Jullie "kennen"mij als opgewekt, vrolijk en positief.
Maar soms vind ik het leven ook best moeilijk en zwaar.
Zoiets simpels als je 's avonds even douchen omdat de kapper is geweest en ik onder de kriebelhaartjes zit.
Ik douche me altijd 's morgens want dan heb ik de meeste energie.
Na die douchebeurt was ik helemaal gesloopt.
En vandaag pluk ik daar ook nog de zure vruchten van.
Maar wat ik vooral erg moeilijk vind is mijn verwardheid.
Dit wordt de laatste tijd steeds erger.
Slechte concentratie.
Gesprekken niet goed kunnen volgen.
Me opgejaagd voelen omdat ik denk/vind dat ik mensen moet mailen, krabbelen, sms'je sturen, schrijf en spelfouten maken enz.
De laatste weken zijn mijn Hyves vrienden flink uitgebreid. Maar ik haal de omstandigheden van de nieuwe personen door elkaar.
En dan weet ik niet meer hoe ik reageren moet.
Dit maakt mij verdrietig.
Ik herken mijzelf soms niet meer.
Ook mijn directe omgeving begint het steeds meer op te vallen.
Dinsdag moet ik voor controle naar het UMCG. En dan wil ik dit ook benoemen.
Het past bij het zuurstoftekort, maar het is wel goed dat ze het daar ook weten.
Dat ook hierin de achteruitgang te merken is.
Ik schrijf dit op, zodat ik kan hopen op begrip. Dat ik soms niet terug krabbel of mail.
De wil is er wel, maar de energie en de concentratie laten het steeds meer afweten.
Hoewel ik nog steeds een gelukkig en dankbaar mens ben, heb ik ook mijn momenten van verdriet en afzien.
Dit moest ik even kwijt.
3 opmerkingen:
Kan het me heel goed voorstellen. Het is ook een hele zware taak om ondanks zo'n rotziekte een leuk mens te blijven. Maar je doet het goed hoor en je hebt zelfs altijd een aardig woord voor een ander over. Hartelijke groet van Omnia.
Hoi Alida.
Ja ik vind dit ook heel erg als ik mij gewassen en aangekleed heb ben ik ook doodop.Er zijn dingen die ik nu ook minder kan en heb vaker huilbuien ben dan erg boos op iedereen,vind dit soms erg dat ik zo doe.Ja Alida ik hoop en wens dat er binnenkort een donor voor je is.We mogen het niet opgeven het is heel moeilijk en geduld hebben.Ik wens je ook heel veel moed en sterkte toe.
hele dikke xxxxxgroetjes Christel
He Alida,
daar zal een ieder toch wel begrip voor hebben, maar kan me voorstellen dat je daar verdrietig van wordt.
Duim voor je.
Groetjes Jolanda Laarhuis
Een reactie posten