Zondag 10 mei was het Moederdag.
Ik verwachtte er eigenlijk niets van, want we doen daar eigenlijk niets aan.
Maar we kregen die dag al vroeg een sms'je van dochter Marieke.
Ze wilden graag langskomen en namen wat lekkers mee voor bij de koffie. Daarna lekker wandelen met het hele kluppie!!
Ze hadden een heerlijke aardbeien(verse) vlaai meegenomen. Toen dat op was zijn we in de auto gestapt en naar Dwingelerveld gereden. Daar heerlijk rondgelopen. Er hingen wel duizenden groene rupsen aan de bomen. Dus we zaten onder die beestjes.Brrr. Na afloop lekker ijsje gegeten. Het was stralend weer, dus dat was dubbel genieten.
Die avond kwamen Tessa en Lex even langs. Ik was erg moe, en Tessa ook. Dus na een uurtje zijn ze weer vertrokken. Maar het was wel heel gezellig. Hebben lekker bijgekletst.Dinsdagmorgen ben ik met mijn scootmobiel naar het centrum van Assen gereden.Voelde mij niet echt jofel, prikkende ogen en beginnende hoofdpijn.
Het was zonnig maar frisjes. Tessa ging mij trakteren op koffie met appelgebak bij de Granny's. Terwijl ik buiten stond te wachten kwamen Rianne en Tygo aanlopen. Ik heb een heerlijke natte kus van Tygo gehad. Lekker ventje!!
Toen kwamen Tessa en Lex er ook net aanlopen.
Tessa en ik hebben heerlijk een uur lang gekletst en genoten van ons appelgebak.
Dit zijn van die momenten om vast te houden!!!
Nadat ik thuis was ben ik me steeds ellendiger gaan voelen. Vreselijk moe, veel hoofdpijn en mijn ogen waren helemaal gezwollen.
Ik begreep niet hoe dat toch kwam. Zouden die rupsen misschien iets ziekmakends bij zich hebben gehad waardoor ik me nu zo ziek voel?
Maar woensdagmorgen stond ik onder de douche en bedacht mij ineens: HEB IK ZONDAG WEL PREDNISON IN MIJN CASSETTE GEDAAN? Ik vul namelijk elke zondag mijn weekcassette.
Om een lang verhaal kort te maken, ik had dus al 4 doseringen niet gehad!!
Dus die morgen gelijk weer Prednison 10 mg geslikt. Tegen lunchtijd voelde ik al dat ik wat opknapte. Ogen waren minder opgezet. Gezicht werd minder rood en vlekkerig.
Ik trilde niet meer zo.
Gisteren wipte de huisarts even langs. Toen ik haar dit verhaal vertelde schrok ze wel. Ik spuit namelijk insuline op basis van Prednison gebruik( dan spuit je dus meer insuline). Doordat ik geen Prednison meer kreeg maar wel de normale dosering insuline bleef spuiten had ik best vaak hypo's. Ik had toen de link niet gelegd omdat ik niet wist dat ik geen Prednison slikte. Volgens huisarts had ik wel in coma kunnen raken. Pfff toen schrok ik wel zeg. Daar heb ik nooit bij stilgestaan.
Ik ben dinsdagavond met knallende koppijn vroeg naar bed gegaan. Jan was toen best bang vertelde hij later. En na uitleg van de huisarts dus ook heel terecht.
Maar goed, ik slik weer wat ik moet slikken en voel me stukken beter gelukkig.
Sinds donderdagmiddag 14.00 uur staat deze heipaal tegenover onze flat. Bij het bejaardenhuis/verzorgingstehuis wordt een nieuwe vleugel gebouwd.Ik lag op bed voor mijn middagdutje en werd letterlijk mijn bed uitgedrild!! Raampje maar dicht gedaan, hielp een beetje, maar echt slapen lukte niet meer.
Als je buiten bent is het echt een klereherrie. Die arme oudjes. Zo'n 3 meter vanaf hun raam staat dat ding sinds vanmorgen 7.45 uur alweer te dreunen. Ik hoor hier binnen niet zoveel. Dubbele ramen en radio aan, dan gaat het wel.
Vanavond gaan Jan en ik gezellig frietjes eten bij Isabella en Beau. Vanmorgen al vroeg kreeg ik een sms'je met de uitnodiging.
Ik ga straks naar de winkel om toetje te halen. Voor Isabella PRINSESSEN TOETJE.
Zo, toch weer een heel verhaal. Hopelijk vinden jullie het leuk om te lezen en schrijf je even een reactie op.
4 opmerkingen:
Hallo Alida.
Weer iets aan de beterende hand maar met nog niet zo heel veel vertrouwen in mijn eigen lichaam wil toch maar eens proberen mijn contacten wat te onderhouden.
Je hebt weer een verhaaltje geplaatst met de leuke en mindere zaken in jullie leventje.
Toch wel belangrijk dat je zo'n lieve groep mensen (familie)om je heen mag hebben.
Ik denk er ook wel eens aan dat je in onze situatie daar juist heel veel steun aan hebt. Je zult het dan maar in je eentje moeten rooien.
Ik heb de laatste tijd ook weer heel veel steun gehad aan mijn gezinnnetje.
En natuurlijk van het contact via de weblog en de e-mail.
Dat is lekker dat ze daar bij jullie aan de overkant zo aan het lawaaien zijn.
Hopen dat je er zo weinig mogelijk last van zult hebben.
Alida, probeer de inname van je medicijnen goed in de gaten te houden, ook al zijn het er soms best wel veel.
Op mijn weblog heb ik net gisteren gezet hoe het er met mij aan toe gaat.
Verder heel veel goeds en de groetjes aan je man.
Hans Laarhuis
Hallo Alida
Wat weer een verhaal als je dat zo leest.Maakt toch iedere keer van alles mee.Maar je hebt ook een geweldige groep mensen om je heen waar je op kunt steunen maar ook van genieten.De kleinkinderen houden je ook wel bezig.En de medicijnen zul je denk ik nu ook niet meer vergeten.En die herrie bij de bouw is dan wel minder je zult als je buiten zit niet meer ongestoord kunnen genieten.Heb zelf nieuwe buren gekregen en die zijn nu al een half jaar aan het verbouwen kan je vertellen dat het soms geen pretje is.Verder hopelijk weer snel lekker weer.Heel veel groeten Tiny
Hallo Alida,
Wat en verhaal weer. Blijf je ook een beetje op je zelf passen. Vergeet zelf soms te puffen. Je zou zeggen is na al die jaren een gewoonte. Maar nee hoor.
Hoop voor jou en je omgeving dat dat heien snel klaar is. En waarom dat altijd, zelfs in een woonwijk, midden in de nacht(voor 09.00 uur) moet beginnen is me een raadsel. Zou in het kader van geluidsoverlast verboden moeten worden.
Groetjes Brenda Vis
ik lees graag je weblog,
sterkte
manon de jong ,cfer
Een reactie posten