Eindelijk, daar is hij dan, onze kleinzoon Liam!

Zaterdag 7 november ongeveer 10.00 uur kwamen wij aan bij het huis van onze dochter Rianne. Het gezin uit Svelgen(Noorwegen) logeert daar gedurende hun verblijf in Nederland.
Jan en ik hebben erg uitgekeken naar dit moment. Liam is nu ruim 4 maanden en eindelijk kunnen we hen in onze armen sluiten!



Toen we binnen kwamen zat Liam lekker in een wipstoeltje te spelen met eensoort rammelaar. En dan weet je even niet wat je als eerste moet doen. Ik heb eerst dochter Tessa en schoonzoon Lex geknuffeld. Geen idee wat Jan heeft gedaan.


Ik ben bij Liam op de grond gaan zitten en heb hem alleen maar bekeken en later voorzichtig aangeraakt.
Opa en oma waren een beetje beduusd. Maar dat is toch niet zo raar.
Liam is een schattig lang en tenger kereltje. Hij was even wat onwennig, maar nadat hij een flesje papa van zijn papa had gekregen kwam er een grote lach op z'n snuitje.

En toen heb ik Liam eindelijk op mijn arm gehad. Kon ik hem ruiken en lekker tegen hem aankletsen. Zijn haartjes zijn niet zo donker meer. En de lange haren vallen uit. Hij heeft mooie blauwe ogen en een licht getint velletje.

Daarna eindelijk naar opa. Wat een mooie gezicht. Opa met z'n kleinzoon. Toen het manneke begon te huilen ging Jan doen wat hij altijd doet met huilende kinderen of kleinkinderen: Buik tegen buik, koppie op de schouder, wrijven over het ruggetje en lopen lopen en nog eens lopen. Wat heeft die man in al die jaren al wat meters op die manier afgelegd.

We hadden ook 2 tassen vol met kleding gekocht voor Liam. Een tas met maatje 68 en een tas met maatje 74. En dat kwam wel goed uit vertelde Tessa, want vooral maat 74 was nog maar mondjesmaat aanwezig in zijn kledingkast.

Na een uurtje werd Liam moe en heeft Tessa hem naar z'n bedje gebracht. Gisteren heeft hij natuurlijk een hele dag van auto, veerboot, vliegtuig, trein en auto achter de rug. Dus morgen zal wel een dagje worden van wat huilerig zijn en zo. Maar hij heeft zich tijdens de lange reis voorbeeldig gedragen aldus zijn trotse ouders.

Zo, dit was een verslag van onze eerste ontmoeting met Liam. Ze blijven nog tot 14 november in Nederland geloof ik. Dus ze zullen ook nog wel eens samen aanwippen bij opa en oma in de Epe flat. Maar dit speciale moment pakken ze ons niet meer af. Nu moeten we het nog een plekje geven zoals dat heet. Want het is een moment waar je lang naar uitkijkt en als het voorbij is.....

Nu de draad weer oppakken en daar dus deze ontmoeting inpassen. Dat gaat helemaal goed komen. Want het is een prachtkind!!!