Ik zat op het balkon in het zonnetje. Het was 22 augustus 2009.
Graag wilde ik iets bijzonders maken om hun als kado te geven. Of ze nu wel of geen feest zouden geven maakte mij niets uit.
En toen ben ik dus begonnen aan een sjaal die uiteindelijk 40 meter langs moest worden.
Elke meter in een andere kleur.
Elke avond was ik aan het breien. Al televisie kijkend gingen de breipennen rikketiketik. Meter na meter gleed onder mijn handen door en eindigden in een big shopper die voller en voller werd.
En begin december was de sjaal KLAAR!
En half december lag er een uitnodiging in de bus voor een feest ter ere van het 40 jarig huwelijk. Maar toen kwam er nog een andere klus om de hoek kijken. Want ik wilde aan elke meter een jaartal koppelen van 1970 t/m/ 2010. Een kaart aan elke meter met daarop een gebeurtenis van dat betreffende jaar. Met hulp van Alinda(dochter van zus en zwager) en schoonzus Janke is het me/ons uiteindelijk gelukt.
En het kado van ons(familie Koopman) geld, zat dus verspreid in de zakjes over die 40 meter.
Jan en ik hebben alles op een haspel opgerold( Jan dus) en het daarna heel stevig ingepakt met heel veel plakband.
En zaterdagavond gingen wij dus naar het Restaurant "De Molenhoeve" in Echten. Na even zoeken ( niet leuk als het donker is) kwamen we dan als laatsten aan op de plaats van bestemming. Eerst even een glaasje vooraf en toen kwam het seintje dat we aan tafel konden.
Nou, het was een 4 gangen, lopend, buffet. En het was in 1 woord GEWELDIG!
Ik heb niet gegeten maar gevre.....
Het was niet zo druk(40 mensen) dus dat was wel prettig.
Entoen was dan het moment daar. Voor het dessert konden wij het 40 jarige bruidspaar ons kado overhandigen.Schoonzus Janke had een heel mooi gedicht geschreven. Dat las ze voor en daarna werd het kado overhandigd. De reacties waren geweldig. Alle kaartjes werden bekeken terwijl de sjaal werd afgerold. De sjaal ging de hele zaal door. En iedereen deed spontaan mee met afrollen en kaartjes lezen en foto's bekijken. Erg leuk om mijn zus en zwager zo blij en vrolijk te zien.En uiteindelijk heeft mijn zwager(Bruin) de sjaal samen met z'n kleinzoon Sybren de sjaal weer op de haspel gerold.
En toen konden we dus aan het dessert beginnen. En ook dat was weer om te smullen.
Ik kan terugkijken op een heerlijke avond. Genietend van bekende en onbekende mensen. Mensen gesproken die ik al 15 jaar niet gezien had.
Gegeten tot ik geen pap meer kon zeggen. Om 22.00 uur ging het kaarsje langzaam uit. Ik stond zo onvast op m'n benen dat het leek alsof ik flink aan de pimpel was geweest. Om 22.30 uur waren Jan en ik weer thuis. Een dag met een schitterende gouden rand. Een feest om nog lang van te kunnen nagenieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten