag zijn we bij Denies, Marieke, Isabella en Beau geweest en zijnwe gaan gourmetten. Lekker gegeten en veel gelachen.

Jan heeft vakantie van 25 dec t/m 3 januari. Even ontspannen en uitrusten. Gezellig luisteren naar de TOP2000. Lekker bijkletsen. En praten over wat geweest is en wat er mogelijk nog komen gaat. Dus met een lach en een traan.

We hebben ons huis gezelliger gemaakt met een nieuwe zithoek.

En dan het nieuwe jaar. Sommige dingen staan vast zoals:

• 1 januari verjaardag van zus Jannie


• 9 januari verjaardag Isabella


• 23 januari 40 jarig huwelijksfeest van Jannie en Bruin


• 24 januari verjaardag Denies

Ik sta 8 januari precies 2 jaar op de wachtlijst voor een dubbele longtransplantatie. En ik merk nu toch dat de tijd voor mij begint te dringen. Na de drukke kerstdagen lukt het mij niet om bij te tanken. Ik blijf moe en snel bemauwd. Maar ja, een jaar zal het denk ik nog wel duren voor het verlossende telefoontje komt.

Ik moet 2 februari weer voor controle naar het UMCG. Maar daar verwacht ik niet zoveel van. Ik blijf knokken en geef de moed beslist niet op. Maar soms is het zwaar. Steeds meer handelingen gaan mij moeite kosten. En ja, dat laat ik de tranen maar even rollen. Daarna voel ik me vaak weer wat beter.

Maar ik ga er vanuit dat 2010 een jaar wordt met een gouden randje. Aan Jan en mij zal het niet liggen. En wij weten ons gesteund door onze lieve kinderen en kleinkinderen en de vele lieve familieleden en vrienden. Samen gaat het ons lukken om er de schouders onder te zetten en er een TOP jaar van te maken.

Jan en ik wensen de mensen die dit lezen een heel goed en gelukkig en gezond 2010.

8-12-2009 23 maanden op de wachtlijst!

Vandaag realiseerde ik mij dat ik nu 23 maanden op de wachtlijst sta.
Dat kwam omdat ik vanmorgen om iets na 8 uur wakker werd gebeld.
Een nummer met 050, dus Groningen.
Ik neem op en zeg mijn naam. Tuut tuut. Opgehangen.
Maar de adrenaline spoot door mijn lichaam.
Ik was meteen klaarwakker.
Dat had dus ook het UMCG kunnen zijn met een oproep.
Ja ik weet het, ik ben nog niet aan de beurt, maar toch.
Vandaar dat ik dacht: maar weer eens een berichtje schrijven met de laatste nieuwtjes.

Dochter Marieke is 25 november 28 jaar geworden. We zijn 's avonds naar haar toegegaan om de kadootjes te brengen en taart te eten. Isabella was nog wakker dus dat was hartstikke leuk.
Schoonzoon Joost heeft 29 november zijn verjaardag gevierd. Hij is 1 december 32 jaar geworden. Ook daar kadootjes gebracht en taart gegeten.
Mika was net terug van het theater. Hij was naar een uitvoering van Peter en de Wolf geweest. Zo mooi hoe enthousiast hij hierover kan vertellen.

Joost is 2 december met mij meegeweest naar het ziekenhuis om bloed te prikken voor Kaliumgehalte. Het was hartstikke druk. Nummer 11 stond op de klok en ik had nummer 33. Maar binnen een half uur stonden we weer buiten. Dus dat viel reuze mee.
En het Kalium is eindelijk gestegen naar 4.0.
Doorgaan met slikken van Slow K en over 4 weken weer bloedprikken.
En 4 december heb ik mijn 2e Mex prik gehad.
Dit keer helemaal geen last gehad.

En dan is het 5 december: PAKJESAVOND.
Jan en ik zijn uitgenodigd door Marieke en Denies om bij hun thuis pakjesavond te houden. We waren in totaal met 10 volwassen mensen. Die hebben allemaal de nodige kadootjes voor Isabella en Beau gekocht. Het resultaat was overweldigend. Zoveel kadootjes voor die kleintjes. Dit konden ze echt niet overzien.
Maar het was wel heel erg gezellig.
Isabella was de regelpiet en dat deed ze heel erg goed.
Beau had meer schik met het inpakpapier en het snoepen van chocolademuizen.

