5 juli 2009 Jan is 50 jaar geworden!

Wat was het gisteren een geweldig mooie dag. We hebben genoten.

Jan wil dan ook graag dat ik jullie, namens hem, heel erg bedank voor alle felicitaties in welke vorm dan ook.

Hij was er behoorlijk van onder de indruk.

In totaal heeft hij 40 kaarten gekregen!

En mijn vriendin Joke heeft 50 ansichtkaarten beschreven. Voor elk jaar 1 kaart en soms echt oude/antieke kaarten. Zo mooi gedaan.

Gistermorgen kwamen onze twee oudste dochters men man en kinderen. En toen werd het ECHT feest. Jan heeft een hele mooie tas gekregen voor schoole en werk van Rianne & Co. En 18 juli gaat Jan met Marieke en Denies naar een concert van The Eagles.

Van mij heeft hij een leren stoel met voetenbank gekregen en een cd van Ilse de Lange en en eencd van Bruce Springsteen.

En van mijn familie een prachtige Abraham van vlees. Onze vriezer zit PROPVOL!

En Tessa belde nog vanuit Noorwegen om haar papa te feliciteren met z'n 50ste verjaardag!

Heerlijk met ons eigen gezin genoten van gebak en van elkaar. Het was alleen erg warm binnen. Dus zijn de mannen met kids even naar buiten gegaan. Voetballen zonder voetbal (kon opa niet vinden). En dat konden ze hartstikke goed.

Na mijn middagslaapje zijn Jan en ik richting Hoogeveen gegaan waar mijn zus en zwager wonen.(daar mogen we de verjaardag vieren)Eerst gezellig borrelen met nootjes en chips en toen lekker een vracht eten opgehaald bij de chinees.Wat heerlijk dat we lekker buiten konden zitten. En zelfs toen was het nog erg warm.

Een zoon van mijn broer Nico was er ook met zijn vriendin. Jarrin en Aileen wonen in Cork Ierland. Aileen is een echte Ierse. Wij ontmoeten haar voor de eerste keer hoewel ze elkaar al 4 jaar kennen. En het Engels spreken en verstaan ging mij prima af.

En toen zei de kleindochter van mijn zus: we moeten nog zingen voor de jarige. Dus hup, Jan op de stoel, en we zongen allemaal uit volle borst: er is er een jarig hoera hoera...

De afwas in de vuilniszak. Nog even een bakkie koffie en dan naar huis. We kwamen thuis en hebben gelijk Abraham in stukjes in de vriezer gestopt. En toen... op het balkon. Afkoelen...uitrusten...bijkomen...nagenieten.

Het was fantastisch. Jan is echt jarig geweest. En ik ben blij dat ik dit weer mee heb mogen maken. Ook al ben ik vandaag brandhout, mijn emotionele batterij is weer helemaal opgeladen. De lichamelijke is helemaal leeg, dus een poosje heel rustig aan doen en dan laad die hoop ik ook weer een beetje op.

Morgenavond komen broer Roelof met schoonzus Coby, want die vierden gisteren de verjaardag van Coby. Dus morgen weer gebak,

Bij mooi weer gaan we zondag picknicken in het Sterrenpark in Hooghalen met onze kinderen en kleinkinderen. Helaas zonder Lex en Tessa en Liam. Maar die komen hopelijk met de kerstdagen naar Nederland!!!

Zo,wat een lap tekst. Maar ja, ik schrijf zoals ik praat.

Ons 5e kleinkind is geboren

Trots en blij zijn Jan en ik met de geboorte van onze kleinzoon Liam Martijn.
Hij is zaterdag 27 juni om 18.34 uur in het ziekenhuis geboren. Papa Lex belde ons om 18.45 uur met dit grote nieuws!

