Eindelijk, daar is hij dan, onze kleinzoon Liam!

Zaterdag 7 november ongeveer 10.00 uur kwamen wij aan bij het huis van onze dochter Rianne. Het gezin uit Svelgen(Noorwegen) logeert daar gedurende hun verblijf in Nederland.
Jan en ik hebben erg uitgekeken naar dit moment. Liam is nu ruim 4 maanden en eindelijk kunnen we hen in onze armen sluiten!



Toen we binnen kwamen zat Liam lekker in een wipstoeltje te spelen met eensoort rammelaar. En dan weet je even niet wat je als eerste moet doen. Ik heb eerst dochter Tessa en schoonzoon Lex geknuffeld. Geen idee wat Jan heeft gedaan.


Ik ben bij Liam op de grond gaan zitten en heb hem alleen maar bekeken en later voorzichtig aangeraakt.
Opa en oma waren een beetje beduusd. Maar dat is toch niet zo raar.
Liam is een schattig lang en tenger kereltje. Hij was even wat onwennig, maar nadat hij een flesje papa van zijn papa had gekregen kwam er een grote lach op z'n snuitje.

En toen heb ik Liam eindelijk op mijn arm gehad. Kon ik hem ruiken en lekker tegen hem aankletsen. Zijn haartjes zijn niet zo donker meer. En de lange haren vallen uit. Hij heeft mooie blauwe ogen en een licht getint velletje.

Daarna eindelijk naar opa. Wat een mooie gezicht. Opa met z'n kleinzoon. Toen het manneke begon te huilen ging Jan doen wat hij altijd doet met huilende kinderen of kleinkinderen: Buik tegen buik, koppie op de schouder, wrijven over het ruggetje en lopen lopen en nog eens lopen. Wat heeft die man in al die jaren al wat meters op die manier afgelegd.

We hadden ook 2 tassen vol met kleding gekocht voor Liam. Een tas met maatje 68 en een tas met maatje 74. En dat kwam wel goed uit vertelde Tessa, want vooral maat 74 was nog maar mondjesmaat aanwezig in zijn kledingkast.

Na een uurtje werd Liam moe en heeft Tessa hem naar z'n bedje gebracht. Gisteren heeft hij natuurlijk een hele dag van auto, veerboot, vliegtuig, trein en auto achter de rug. Dus morgen zal wel een dagje worden van wat huilerig zijn en zo. Maar hij heeft zich tijdens de lange reis voorbeeldig gedragen aldus zijn trotse ouders.

Zo, dit was een verslag van onze eerste ontmoeting met Liam. Ze blijven nog tot 14 november in Nederland geloof ik. Dus ze zullen ook nog wel eens samen aanwippen bij opa en oma in de Epe flat. Maar dit speciale moment pakken ze ons niet meer af. Nu moeten we het nog een plekje geven zoals dat heet. Want het is een moment waar je lang naar uitkijkt en als het voorbij is.....

Nu de draad weer oppakken en daar dus deze ontmoeting inpassen. Dat gaat helemaal goed komen. Want het is een prachtkind!!!

Mijn verjaardag was 1 groot feest!

Dinsdagmorgen 3 november. Jan is om 7 uur opgestaan want hij gaat werken tot half 4. Ik ben nog heel even blijven liggen.
Maar ik moest een beetje opschieten, want om half 10 zou Joost voor de deur staan om met mij naar het ziekenhuis te gaan om bloed te prikken(kalium).
Joost en ik hebben dikke lol gehad in het ziekenhuis. Al die wachtende uitgestreken gezichten. Wij hebben ons wel vermaakt.
Daarna gingen we naar het huis van Joost waar Rianne, Mika en Tygo op ons zaten te wachten.
En dan kom je binnen en gaan ze met z'n viertjes lang zal ze leven zingen. Ogen ver opengesperd want ik wilde niet gaan huilen. En toen ging Mika ook nog een nieuw liedje zingen voor mij. Toen moest heel erg mijn best doen om de tranen weg te slikken.
Ik heb van dit gezin de gevraagde meisjes Pandora bedel gekregen. Ik heb 3 meisjesbedels gevraagd omdat ik 3 dochters heb!
Joost heeft me na het eten van appelflappen naar huis gebracht.

Ik ben toen nog even naar de winkel geweest, maar daarna snel naar bed.