Jan heeft het eerste trimester van school erop zitten.
Hij heeft op alledrie tentamens een 8 gehaald.
En daar is hij hartstikke trots op.
En daar heeft hij alle recht toe!
Maar de studie gaat natuurlijk wel gewoon door.
Gelukkig heeft hij tussen kerst en oud en nieuw vrij
Even tot rust komen.
Lekker uitslapen en zo lang als hij wil in z'n joggingbroek rondlopen.
Even de druk van de ketel.

Vandaag maar begonnen met het inplakken van foto's.
Er liggen ruim 130 plaatjes te wachten om ingeplakt te worden.
En omdat alle drukte rondom verjaardagen en de sint achter de rug is en de kerstkaarten klaar liggen om gepost te worden is dat een heerlijke rustige bezigheid.







Jan en ik hebben zelf de kerstkaarten ontworpen. Maar ook wel enkele kaarten gekocht hoor.
In totaal liggen er 75 kaarten klaar om gepost te worden.
En natuurlijk hebben we al ruimte gemaakt om de kaarten op te hangen die we hopen te ontvangen.

We hebben al 5 kaarten binnen, kijk maar:


Komend weekend gaat Jan de kerstboom voorzien van ballen en lampjes.
Sinds vorig jaar een kunstkerstboom.
Dat was wel even slikken, maar ik ben er nu wel blij mee.
De prikkelende geur van een echte boom vind ik niet zo fijn meer. En ook vochtige potgrond vind ik adembenemend.

En zo kruipen we langzamerhand naar het einde van het jaar.
Mensen slaan ongelooflijk veel eten in. Genieten van het samenzijn met familie en vrienden.
Helaas zijn er ook veel mensen die niets liever willen dan dat deze decembermaand maar snel voorbij is. Daar moet ik vaak aan denken. Ik kan niets voor ze doen, maar waar ik het wel kan ik mijn eigen omgeving doe ik dat.

Maar Jan en ik zijn samen heel happy en voelen ons rijk. We hebben zoveel lieve mensen om ons heen. Kinderen kleinkinderen broers zussen vrienden. Echt fantastisch. En dan kun je toch zeggen dat je rijk bent?

De maand november zit vol met bijzondere momenten.

De wind giert om het huis. De regen komt met bakken naar beneden. Maar daar tussendoor schijnt ook regelmatig de zon.

De maand november zit voor mij/ons vol met allerlei bijzondere momenten. En dus ook met de nodige emoties.

Ik ben 3 november 51 jaar geworden. Dat is die dag al volop gevierd.

Maar 8 november kwam dus mijn familie om het nog even dunnetjes over te doen. Het was heel gezellig. Mijn schoonzus Janke was 4 november jarig geweest dus hebben we het samen gevierd.

De kranten staan er vol mee. Het journaal begint er vaak mee. En op internet zijn vele fora te vinden.

Waar heb ik het over? Juist ja. De Mexicaanse griep.

Wat was ik blij dat mijn huisarts 9 november langs kwam om mij de eerst prik te geven. En Jan ,als mantelzorger en werker in de zorg, kreeg de vaccinatie donderdag 12 november. Ik ben blij dat ik in een westers land woon en beschermd wordt tegen vele nare ziektes. Dus hoezo kiezen, bang zijn voor bijwerkingen!! Je zult maar geboren zijn in een ontwikkelingsland, dan heb je niks te kiezen.

Tessa en Lex en Liam zijn 13 november bij ons thuis geweest om afscheid te nemen.

Ze gingen de volgende dag weer terug naar huis. Naar Noorwegen.

En we hebben een heerlijk uurtje gehad met het jonge gezin.

