Gewoon zomaar...

Ik had gewoon zin om even wat te schrijven.
Want het is echt niet alleen maar kommer en kwel bij ons aan de Epe in Assen.

Buurvrouw Bonnie is 2 weken op vakantie geweest naar Zuid-Afrika.
Ik had haar gevraagd(desnoods tegen betaling) om iets echt Afrikaans voor mij mee te nemen.
Dacht zelf aan een stuk steen of zoiets.
Kwam ze gistermorgen toch met deze prachtige lap stof aanzetten.

Vrouwen in Malawi gebruiken deze doeken om boodschappen op hun hoofd in te vervoeren. Ze dragen er hun baby's mee op borst of rug.
En het wordt ook als een een sarong om de heupen gewikkeld.

Ik was perplex van zo'n mooi kado. Mocht er ook niks voor betalen.
Ook had ze er nog een muntstuk uit Malawi bijgedaan.

Met een grote grijns liet ik mijn schatten aan Jan zien.
Ook hij vond dit een geweldig gebaar.

Morgen ga ik een tulband cake voor de buurtjes maken als dank.

Eind vorig jaar heeft Ina Hamming mij aangemeld bij de opkikkergroep.
Deze club is opgezet door Ettie Schuitema.
Mensen die aan deze groep meedoen sturen belangeloos kaartjes naar mensen die wel een opkikker kunnen gebruiken.
En werkelijk, sindsdien krijg ik elke week een kaartje.
Vaak zelf gemaakt en soms met lieve woorden of een pakkende tekst.
Ze komen uit het hele land.
De website is: http://www.ettieplace.nl
Wat tonen mensen soms toch geweldige initiatieven om anderen te helpen.
Kijk maar eens hoeveel kaarten ik tot nu toe van deze groep heb mogen ontvangen.
Geweldig toch!


Maar ik ben er nog niet.
Ik denk een jaar of 8-9 geleden kregen wij van onze dochters + partner een Senseo apparaat. Tjonge, wat waren Jan en ik daar blij mee.
En deze Senseo gebruiken we nog steeds, elke dag.
Maar... hij begint nu wat gammel te worden.
En daarom krijg ik van Jan een Dolce Gusto.
Ik heb een vochtbeperking van 1,5 liter per dag. Dus wat ik drink moet ook lekker zijn. Dus geen afgekoelde oude koffie maar een vers gezet bakkie. Dat gaat vooral op als Jan aan het werk is.
Drink ik koffie dan zet ik per keer een kopje Senseo.
Maar vanaf woensdag of zo dus een kopje verse Dolce Gusto.
En er zijn zoveel smaken te koop.
Wel een beetje duur, maar het is dan ook een echte tractatie.

Vrijdagavond zijn Jan en ik even de stad in geweest.
Gewoon wat kleine boodschapjes gedaan.
Glazen snijplank, paar spotgoedkope CD's, breinaalden zonder knop.
Jan heeft zich er zelfs toe gezet om de viswinkel in te lopen en voor mij een Nieuwe haring te kopen. Dat is toch ware liefde!!

Maar toen we moe maar tevreden zaten te genieten van een programma op de televisie schoot het Jan ineens in de rug toen hij wilde opstaan vanuit zijn stoel.
En vlak voor het naar bed gaan gebeurde het nog een keer. Hij kon bijna niet meer staan of lopen. Wat had hij een pijn zeg.
Gelukkig hebben we goede pijnstilling en spierverslappende middelen in huis.
Die nacht heeft hij(en ik dus ook niet) weinig geslapen.
We zijn nu ruim 2 dagen verder en gelukkig gaat het steeds iets beter.
Maar dan merk je toch hoe gewoon het is dat Jan stofzuigt, vuilniszakken verschoont en naar de container brengt en het bed verschoont.
Dat blijft dan allemaal liggen.
Ik doe dan natuurlijk ook automatisch meer handelingen dan goed voor mij is, maar soms heb je gewoon even geen keus.

Vandaag hebben Jan en ik samen wat klusjes gedaan. Erg vermoeiend, adembenemend en voor Jan ook pijnlijk.
Maar het is weer KLAAR!!

Ik heb net lekker geslapen en Jan is na mij het bed ingedoken.
Morgen moet hij weer werken.
Woensdagmiddag is hij vrij.
We zijn uitgenodigd om woensdagavond bij Tygo te komen eten want dan is hij jarig.
Ik heb begrepen dat we Pizza en sate van de barbecue krijgen.
Hopelijk heb ik voldoende energie om aan dit gezellige verjaardagsetentje deel te nemen.
Ik ga alles op alles zetten.

Donderdag is Jan ook vrij.
Hij heeft 's middags een groot en chique feest van zijn werk aangeboden door AFAS.
Daarvoor is een jacket gehuurd want ze moeten komen in Black Tie/
Dus Jan gaat voor het eerst van zijn leven naar zo'n chique feest.
En ik gun het hem zo.
Hij en zijn collega's hebben er keihard voor gewerkt.
En wat Jan helemaal leuk vindt: hij mag rijden in een Audi A5. Zijn collega op de heenweg, Jan op de terugweg. De eigenaar zit er naast.
Hopelijk knijpt oom agent een oogje dicht.

Nou, dat was het weer voor deze keer.
Het leven is zwaar voor ons, maar zoals je hebt gelezen zijn er ook veel dingen en mensen die ons helpen om door te gaan.
Maar ik wens niemand dit vreselijke eindeloze wachten toe.