Samen met Jan koppie thee(Jan koffie) gedronken en ik kreeg kadootjes. Een mooie (nep) burberriesjaal(schrijf je dat zo??) een hele mooie Parker pen en een vriendschapskalender waar hele mooie foto's op staan.

Om kwart over 5 kwamen Marieke, Isabella en Beau. Isabella droeg een heel groot pak. Daar zat een kunstwerk in dat Beau had gemaakt voor de jarige oma. Van dit gezin kreeg ik ook een meisjes Pandora bedel.

Jan had ondertussen Rianne, Mika en Tygo opgehaald(Joost had late dienst).Buurvrouw Patricia kwam nog even snel een vaasje met bloemen brengen, zo lief.

Toen Denies gearriveerd was kwam Jan net binnen met de zakken patat en vlees. En wat was dat gezellig zeg. Mika zat niet aan de kindertafel, want hij was bang dat ze tegen zijn zere arm zouden stoten( zondag sleutelbeen gebroken en dat doet hartstikke zeer).


En na het eten gingen we Skypen met Tessa en Liam. Zo waren zij er ook een beetje bij. Dat was echt een heel bijzonder moment. Zo ver weg en toch zo dichtbij.

Het bezoek was rond 19.00 uur zo'n beetje vertrokken. Even tijd om bij te komen. Want er zou om 20.00 uur ook nog bezoek komen. Mijn vriendinnen Tina en Rineke. Ik heb van Tina lange theelepels, ovenwant en digitale kookwekker gekregen. Van Rineke heerlijke Musk parfum.

Om 21.00 uur zagen de meiden dat ik bekaf was en zijn ze naar huis gegaan.

Ik heb maar liefst 29 kaarten gekregen, heel veel felicitaties via smsjes of krabbels op Hyves.
Wat een overweldigend gevoel, dat zoveel mensen er aangedacht hebben. Deze verjaardag was haast nog leuker dan die van vorig jaar toen ik 50 werd.
En dit levensjaar zal denk ik een geweldig jaar worden. Ik hoop dat ik in 2010 het verlossende telefoontje krijg dat er longen zijn.

Ik wil iedereen bedanken die deze verjaardag zo onvergetelijk heeft gemaakt.
Dank voor alle lieve woorden en wensen.

En nu kijken Jan en ik uit naar de ontmoeting met ons vijfde kleinkind.
We gaan zaterdag Liam ontmoeten bij Rianne thuis. Dat wordt vast een heel emotioneel moment.
Ook daar ga ik natuurlijk uitgebreid verslag van doen met de bijbehorende foto's!!
En zondagmiddag vier ik mijn verjaardag(en die van schoonzus Janke) samen met familie. Dus weer een feestje.
Het kan niet op.

Van zomertijd naar wintertijd....

Afgelopen zondag is de klok weer teruggezet naar wintertijd.
Dus 's avonds is het eerder donker, maar 's ochtends is het wat sneller licht.
Het is maar hoe je het bekijkt en waar je van houdt.

Ik moet er altijd even aan wennen. Ik ben door het thuiszitten toch echt een gewoontebeestje geworden. Dus elke verandering is even wennen.

Maar als ik nu naar buiten kijkt kan ik alleen maar zeggen: ook in de herfst is de natuur mooi. Kijk maar eens naar deze foto's die ik vanaf ons balkon heb gemaakt.

Dan nu maar eens vertellen wat ik de afgelopen twee weken aan "hoogtepunten"heb meegemaakt.

Woensdag 14 oktober is ons oudste kleinkind Mika 6 jaar geworden. En opa en oma zijn uitgenodigd om 'smiddags(na mijn middagdutje) op zijn feestje te komen. Mika was echt jarig, had een mooie feesthoed op van school. Hij had alleen maar Lego op zijn verlanglijstje staan en dat heeft hij dan ook volop gekregen. En wat zo knap is, hij kan alles via de bouwtekening helemaal zelf in elkaar zetten. En het is Lego vanaf 6 jaar. En hij kan zijn fantasie helemaal kwijt in zijn spel met Lego. Voor Tygo hadden we een klein kadootje meegenomen. Dat doen we altijd.

Zaterdag 17 oktober vierde zwager Bruin zijn verjaardag. Tegen 16.30 uur waren we in Hoogeveen. De kamer zat flink vol,dus snel een rustig plekkie uitgezocht. Even praten met broers en zus en schoonzusters voor zover mogelijk. Altijd fijn om elkaar weer te zien. Mijn broer Roelof en zijn vrouw Coby hadden de kinderen van Bianca(dochter van Roelof) meegebracht. Ik had Soraya en Dave al heel lang niet meer gezien. Het was maar kort dat ze er waren, maar daarom niet minder leuk.