Ze hadden de laatse paar dagen van hun verblijf een auto ter beschikking en dus was het reizen van familie naar vrienden enz. Het was leuk maar ook erg vermoeiend. De terugreis is ook weer prima gegaan. Maar toen ze Bergen hadden verlaten voelden ze echt: we zijn bijna thuis. Wat een rust en ruimte en mooie natuur. Nu wachten tot juni 2010, dan zien we ze weer 'live' . Nu doen we het met Skype.

Zoals jullie wel weten is Jan in september aan de opleiding MBO Sociale Juridische diensverlening begonnen.

Inmiddels heeft hij al 2 tentamens afgerond.

En hoe.

Voor tentamen Recht heeft hij een 8 gekregen

Voor tentamen Personeelsbeheer heeft hij ook een 8 gekregen.

Ik kan wel zeggen dat hij de zaak zeer professioneel aanpakt. Dus ik ben ook heel erg trots op mijn kanjer.

Morgen, 25 november, is onze oudste dochter jarig. Ze wordt dan 28 jaar.

Joost is 1 december jarig en hij wordt dan 32 jaar.

En dan is het dus alweer december.

De feestmaand bij uitstek.

Wij vullen niks in. We zien wel wat er gaat gebeuren.

Het gaat goed met ons en onze kinderen en kleinkinderen.

En dat maakt ons gelukkig.

Dus laat die feestmaand maar komen.

Daarna beginnen we aan een jaar waarvan ik hoop dat het MIJN jaar zal worden.

Eindelijk, daar is hij dan, onze kleinzoon Liam!

Zaterdag 7 november ongeveer 10.00 uur kwamen wij aan bij het huis van onze dochter Rianne. Het gezin uit Svelgen(Noorwegen) logeert daar gedurende hun verblijf in Nederland.
Jan en ik hebben erg uitgekeken naar dit moment. Liam is nu ruim 4 maanden en eindelijk kunnen we hen in onze armen sluiten!



Toen we binnen kwamen zat Liam lekker in een wipstoeltje te spelen met eensoort rammelaar. En dan weet je even niet wat je als eerste moet doen. Ik heb eerst dochter Tessa en schoonzoon Lex geknuffeld. Geen idee wat Jan heeft gedaan.


Ik ben bij Liam op de grond gaan zitten en heb hem alleen maar bekeken en later voorzichtig aangeraakt.
Opa en oma waren een beetje beduusd. Maar dat is toch niet zo raar.
Liam is een schattig lang en tenger kereltje. Hij was even wat onwennig, maar nadat hij een flesje papa van zijn papa had gekregen kwam er een grote lach op z'n snuitje.

En toen heb ik Liam eindelijk op mijn arm gehad. Kon ik hem ruiken en lekker tegen hem aankletsen. Zijn haartjes zijn niet zo donker meer. En de lange haren vallen uit. Hij heeft mooie blauwe ogen en een licht getint velletje.

Daarna eindelijk naar opa. Wat een mooie gezicht. Opa met z'n kleinzoon. Toen het manneke begon te huilen ging Jan doen wat hij altijd doet met huilende kinderen of kleinkinderen: Buik tegen buik, koppie op de schouder, wrijven over het ruggetje en lopen lopen en nog eens lopen. Wat heeft die man in al die jaren al wat meters op die manier afgelegd.

We hadden ook 2 tassen vol met kleding gekocht voor Liam. Een tas met maatje 68 en een tas met maatje 74. En dat kwam wel goed uit vertelde Tessa, want vooral maat 74 was nog maar mondjesmaat aanwezig in zijn kledingkast.

Na een uurtje werd Liam moe en heeft Tessa hem naar z'n bedje gebracht. Gisteren heeft hij natuurlijk een hele dag van auto, veerboot, vliegtuig, trein en auto achter de rug. Dus morgen zal wel een dagje worden van wat huilerig zijn en zo. Maar hij heeft zich tijdens de lange reis voorbeeldig gedragen aldus zijn trotse ouders.

Zo, dit was een verslag van onze eerste ontmoeting met Liam. Ze blijven nog tot 14 november in Nederland geloof ik. Dus ze zullen ook nog wel eens samen aanwippen bij opa en oma in de Epe flat. Maar dit speciale moment pakken ze ons niet meer af. Nu moeten we het nog een plekje geven zoals dat heet. Want het is een moment waar je lang naar uitkijkt en als het voorbij is.....