Liam is 3545 gram en 50 cm.
Zoals gebruikelijk inNoorwegen blijven moeder en kind tenminste 4 dagen in het ziekenhuis.
We hebben zijn stemmetje al gehoord toen Tessa ons belde rond 21.00 uur.
Hij lag een beetje te jammeren, zo lief!
Tessa vertelde dat Liam vanaf zijn geboorte tot dan toe zijn oogjes open had en haar aan bleef kijken.

En papa Lex heeft een glimlach op zijn gezicht die er voorlopig niet meer afgaat!
Dit is de eerste foto van onze mooie kleinzoon.

Wij beseffen ons hoe rijk we zijn met al weer 5 gezonde kleinkinderen.

Een trotse opa Jan en oma Alida

De zomer is begonnen!

Het is de hoogste tijd dat ik weer eens wat op papier zet.

Er is ook een verzoek gekomen van de redactie van de Papillon om weer een stukje te schrijven hoe het staan op de wachtlijst mij afgaat. Dat wordt mijn derde schrijven over dit onderwerp in het "clubblad"van de Stichting Pulmonale Hypertensie.

Dus dan is het verstandig om eerst mijn trouwe "fan's" te vertellen hoe het gaat in huize Vredeveld aan de Epeflat in Assen.

Mijn dochter Rianne heeft slechts een week of zes in de ww gezeten en toen had ze al weer een nieuwe baan.

Haar eerste werkdag was op 12 juni.

Ze werkt nu in een kinderkledingzaak in Beilen.

Erg leuk en gezellige collega's aldus Rianne.

Zaterdag 13 juni had ik een afspraakje met schoonzoon Denies.

Hij en ik zijn gek op nieuwe haring.

Dus om 10.30 zaten we bij de beste viskraam van Assen. De Valk aan de Nobellaan.

Isabella was ook mee. Zij had 1 kibbeling en zat net als wij heerlijk te smikkelen.

En de visboer kwam heel belangstellend vragen wat mij mankeerde en waarvoor zuurstoftank en infuuspomp voor dienden. Hij toonde oprechte belangstelling.

Zondag 14 juni hebben we de verjaardag van Tygo gevierd. Hij wordt 15 juni 3 jaar.

Van opa en oma had hij een kustvaardersboot van Playmobil gevraagd.

En die heeft hij ook gekregen. Het mannetje was er blij mee. De boot is 's avonds mee in bad gegaan want er zat een motertje in en kan dus echt varen.

Grote lol in bad samen met broer Mika.

Zondag 21 juni was het vaderdag.

Denies had een appeltaart gebakken en deze kwamen ze die ochtend bij ons opeten.

Maar Isabella en Beau waren niet in hun beste doen. Niet luisteren, ondeugend zijn. Dus na een uurtje hadden Marieke en Denies het wel gezien. Het regende, dus naar buiten en even wandelen zat er ook niet in.

Maar Jan en ik hebben wel erg gelachen om de capriolen van dat kleine spul!

Heerlijk dat je dan als opa en oma niet hoeft in te grijpen.

Maandag 22 juni mochten we even oppassen bij Mika en Tygo. Rianne en Joost moesten even naar de school van Mika voor een 10 minuten gesprekje. En natuurlijk kwam Mika naar beneden zo gauw hij hoorde dat zijn ouders de deur dichttrokken. Dus even onze grote kleine man voor onszelf. Maar toen moest hij toch weer naar bed van opa. Toen ze weer thuiswaren en wij even zaten te kletsen hoorde Rianne dat Tygo aan het rommelen was. Dus ook hij even naar beneden. En dat is zo grappig. Hij heeft dan zijn bril niet op en pas dan zie je hoeveel hij op z'n papa lijkt.