Ik heb toen even samen met schoonzus Janke overleg gehad over het vieren van onze verjaardag. Janke is n.l. dag na mij jarig. Wij vieren onze verjaardag in onze flat op zondag 8 november van 15.00 uur tot 17.00 uur.

Ik hoop dat het een gezellige middag wordt. Aan mij zal het niet liggen.

Jan heeft 19 en 20 oktober vrijgenomen om bij te tanken en ook om veel aan zijn huiswerk te doen. Alleen het uitslapen en lekker aanlummelen heeft hem goed gedaan. Dinsdagmiddag kwam Rianne even langs met Mika en Tygo. De heren waren erg druk en luidruchtig. Dat had Rianne al aangegeven. Na een half uur merkte ik al dat ik moe werd, maar dat ga je toch niet toegeven. Maar toen Jan even later vroeg: gaat het, barstte ik in huilen uit en vluchte naar de slaapkamer. Kijk, en dat zijn nou van die momenten dat ik het even goed zat ben. Leuk voor mijn kleinkinderen om zo'n oma te hebben. Een oma die aan slangen vast zit en niet eens kan wandelen of stoeien. Een boekje lezen en een beetje tekenen en spelletje doen aan tafel gaat nog. Dan baal ik zo enorm. Ik wil dat mijn kleinkinderen later aan mij terugdenken als een vrolijke en gezellige oma die wel in is voor een geintje.

Maar de volgende dag heb ik mijn veren weer geschudt en heb de nieuwe dag weer met "nieuwe"energie begroet.

Ik had kaarten gewonnen voor Traces 7 fingers in de Tamboer in Hoogeveen. Jan is daar zaterdag 24 oktober met Rianne naar toe geweest. Volgens Rianne was het supergaaf en ook Jan heeft enorm genoten.

Doet mij goed dat ik weer 2 lieverds blij heb kunnen maken.

Ik heb Marieke &Co de afgelopen tijd niet zo vaak gezien, maar op verzoek krijg ik natuurlijk wel foto's toegestuurd. En dan geniet ik weer enorm van dat tweetal.

Dinsdag 27 oktober werd ik om half drie wakker gebeld door de intercom!! Geen idee wat dat kon zijn. Hallo...ik heb een bos bloemen voor u. He???? Ik op deursleutel drukken en daar stond de bezorger met een prachtige bos Gerbera's voor de deur. Van wie kan dat nu zijn? Ik lees het kaartje en spontaan rollen de tranen over mijn wangen. Van Gertie uit Steyl. Mijn vriendin die ik nog nooit heb ontmoet. De mama van tweemaal getransplanteerde Bjorn en van de in maart overleden Sven. Mijn dag kon niet meer stuk. Wat een lief gebaar van deze dappere vrouw.

De komende week wordt een hele bijzondere week. Ten eerste ben ik 3 november jarig. Joost heeft late dienst en komt 's morgens een gebakje halen. Jan is om 15.00 uur vrij. Tegen 17.30 komen de kinderen en kleinkinderen. We gaan dan met z'n allen gezellig patat en ijs eten. Wat zal dat genieten zijn. Ik heb er zo'n zin in!! En 's avonds komen vriendinnen Rineke en Tina een gebakje eten. Daarna zal ik helemaal gesloopt zijn maar ook heel erg blij en tevreden.

En dan... 6 november stappen Lex,Tessa en Liam in het vliegtuig en komen ze naar Nederland. En zaterdagmorgen zullen Jan en ik voor het eerst onze kleinzoon Liam zien. Dat wordt janken. Liam is inmiddels 4 maanden en al een flinke knul, maar ook nog zo'n heerlijk babytje. En als deze week voorbij is heb ik vast heel veel te schrijven en veel foto's om te laten zien!
De laatste tijd gaat het even wat minder lekker met mij. Snel moe en pijnlijke ledematen. Volgende week laat ik weer bloedprikken op Kalium. En als dat niet veranderd zal ik de huisarts maar eens vragen om langs te komen. Maar niet de komende week. Dan wil ik nergens aan denken alleen maar heel erg genieten!!!

Het waait, het regent, de zon schijnt, kortom: het is herfst.