Nu de draad weer oppakken en daar dus deze ontmoeting inpassen. Dat gaat helemaal goed komen. Want het is een prachtkind!!!

Mijn verjaardag was 1 groot feest!

Dinsdagmorgen 3 november. Jan is om 7 uur opgestaan want hij gaat werken tot half 4. Ik ben nog heel even blijven liggen.
Maar ik moest een beetje opschieten, want om half 10 zou Joost voor de deur staan om met mij naar het ziekenhuis te gaan om bloed te prikken(kalium).
Joost en ik hebben dikke lol gehad in het ziekenhuis. Al die wachtende uitgestreken gezichten. Wij hebben ons wel vermaakt.
Daarna gingen we naar het huis van Joost waar Rianne, Mika en Tygo op ons zaten te wachten.
En dan kom je binnen en gaan ze met z'n viertjes lang zal ze leven zingen. Ogen ver opengesperd want ik wilde niet gaan huilen. En toen ging Mika ook nog een nieuw liedje zingen voor mij. Toen moest heel erg mijn best doen om de tranen weg te slikken.
Ik heb van dit gezin de gevraagde meisjes Pandora bedel gekregen. Ik heb 3 meisjesbedels gevraagd omdat ik 3 dochters heb!
Joost heeft me na het eten van appelflappen naar huis gebracht.

Ik ben toen nog even naar de winkel geweest, maar daarna snel naar bed.

Samen met Jan koppie thee(Jan koffie) gedronken en ik kreeg kadootjes. Een mooie (nep) burberriesjaal(schrijf je dat zo??) een hele mooie Parker pen en een vriendschapskalender waar hele mooie foto's op staan.

Om kwart over 5 kwamen Marieke, Isabella en Beau. Isabella droeg een heel groot pak. Daar zat een kunstwerk in dat Beau had gemaakt voor de jarige oma. Van dit gezin kreeg ik ook een meisjes Pandora bedel.

Jan had ondertussen Rianne, Mika en Tygo opgehaald(Joost had late dienst).Buurvrouw Patricia kwam nog even snel een vaasje met bloemen brengen, zo lief.

Toen Denies gearriveerd was kwam Jan net binnen met de zakken patat en vlees. En wat was dat gezellig zeg. Mika zat niet aan de kindertafel, want hij was bang dat ze tegen zijn zere arm zouden stoten( zondag sleutelbeen gebroken en dat doet hartstikke zeer).


En na het eten gingen we Skypen met Tessa en Liam. Zo waren zij er ook een beetje bij. Dat was echt een heel bijzonder moment. Zo ver weg en toch zo dichtbij.

Het bezoek was rond 19.00 uur zo'n beetje vertrokken. Even tijd om bij te komen. Want er zou om 20.00 uur ook nog bezoek komen. Mijn vriendinnen Tina en Rineke. Ik heb van Tina lange theelepels, ovenwant en digitale kookwekker gekregen. Van Rineke heerlijke Musk parfum.

Om 21.00 uur zagen de meiden dat ik bekaf was en zijn ze naar huis gegaan.

Ik heb maar liefst 29 kaarten gekregen, heel veel felicitaties via smsjes of krabbels op Hyves.
Wat een overweldigend gevoel, dat zoveel mensen er aangedacht hebben. Deze verjaardag was haast nog leuker dan die van vorig jaar toen ik 50 werd.
En dit levensjaar zal denk ik een geweldig jaar worden. Ik hoop dat ik in 2010 het verlossende telefoontje krijg dat er longen zijn.

Ik wil iedereen bedanken die deze verjaardag zo onvergetelijk heeft gemaakt.
Dank voor alle lieve woorden en wensen.

En nu kijken Jan en ik uit naar de ontmoeting met ons vijfde kleinkind.
We gaan zaterdag Liam ontmoeten bij Rianne thuis. Dat wordt vast een heel emotioneel moment.
Ook daar ga ik natuurlijk uitgebreid verslag van doen met de bijbehorende foto's!!
En zondagmiddag vier ik mijn verjaardag(en die van schoonzus Janke) samen met familie. Dus weer een feestje.
Het kan niet op.

