Weken hebben we er naar uitgekeken.En nu zijn ze alweer terug naar Svelgen.
De 14 dagen zijn omgevlogen.
En wat hebben Jan en ik genoten.
We hebben lekker gepraat, gegeten, gelachen en geknuffeld met Lex en Tessa en Liam.
Maandag heeft Tessa hier Japanse noedels gekookt.
Gezellig met z'n allen aan tafel.
Zonder kinderstoel voor Liam, maar die had toch geen trek.
Tessa heeft wel veel van haarzelf gevraagd met een zwanger lichaam van 32 weken.
Het slapen ging ook niet altijd vlekkeloos.
Liam was vaak wakker.
Geen wonder toch. Dat mannetje doet zoveel indrukken op in korte tijd. En slapen op 2 verschillende logeerplaatsen.
Andere geluiden en geuren en mensen.
Ook heeft hij natuurlijk steeds weer nieuwe gezichten gezien.
Maar hij blijkt absoluut niet eenkennig, dat was wel fijn.
Gisteravond zijn we naar Salland geweest(daar wonen Rianne en Joost met Mika en Tygo). Afscheid nemen van het trio.
Dat was niet makkelijk.
Jan en ik probeerden ons groot te houden maar....
In de wetenschap dat over een week of 8 onze kleindochter geboren wordt en we er weer niet bij kunnen zijn.
Dat maakt het voor ons extra zwaar.
Maar het is niet anders.
We hopen dat de transplantatie snel een feit zal zijn, dan kunnen wij eindelijk plannen gaan maken voor in de toekomst!
Vanmorgen om 10 uur vertrok hun vliegtuig van Schiphol naar Bergen.
Om 12.15 uur kregen we een smsje dat ze veilig geland waren en in de auto zaten op weg naar huis, naar Svelgen. En dat is ook nog eens zo'n 4 uur rijden.
En om 17.15 uur kwam het smsje: we zijn eindelijk thuis.
Liam had 2x overgegeven in de auto.
Arm manneke. helemaal gesloopt door de lange dag natuurlijk.
Nu kunnen ze lekker bijkomen van hun 2 weken "vakantie"in Nederland.
Echt uitrusten zoals een vakantie bedoeld is lukt helemaal niet.
Maar ze hebben het wel erg leuk gehad geloof ik.
De babykamer moet ook klaargemaakt worden.
Lex moet maandag weer werken en Liam denk ik weer naar de barnehage.
Het was heerlijk om dit trio even dichtbij ons te hebben.
Nu is de echte afstand weer groot.
Maar gelukkig is er Skype en Hyves en email en telefoon.
Toch...het blijft even pijn doen.
Dat is toch logisch?
Maar Jan en ik hopen dat we binnenkort kunnen gaan bouwen aan een nieuwe toekomst. Daar leven we naar toe, kijken we naar uit.
1 opmerking:
Oei, ja dat zal wel even niet meevallen na het afscheid...
Maar hopelijk komt jouw tijd ook nog wel, en het liefst natuurlijk over niet al te lange tijd!
Een reactie posten