Dat kwam omdat ik vanmorgen om iets na 8 uur wakker werd gebeld.
Een nummer met 050, dus Groningen.
Ik neem op en zeg mijn naam. Tuut tuut. Opgehangen.
Maar de adrenaline spoot door mijn lichaam.
Ik was meteen klaarwakker.
Dat had dus ook het UMCG kunnen zijn met een oproep.
Ja ik weet het, ik ben nog niet aan de beurt, maar toch.
Vandaar dat ik dacht: maar weer eens een berichtje schrijven met de laatste nieuwtjes.
Dochter Marieke is 25 november 28 jaar geworden. We zijn 's avonds naar haar toegegaan om de kadootjes te brengen en taart te eten. Isabella was nog wakker dus dat was hartstikke leuk.
Schoonzoon Joost heeft 29 november zijn verjaardag gevierd. Hij is 1 december 32 jaar geworden. Ook daar kadootjes gebracht en taart gegeten.
Mika was net terug van het theater. Hij was naar een uitvoering van Peter en de Wolf geweest. Zo mooi hoe enthousiast hij hierover kan vertellen.
Joost is 2 december met mij meegeweest naar het ziekenhuis om bloed te prikken voor Kaliumgehalte. Het was hartstikke druk. Nummer 11 stond op de klok en ik had nummer 33. Maar binnen een half uur stonden we weer buiten. Dus dat viel reuze mee.
En het Kalium is eindelijk gestegen naar 4.0.
Doorgaan met slikken van Slow K en over 4 weken weer bloedprikken.
En 4 december heb ik mijn 2e Mex prik gehad.
Dit keer helemaal geen last gehad.
En dan is het 5 december: PAKJESAVOND.
Jan en ik zijn uitgenodigd door Marieke en Denies om bij hun thuis pakjesavond te houden. We waren in totaal met 10 volwassen mensen. Die hebben allemaal de nodige kadootjes voor Isabella en Beau gekocht. Het resultaat was overweldigend. Zoveel kadootjes voo
r die kleintjes. Dit konden ze echt niet overzien.
Maar het was wel heel erg gezellig.Isabella was de regelpiet en dat deed ze heel erg goed.
Beau had meer schik met het inpakpapier en het snoepen van chocolademuizen.
Jan heeft het eerste trimester van school erop zitten.
Hij heeft op alledrie tentamens een 8 gehaald.
En daar is hij hartstikke trots op.
En daar heeft hij alle recht toe!
Maar de studie gaat natuurlijk wel gewoon door.
Gelukkig heeft hij tussen kerst en oud en nieuw vrij
Even tot rust komen.
Lekker uitslapen en zo lang als hij wil in z'n joggingbroek rondlopen.
Even de druk van de ketel.
Vandaag maar begonnen met het inplakken van foto's.
Er liggen ruim 130 plaatjes te wachten om ingeplakt te worden.
En omdat alle drukte rondom verjaardagen en de sint achter de rug is en de kerstkaarten klaar liggen om gepost te worden is dat een heerlijke rustige bezigheid.
Jan en ik hebben zelf de kerstkaarten ontworpen. Maar ook wel enkele kaarten gekocht hoor.
In totaal liggen er 75 kaarten klaar om gepost te worden.
En natuurlijk hebben we al ruimte gemaakt om de kaarten op te hangen die we hopen te ontvangen.
We hebben al 5 kaarten binnen, kijk maar:
Komend weekend gaat Jan de kerstboom voorzien van ballen en lampjes.
Sinds vorig jaar een kunstkerstboom.
Dat was wel even slikken, maar ik ben er nu wel blij mee.
De prikkelende geur van een echte boom vind ik niet zo fijn meer. En ook vochtige potgrond vind ik adembenemend.
En zo kruipen we langzamerhand naar het einde van het jaar.
Mensen slaan ongelooflijk veel eten in. Genieten van het samenzijn met familie en vrienden.
Helaas zijn er ook veel mensen die niets liever willen dan dat deze decembermaand maar snel voorbij is. Daar moet ik vaak aan denken. Ik kan niets voor ze doen, maar waar ik het wel kan ik mijn eigen omgeving doe ik dat.
Maar Jan en ik zijn samen heel happy en voelen ons rijk. We hebben zoveel lieve mensen om ons heen. Kinderen kleinkinderen broers zussen vrienden. Echt fantastisch. En dan kun je toch zeggen dat je rijk bent?
1 opmerking:
Hoi,Alida
Ja was dat telefoontje maar van het ziekenhuis hè.Ik gun het je van ganse harte,het zou het mooiste kerstkado zijn je weet maar nooit zeggen ze.Ik vind dat je toch allang genoeg gewacht heb,het wordt tijd dat het jouw beurt is nog veel sterkte dikke xxxxx
Groetjes Christel.
Een reactie posten