Van zomertijd naar wintertijd....

Afgelopen zondag is de klok weer teruggezet naar wintertijd.
Dus 's avonds is het eerder donker, maar 's ochtends is het wat sneller licht.
Het is maar hoe je het bekijkt en waar je van houdt.

Ik moet er altijd even aan wennen. Ik ben door het thuiszitten toch echt een gewoontebeestje geworden. Dus elke verandering is even wennen.

Maar als ik nu naar buiten kijkt kan ik alleen maar zeggen: ook in de herfst is de natuur mooi. Kijk maar eens naar deze foto's die ik vanaf ons balkon heb gemaakt.

Dan nu maar eens vertellen wat ik de afgelopen twee weken aan "hoogtepunten"heb meegemaakt.

Woensdag 14 oktober is ons oudste kleinkind Mika 6 jaar geworden. En opa en oma zijn uitgenodigd om 'smiddags(na mijn middagdutje) op zijn feestje te komen. Mika was echt jarig, had een mooie feesthoed op van school. Hij had alleen maar Lego op zijn verlanglijstje staan en dat heeft hij dan ook volop gekregen. En wat zo knap is, hij kan alles via de bouwtekening helemaal zelf in elkaar zetten. En het is Lego vanaf 6 jaar. En hij kan zijn fantasie helemaal kwijt in zijn spel met Lego. Voor Tygo hadden we een klein kadootje meegenomen. Dat doen we altijd.

Zaterdag 17 oktober vierde zwager Bruin zijn verjaardag. Tegen 16.30 uur waren we in Hoogeveen. De kamer zat flink vol,dus snel een rustig plekkie uitgezocht. Even praten met broers en zus en schoonzusters voor zover mogelijk. Altijd fijn om elkaar weer te zien. Mijn broer Roelof en zijn vrouw Coby hadden de kinderen van Bianca(dochter van Roelof) meegebracht. Ik had Soraya en Dave al heel lang niet meer gezien. Het was maar kort dat ze er waren, maar daarom niet minder leuk.

Ik heb toen even samen met schoonzus Janke overleg gehad over het vieren van onze verjaardag. Janke is n.l. dag na mij jarig. Wij vieren onze verjaardag in onze flat op zondag 8 november van 15.00 uur tot 17.00 uur.

Ik hoop dat het een gezellige middag wordt. Aan mij zal het niet liggen.

Jan heeft 19 en 20 oktober vrijgenomen om bij te tanken en ook om veel aan zijn huiswerk te doen. Alleen het uitslapen en lekker aanlummelen heeft hem goed gedaan. Dinsdagmiddag kwam Rianne even langs met Mika en Tygo. De heren waren erg druk en luidruchtig. Dat had Rianne al aangegeven. Na een half uur merkte ik al dat ik moe werd, maar dat ga je toch niet toegeven. Maar toen Jan even later vroeg: gaat het, barstte ik in huilen uit en vluchte naar de slaapkamer. Kijk, en dat zijn nou van die momenten dat ik het even goed zat ben. Leuk voor mijn kleinkinderen om zo'n oma te hebben. Een oma die aan slangen vast zit en niet eens kan wandelen of stoeien. Een boekje lezen en een beetje tekenen en spelletje doen aan tafel gaat nog. Dan baal ik zo enorm. Ik wil dat mijn kleinkinderen later aan mij terugdenken als een vrolijke en gezellige oma die wel in is voor een geintje.

Maar de volgende dag heb ik mijn veren weer geschudt en heb de nieuwe dag weer met "nieuwe"energie begroet.

Ik had kaarten gewonnen voor Traces 7 fingers in de Tamboer in Hoogeveen. Jan is daar zaterdag 24 oktober met Rianne naar toe geweest. Volgens Rianne was het supergaaf en ook Jan heeft enorm genoten.

Doet mij goed dat ik weer 2 lieverds blij heb kunnen maken.