Donderdagmorgen(25 juni) belde Marieke op. Ze had op HYves gelezen dat Jan en ik even in zwaar weer zaten. Emotioneel hebben we het zwaar, en op momenten van vakantie, TT, zonnig weer, dan krijgen we het even te kwaad.Wij willen ook zo graag weer gewoon kunnen wandelen, fietsen, op vakantie gaan met de tent, rondlopen op de nacht van Assen met de TT. Dat doet soms zo'n vreselijke pijn. En dus dacht Marieke: volgens mij moeten jullie er even tussenuit. Ze nodigde ons uit om gezellig te komen barbecuen. Ik heb Jan snel een mailtje gestuurd naar z'n werk. Hij had er ook wel trek in. Dus wij gisteravond naar Bovensmilde. Langs de grootste camping in Witten met allemaal TT gangers.

En vandaag 26 juni kwam mij broer Gerrit met zijn vriendin Marian bij mij op de koffie. Hij woont in driebergen en is 24 juni 65 jaar geworden. Mijn familie is die dag bij hem geweest om deze bijzondere verjaardag te vieren.
Jan en ik waren er niet bij.

Jan moet werken en ik heb niet de energie ( en voldoende zuurstof om mee te nemen)om ook van de partij te zijn.

En dit namen ze mee om op te peuzelen bij de koffie.

Er is dus nog heel veel over, dus Jan en ik zitten dit weekend weer gebakken.

En zo gaat de tijd dus weer voorbij en is het al weer zomer. Hier in het Noorden is het niet zo zonnig en warm als elders in het land. De luchtvochtigheid is hier erg hoor, dus ik loop te happen naar adem sinds vanmiddag.

Morgen is hier de TT van Assen. En dan is er veel lawaai en drukte in en om Assen. Jan en ik hadden graag even sfeertje willen proeven, maar zittende in een rolstoel is er geen lol aan. En voor de duwer is het ook een ramp.

Morgen gaat Jan nog even met Marieke en de kinderen naar de TT kermis.

Nog 1 week werken en dan begint voor Jan zijn welverdienden vakantie!

Hij heeft het afgelopen jaar heel erg hard gewerkt, met als resultaat een vaste baan.

Maar nu is hij wel heel erg moe. Dus tijd voor een lekkere rustige vakantie.

Maar eerst gaan we op 5 juli vieren dat hij 50 jaar wordt. Een week later vieren we het met kinderen en kleinkinderen die in Nederland wonen.

Tessa en Lex zijn nu bezig met de laatste loodjes. Tessa is ruim 39 weken zwanger en heeft het behoorlijk zwaar. Het is in Svelgen momenteel tropisch warm En dat maakt het wel extra zwaar als je hoog zwanger bent.

Zo, weer een hele lap tekst. Sorry, het kon niet korter.

Ik maak toch best veel mee.

Ook al zitten Jan en ik emotioneel even in zwaar weer, we blijven hopen op die longen en het mooie leven dat ons daarna te wachten staat.

Ik heb weer een hoop te vertellen

Vrijdag 29 mei kwamen mijn broer Nico en schoonzus Janke bij ons asperges eten. Ze hadden dit nog nooit eerder gegeten. Nico vondt het erg lekker, maar Janke kon het toch iets minder waarderen. Maar we hebben allemaal ons buikje vol gegeten. En het was reuze gezellig. En kreeg ik als dank ook nog een Pandora bedeltje!

Nu heb ik er al 10.

Onze dochter Rianne werd 31 mei 26 jaar.

Het was prachtig weer dus konden we heerlijk buiten zitten.

Marieke en Denies waren er ook met de kinderen.

Dus bijna het hele gezin compleet. Helaas waren Tessa en Lex er niet bij.

Links is dochter Rianne en rechts is dochter Marieke. En daartussenin zit een trotse mama en oma!!

Vrijdagmorgen kwam Marijke Lankhorst bij mij op bezoek. Zij is een ex-verpleegkundige van het VU. Ik ken haar dus al sinds 2002. En er was toen en nog steeds een klik. Zij beoefend al 9 jaar lang de duiksport en was in Tynaarlo voor een duikweekend. Na vele jaren hebben we elkaar weer gezien, geknuffeld en gesproken.