Ik heb een lijstje naast me liggen met dingen die ik aan jullie wil vertellen.

Ik ben nogal vergeetachtig de laatste maanden.

Zal dat ook met de leeftijd te maken hebben????

De huisarts kwam 24 september even langs. Doet ze wel vaker. Ditmaal had ze niet zoveel tijd. Maar de griepprik had ze meegenomen, dus die heb ik binnen.

De Mexicaanse prikken volgen vanaf 10 november geloof ik.

Ik laat ze gewoon zetten. Ik ben niet zo bang voor de bijwerkingen. Als ik het niet doe en ik krijg die griep en longontsteking.... Nou vul zelf maar in.

Zoals jullie misschien wel weten krijgen onze kleinkinderen hun eerste schoenen van opa. Ze moeten dan wel eerst heel goed kunnen lopen. En dat kan Beau nu.

Dus 25 september is Jan met Marieke en Isabella en Beau naar Beilen gereden.

Rianne werkt daar in een kinderkleding winkel waar ze ook goede kinderschoenen verkopen. En Rianne had dus ook net een diploma gehaald voor het opmeten e.d. van schoenen. Nu Beau heeft een paar hele mooie stevige stappers!

En doordat Marieke ook het nodige heeft gekocht hadden ze die avond een prima omzet!!

Jan heeft het erg naar z'n zin op z'n werk.Hij heeft hele fijne collega's die ook altijd even vragen hoe het thuis gaat. Ze moeten wel heel hard werken. Dus ik dacht: ik ga een cake voor ze bakken.

Nou, dat is in goede aarde gevallen.

Ga ik zeker vaker doen.

Vrijdagmorgen kreeg ik,terwijl ik onder de douche stond, een smsje.

Lieve oma, heb je over een half uurtje de thee klaar? Isabella.

Dus om 10.00 uur kwam Marieke er aan met Isabella en Beau.

We hebben eerst even wat gedronken. En toen ontdekte Beau onze slaapkamer en het grote bed. Tja, dat nodigt uit voor een potje stoeien. Ik kon het niet laten. Liep te happen naar adem, maar ik was zo aan het genieten.

Daarna gingen we samen naar de winkel. Marieke ging mij trakteren op een gebakken visje.

Isabella in de buggy en Beau bij mij op schoot op de scootmobiel. Dat was dikke pret.

Maar toen ze om half1 naar huis gingen was ik helemaal gesloopt.

Ook toen ik na mijn middagdutje uit bed kwam voelde ik me nog ellendig. Alles deed zeer en mijn energie was helemaal op.

Maar ik heb het er driedubbeldwars voor over gehad. Het was echt zo geweldig leuk.

Diezelfde avond zijn Jan en ik nog even de stad in geweest.

Mika is 14 oktober jarig en dus gingen we op zoek naar een kadootje van Lego.

Mika is helemaal in de ban van Lego. Hij vraagt ook niets anders dan Lego.

Maar pas bij de derde winkel hadden ze wat we zochten.

En natuurlijk ook nog een kleinigheidje voor Tygo gekocht.

Jan en ik waren allebei misselijk van moeheid, dus daarna direct naar huis.

Kopje koffie gezet en PLOF op de bank en op tijd naar bed.

Zaterdagavond zijn vrienden van ons op bezoek geweest.

Ze wonen in Beilen, maar we zien elkaar maar heel weinig.

Maar als we elkaar zien is het altijd goed en we hebben elkaar natuurlijk heel veel te vertellen.

Ik durf inmiddels zelf aan te geven dat ik moe wordt, dus tegen 22.15 uur had ik het ook wel gehad.

Ik ben nu eenmaal iemand die graag praat, en ook goed luistert hoor, dus dan wordt ik wel snel moe.

Het was supergezellig.

Maar toch gebeuren er ook hele nare dingen.

Fatma is eind juli getransplanteerd maar helaas is ze het afgelopen weekend overleden.

Ze heeft heel hard geknokt, maar ze heeft het niet gered.

Zo jong en dan wordt de bloem in de knop geknakt.

Fatma wordt vandaag in Turkije begraven.

In mijn vorige blog had ik al vermeld wat voor leuke dingen er allemaal op het programma staan de komende tijd.

Het eerste is woensdag 14 oktober. Dan wordt ons oudste kleinkind Mika al weer 6 jaar.