Ik heb Marieke &Co de afgelopen tijd niet zo vaak gezien, maar op verzoek krijg ik natuurlijk wel foto's toegestuurd. En dan geniet ik weer enorm van dat tweetal.

Dinsdag 27 oktober werd ik om half drie wakker gebeld door de intercom!! Geen idee wat dat kon zijn. Hallo...ik heb een bos bloemen voor u. He???? Ik op deursleutel drukken en daar stond de bezorger met een prachtige bos Gerbera's voor de deur. Van wie kan dat nu zijn? Ik lees het kaartje en spontaan rollen de tranen over mijn wangen. Van Gertie uit Steyl. Mijn vriendin die ik nog nooit heb ontmoet. De mama van tweemaal getransplanteerde Bjorn en van de in maart overleden Sven. Mijn dag kon niet meer stuk. Wat een lief gebaar van deze dappere vrouw.

De komende week wordt een hele bijzondere week. Ten eerste ben ik 3 november jarig. Joost heeft late dienst en komt 's morgens een gebakje halen. Jan is om 15.00 uur vrij. Tegen 17.30 komen de kinderen en kleinkinderen. We gaan dan met z'n allen gezellig patat en ijs eten. Wat zal dat genieten zijn. Ik heb er zo'n zin in!! En 's avonds komen vriendinnen Rineke en Tina een gebakje eten. Daarna zal ik helemaal gesloopt zijn maar ook heel erg blij en tevreden.

En dan... 6 november stappen Lex,Tessa en Liam in het vliegtuig en komen ze naar Nederland. En zaterdagmorgen zullen Jan en ik voor het eerst onze kleinzoon Liam zien. Dat wordt janken. Liam is inmiddels 4 maanden en al een flinke knul, maar ook nog zo'n heerlijk babytje. En als deze week voorbij is heb ik vast heel veel te schrijven en veel foto's om te laten zien!
De laatste tijd gaat het even wat minder lekker met mij. Snel moe en pijnlijke ledematen. Volgende week laat ik weer bloedprikken op Kalium. En als dat niet veranderd zal ik de huisarts maar eens vragen om langs te komen. Maar niet de komende week. Dan wil ik nergens aan denken alleen maar heel erg genieten!!!

Het waait, het regent, de zon schijnt, kortom: het is herfst.

Ik heb een lijstje naast me liggen met dingen die ik aan jullie wil vertellen.

Ik ben nogal vergeetachtig de laatste maanden.

Zal dat ook met de leeftijd te maken hebben????

De huisarts kwam 24 september even langs. Doet ze wel vaker. Ditmaal had ze niet zoveel tijd. Maar de griepprik had ze meegenomen, dus die heb ik binnen.

De Mexicaanse prikken volgen vanaf 10 november geloof ik.

Ik laat ze gewoon zetten. Ik ben niet zo bang voor de bijwerkingen. Als ik het niet doe en ik krijg die griep en longontsteking.... Nou vul zelf maar in.

Zoals jullie misschien wel weten krijgen onze kleinkinderen hun eerste schoenen van opa. Ze moeten dan wel eerst heel goed kunnen lopen. En dat kan Beau nu.

Dus 25 september is Jan met Marieke en Isabella en Beau naar Beilen gereden.

Rianne werkt daar in een kinderkleding winkel waar ze ook goede kinderschoenen verkopen. En Rianne had dus ook net een diploma gehaald voor het opmeten e.d. van schoenen. Nu Beau heeft een paar hele mooie stevige stappers!

En doordat Marieke ook het nodige heeft gekocht hadden ze die avond een prima omzet!!

Jan heeft het erg naar z'n zin op z'n werk.Hij heeft hele fijne collega's die ook altijd even vragen hoe het thuis gaat. Ze moeten wel heel hard werken. Dus ik dacht: ik ga een cake voor ze bakken.

Nou, dat is in goede aarde gevallen.

Ga ik zeker vaker doen.

Vrijdagmorgen kreeg ik,terwijl ik onder de douche stond, een smsje.

Lieve oma, heb je over een half uurtje de thee klaar? Isabella.