Jan en ik gaan er na mijn middagslaapje heen. Gaan we gezellig taart eten en zo. Nu maar hopen dat hij dan hersteld is van de buikgriep en dat z'n broertje Tygo niet meer zo ziek en ellendig is van de waterpokken.

En 3 november wordt ik 51 jaar. En die verjaardag wil ik zoveel mogelijk in eigen huis vieren. Gewoon in kleine groepjes en niet te lang.

Dat gaat vast lukken. Kijk er nu al naar uit.

Kort daarna komt Tessa met vriend en kind naar Nederland. Ze zijn hier van 6 t/m/ 14 november. Alle familie hier zowel van Lex als van Tessa kijken enorm uit naar de eerste ontmoeting met Liam.

Hij is afgelopen zondag voor het eerst naar babyzwemmen geweest en zowel mama als Liam hebben genoten. Papa ging niet mee, maar tante Iris wel.

Ik ben best gelukkig, ondanks alle onmogelijkheden en beperkingen.

Juist door meer naar de dingen te kijken die ik nog wel kan gaat het gelukkig zijn me gemakkelijk af.

Elke dag ga ik naar buiten, maakt niet uit of het regent of stormt. Ik MOET even naar buiten. En met mijn scootmobiel gaat dat prima.

Jan heeft volgende week twee dagen vakantie, dus een lang weekend van zaterdag t/m dinsdag. Hij moet dan wel veel huiswerk maken maar kan wel lekker uitslapen en lekker lang in joggingbroek blijven rondlopen.

En ik vind het gezellig!!

Controle UMCG

Dit wordt een kort verhaaltje.
De andere dingen die ik de afgelopen tijd heb meegemaakt schrijf ik later in een ander blog.

Ik moest vanmorgen om 10.00 uur op de poli 13 zijn(Fonteinstraat).
Eerst even bloedprikken en een longfoto maken.
Om 9.50 uur zaten we dus weer in de wachtkamer. Uiteindelijk om 10.40 uur aan de beurt.

Ditmaal weer eens dr. Verschuuren. Dat was lang geleden.
Hij had de wachtlijst al even opgezocht, dus toen kon hij ons gelijk de stand van zaken laten zien.
Een lijst van mensen met bloedgroep O. Begint te tellen bij 6.
Ik sta op 46.
Moet ik nog meer zeggen?

Nu staan er ook veel mensen op die lijst die veel kleiner of groter zijn dan ik ben, maar toch.

De conclusie is zo'n beetje dat ik nog ongeveer een jaar zal moeten wachten op een oproep.

Ook al wordt er meer getransplanteerd dan vorig jaar, toch is de wachtlijst nog steeds onverbiddelijk lang.

Het was goed om even bij te praten, maar ik kan dus niet echt goed nieuws vertellen.
Nou, dan som ik zelf maar even wat leuke dingen op voor de komende maanden.

* 14 oktober wordt Mika 6 jaar
* 3 november ben ik jarig
* 6 november komen Tessa en Lex en Liam naar Nederland.
* 25 november is Marieke jarig
* 1 december is Joost jarig
* 5 december pakjesavond???

En voor je het weet is het weer kerst en oud en nieuw.
Tussendoor gebeuren er ook nog heel veel leuke en gezellige dingen.

Met andere woorden: Jan en ik gaan gewoon lekker verder met het leven zoals we het tot nu toe deden.

Alle activiteiten gaan voor mij steeds moeizamer, maar ik geniet er enorm van. En ook de donkere maanden die voor ons liggen hebben ook iets knus en kneuterigs.

Tot een volgend blog

Lekker nazomeren

Vandaag schrijven we 21 september 2009.
En buiten schijnt de zon en is het zo rond de 20 graden.
Heerlijk om buiten te zijn. Of het nu op het balkon is, in de rolstoel die geduwd wordt door Jan of in mijn uppie op mijn scootmobiel.

De bladeren aan de bomen kleuren al weer rood/oranje.
Dat maakt het extra mooi.

De afgelopen maand was niet spectaculair te noemen wat betreft grote evenementen of nieuws.
Het kan natuurlijk niet altijd feest zijn.

Maandag 7 september ging Jan voor het eerst naar school.
Gelijk een lange dag van 11.00 uur tot 20.00 uur.
Hij was dan ook helemaal opgebrand toen hij thuis kwam.
Maar belangrijk: het was boeiend en leerzaam en leuk!
Wel pittig om alles te combineren: werken, school, huiswerk en thuis nog de handen laten wapperen.
En als je 50 jaar bent gaat het opnemen van leerstof iets minder snel dan bij jonge mensen.


Toch wil ik even bij 2 treurige momenten stilstaan.
Op maandag 7 september is Hans Laarhuis overleden.
Hij was bijna klaar met wachten op nieuw longen en dus een nieuw leven.
Toen werd zijn lichaam op een andere plaats heel erg en ook ongeneeslijk ziek.
In plaats van nieuw leven, moest hij afscheid nemen van zijn dierbaren.
Dit moet voor vrouw, kinderen en familie heel zwaar zijn.

En donderdag 10 september was het alweer een jaar geleden dat dappere Dean Ronckers is overleden. Hij heeft een longtransplantatie ondergaan, gevochten als een ridder, maar het mocht niet zo zijn.

Maar ik heb ook hele bijzondere momenten meegemaakt de afgelopen weken.
Zo werd ik 10 september opgebeld door een (ex)verpleegkundige van het VU Amsterdam. Paulien is zelf ernstig ziek maar is ook zo vreselijk positief. Maar ik heb haar al jaren niet gesproken. En zomaar belde ze mij op. Ze zou dat weekend naar Groningen gaan en wilde dan bij mij aankomen. Maar helaas viel ze van de trap en brak haar rechterbovenarm. Dus van een weekendje weg was geen sprake.
Ik vind het zo bijzonder dat er al 3 verpleegkundigen zijn uit het VU die me al opgezocht hebben of dit binnenkort gaan doen.
Marijke, Ingeborg en Paulien, jullie zijn TOP vrouwen.
En dan te bedenken dat ik al zeker 1,5 jaar niet meer in het VU kom.

Vrijdag 11 september is mijn jongste dochter 22 jaar geworden.
Even een gebakje halen zit er helaas niet in, want dan moet ik helemaal naar Svelgen in Noorwegen. Maar met een kaart en een lang telefoongesprek was het toch wel weer gezellig.
Inmiddels is Liam al weer 12 weken oud.
Hij is woensdag 16 september weer naar de Helsesyster(concultatiebureau) geweest.
Hij weegt nu 5483 gram en is maar liefst 63 cm lang.
En hij doet het goed, ze waren tevreden.

Ik sta inmiddels ruim 20 maanden op de wachtlijst.
De tijd gaat wonderbaarlijk snel.
Hoewel ik me lichamelijk nu niet bepaald fit voel.
Hoewel ik al sinds mijn vorige bezoek aan het UMCG i.v.m. een laag kalium gehalte Slow K slik, stijgt het gehalte maar minimaal.
Of het daaraan ligt dat ik zo snel moe ben?
Ook voel ik veel druk op mijn borst en op de rug bij mijn longen.
Het hoeft maar iets vochtig te zijn buiten en ik zit alweer te happen als een vis op het droge.
Natuurlijk is mijn lichaam moe van dat elke dag vechten!
Ik moet dinsdag 29 september weer voor controle naar het UMCG en dan leg ik het daar wel neer.
Ze kunnen er niks aan doen, maar ze moeten het natuurlijk wel weten.

Mijn kinderen en kleinkinderen doen het allemaal goed.
Ze maken soms grote vorderingen.
In praten en in dingen die ze alweer kunnen zoals fietsen.
Gisteren kwamen Mika en Tygo met hun papa en mama even langs op de fiets.
Een ritje van normaal 10 minuten, maar nu deden ze er een halfuur over.
Oma had Gogo poppetjes en stickers voor ze gespaard van de C1000, dus het doel van de fietstocht was ook motiverend.

En het was heerlijk dat Tygo wel 10 minuten op mijn schoot bleef zitten omdat ik voorlas uit een spannend boek.

En er is iets waar Jan en ik enorm naar uitkijken.
Op 6 november vliegen Lex en Tessa en Liam naar Nederland.
Ze blijven hier dan 8 dagen.
En dan maken we eindelijk kennis met Liam, onze jongste kleinzoon.
Dat zal vast een heel bijzonder moment zijn.
Hij is dan ruim 4 maanden oud, dus al weer een flink mannetje.

En er staan nog meer leuke dingen in de agenda, dus vervelen zal ik me niet.
( ik probeer er foto's bij te zetten, maar op een onverklaarbare manier lukt het niet???!!!).
Ik zal het later nog eens proberen.

Lieve mensen, dank jullie wel voor alle reacties op welke manier dan ook.
Zo weten Jan en ik ons gesteund en zetten we de schouders eronder.