Dus om 10.00 uur kwam Marieke er aan met Isabella en Beau.

We hebben eerst even wat gedronken. En toen ontdekte Beau onze slaapkamer en het grote bed. Tja, dat nodigt uit voor een potje stoeien. Ik kon het niet laten. Liep te happen naar adem, maar ik was zo aan het genieten.

Daarna gingen we samen naar de winkel. Marieke ging mij trakteren op een gebakken visje.

Isabella in de buggy en Beau bij mij op schoot op de scootmobiel. Dat was dikke pret.

Maar toen ze om half1 naar huis gingen was ik helemaal gesloopt.

Ook toen ik na mijn middagdutje uit bed kwam voelde ik me nog ellendig. Alles deed zeer en mijn energie was helemaal op.

Maar ik heb het er driedubbeldwars voor over gehad. Het was echt zo geweldig leuk.

Diezelfde avond zijn Jan en ik nog even de stad in geweest.

Mika is 14 oktober jarig en dus gingen we op zoek naar een kadootje van Lego.

Mika is helemaal in de ban van Lego. Hij vraagt ook niets anders dan Lego.

Maar pas bij de derde winkel hadden ze wat we zochten.

En natuurlijk ook nog een kleinigheidje voor Tygo gekocht.

Jan en ik waren allebei misselijk van moeheid, dus daarna direct naar huis.

Kopje koffie gezet en PLOF op de bank en op tijd naar bed.

Zaterdagavond zijn vrienden van ons op bezoek geweest.

Ze wonen in Beilen, maar we zien elkaar maar heel weinig.

Maar als we elkaar zien is het altijd goed en we hebben elkaar natuurlijk heel veel te vertellen.

Ik durf inmiddels zelf aan te geven dat ik moe wordt, dus tegen 22.15 uur had ik het ook wel gehad.

Ik ben nu eenmaal iemand die graag praat, en ook goed luistert hoor, dus dan wordt ik wel snel moe.

Het was supergezellig.

Maar toch gebeuren er ook hele nare dingen.

Fatma is eind juli getransplanteerd maar helaas is ze het afgelopen weekend overleden.

Ze heeft heel hard geknokt, maar ze heeft het niet gered.

Zo jong en dan wordt de bloem in de knop geknakt.

Fatma wordt vandaag in Turkije begraven.

In mijn vorige blog had ik al vermeld wat voor leuke dingen er allemaal op het programma staan de komende tijd.

Het eerste is woensdag 14 oktober. Dan wordt ons oudste kleinkind Mika al weer 6 jaar.

Jan en ik gaan er na mijn middagslaapje heen. Gaan we gezellig taart eten en zo. Nu maar hopen dat hij dan hersteld is van de buikgriep en dat z'n broertje Tygo niet meer zo ziek en ellendig is van de waterpokken.

En 3 november wordt ik 51 jaar. En die verjaardag wil ik zoveel mogelijk in eigen huis vieren. Gewoon in kleine groepjes en niet te lang.

Dat gaat vast lukken. Kijk er nu al naar uit.

Kort daarna komt Tessa met vriend en kind naar Nederland. Ze zijn hier van 6 t/m/ 14 november. Alle familie hier zowel van Lex als van Tessa kijken enorm uit naar de eerste ontmoeting met Liam.

Hij is afgelopen zondag voor het eerst naar babyzwemmen geweest en zowel mama als Liam hebben genoten. Papa ging niet mee, maar tante Iris wel.

Ik ben best gelukkig, ondanks alle onmogelijkheden en beperkingen.

Juist door meer naar de dingen te kijken die ik nog wel kan gaat het gelukkig zijn me gemakkelijk af.

Elke dag ga ik naar buiten, maakt niet uit of het regent of stormt. Ik MOET even naar buiten. En met mijn scootmobiel gaat dat prima.

Jan heeft volgende week twee dagen vakantie, dus een lang weekend van zaterdag t/m dinsdag. Hij moet dan wel veel huiswerk maken maar kan wel lekker uitslapen en lekker lang in joggingbroek blijven rondlopen.

En ik vind het gezellig!!