Waar Assen groot op de kaart is komen te staan!!!

Afgelopen weekend hebben de Drenthenaren laten zien dat ze geen domme stugge boeren zijn. De Spaanse Vuelta ging van start in de hoofdstad van Drenthe, in Assen dus en daar wonen Jan en ik.
Jan had een kaartje weten te bemachtigen voor de proloog. Hij zat dat hoog en droog op de overdekte Hoofdtribune tijdens de tijdrit.
En hij vertelde dat het publiek razend enthousiast reageerde wanneer er weer een renner vertrok.
Maar de decibellen namen toe als er een Nederlander op weg ging.

De dag erna was dus de eerste echte etappe. Jan is om 14.00 uur van huis gegaan met camera. Om 15.30 belde hij me op. Ik ben over 5 minuten thuis, drink een kop koffie en dan ga je met me mee.
Het is echt supergaaf.
Dus Jan op de fiets en ik op mijn scootmobiel naar een strategisch punt om de wielrenners goed te kunnen zien.
Ach ja, er zijn altijd mensen die zich nergens iets van aantrekken en gewoon pal voor je gaan staan.


Maar mijn wraak was zoet. Want ik stond op een stoep, precies aan de rand, en toen het peleton eraan kwam ging ik staan in mijn scootmobiel en keek lekker overal overheen.
Ik had dus een daalders plekkie.


Toen ik na een uurtje thuiskwam was ik moe en duizelig, maar zoooo happy. Mijn batterij was weer helemaal opgeladen door dit leuke uitje!




Nog wat leuke drenthse uitspraken met vertaling:


Ober, hej ok paella op de kaorte? Nee, wel broene bonen mit spek en siepels.
Ober, heeft u paella? nee, wel bruine bonen met spek en uien


Mij lust gien zwienevleis.
Ik heb niet zo'n trek in varkensvlees


Zit Mart Smeets daor achter de eerappels?
Is dat Mart Smeets die daar zit te dineren?


Hej de verwarming kepot?
Ik vind het hier koud.


Woj nog even op de striekplaank?
Wil je nog even op de massagetafel?


Mag ie wel allent van huus van oen moe?
Weet je moeder dat je hier bent?


Op een olde fiets moej 't leren.
Het maakt niet uit, dat jij een paar jaar ouder bent dan ik.


Zuw even brommers kieken?
Ik voel ineens een groot romantisch gevoel opkomen.


Marieke en Denies zijn op vakantie geweest naar Noorwegen.
In Stavanger wonen de ouders van Denies(ook in Assen in de weekends).
Dus daar zijn ze eerst een paar dagen gebleven. Toen 2 dagen in Bergen en daarna naar Svelgen. Een nachtje logeren bij Tessa en Lex en Liam.
En zo maakte ook dit gezin kennis met de nieuwe wereldburger Liam Martijn Muller.
Hij is inmiddels al wel 8 weken, maar nog steeds een baby aldus Beau.
Beau had dikke lol daar in huis. Isabella heeft Liam oppe choot ehad!




Mika en Tygo zijn weer naar school.
En Rianne en Joost zijn ook al weer druk aan het werk.
We mochten vorige week een avondje oppassen toen de jochies al op bed lagen. We hebben gekeken naar een opname van Jochem Meijer.
Allemachtig, wat hebben wij gelachen zeg.

Jan begint volgende week aan zijn 2jarige opleiding.

Dat zal best even wennen zijn.

Maar hij heeft er ook heel veel zin in.

En begin november komen Lex en Tessa en Liam voor 8 dagen naar Nederland.
Dan kunnen Jan en ik eindelijk onze jongste kleinzoon zien en voelen en er mee knuffelen.


Dus jullie kunnen lezen dat ons leven niet stil staat.
De aktiviteiten die we samen ondernemen zijn kort en niet zo vaak. Maar als er iets gaande is, dan genieten we met volle teugen.

Ik moet eind september weer voor controle naar het UMCG.
Zal weinig nieuws opleveren.
Onze enige vraag zal zijn: kunnen jullie een indicatie geven hoelang ik nog moet wachten?
Ik wacht namelijk al bijna 20 maanden.
Zelf vind ik mei 2010 wel een leuke maand. De tijd van nieuw leven in de dierenwereld!
Nou, dan wil ik wel een aap zijn hoor.
Als die longen er maar komen.