Jan was een fietstocht aan het maken maar heeft Marijke ook nog heel even gezien.

Diezelfde avond werden wij uitgenodigd door Isabella en Beau om bij hunpatat te komen eten. Nou, dat laten wij ons geen twee keer zeggen.

We zaten heerlijk buiten in hun grote tuin onder de parasol. En dat was echt even genieten. Als toetje verse aardbeien zo van het land met slagroom. Je kon ons naar huis rollen. Hahaha.

Marieke heeft 5 jaar gewerkt als apothekers assistente in de apotheek waar ik ook bij aangesloten ben. Maar ze wilde wel eens iets anders.

Dinsdag 2 juni is ze begonnen in dezelfde functie maar dan in de apotheek van het Martini Ziekenhuis in Groningen.

Zal wel even wennen zijn, maar het is ook weer een uitdaging.

Jan werd donderdag met spoed uit een vergadering geroepen. Hij moest direct bij zijn "bazin"komen. Hij zat zich echt af te vragen wat er aan de hand kon zijn.

Maar ze zat met een grote lach achter haar bureau. Ze zei: Jan, je mag blijven! Je hebt je vaste baan! Nou, ik kan jullie vertellen dat we heel erg blij zijn met dit goede nieuws.

Dit is toch een hele zorg minder.

In september begint Jan met de opleiding: sociale juridische dienstverlening. Zal best even wennen zijn, die schoolbanken en het huiswerk, maar ook dit gaat hem zeker lukken.

Ik ben dan ook SUPER TROTS op mijn kanjer.

Jan en een collega hebben van dezelfde "bazin"VIP kaarten gekregen voor het concert van Guus Meeuwis in het Abe Lenstra stadion in Heerenveen. Een heerlijk buffet vooraf en daarna groot feest met 25.000 andere concertbezoekers.

Mijn zus Jannie en zwager Bruin hebben mij gezelschap gehouden. Ze hebben hier lasagne gegeten en zijn tot 20.15 uur gebleven. Toen was ik ook best heel erg moe. Ik blijf namelijk maar kletsen en praten en ratelen!!

Zoals jullie misschien wel weten ben ik helemaal op de breitoer.

Ik kan hier rustig bij zitten en ondertussen televisie kijken.

Dit is de laatste creatie.

Een vest met capuchon voor Beau.

Nu nog een beetje warm, maar straks is het best lekker zo'n warm vest.

Jullie merken dat Jan en ik de draad weer hebben opgepakt na ons bezoek aan het UMCG.

Natuurlijk blijft de angst aanwezig, maar het weerhoudt ons er niet van om te genieten van elkaar en van alle lieve mensen om ons heen.

Ik sta nu 17 maanden op de wachtlijst. Dat is al best lang, maar het zal nog wel een jaartje duren voor het verlossende telefoontje komt ben ik bang.

Tessa is vandaag 37 weken zwanger. De baby is ingedaald en de bloeddruk is stabiel. Maar de kleine heeft weinig ruimte, dus de ribben van z'n mama hebben het zwaar te verduren.
En we weten allemaal: de laatste loodjes wegen het zwaarst.
Maar alle ongemakken en pijn zijn straks vergeten als ze hun kleine zoontje in de armen mogen sluiten.

Tot de volgende keer.

En het leven gaat door...

De hoogste tijd om weer een update te maken van de afgelopen weken.

Vrijdag 15 mei is Lex weer in een volgeladen auto gestapt om terug te rijden naar Noorwegen.

Jan en ik zijn die avond naar Marieke, Isabella en Beau geweest om patat te eten. Wat een lol hebben we gehad. Dat kun je aan de foto's wel zien.

Zaterdagavond 16 mei hebben we afscheid genomen van Tessa.

Zij vliegt de volgende dag weer terug naar Noorwegen.

Het waren leuke maar drukke weken voor haar. Nu weer terug naar huis en daar alle aankopen opruimen in de babykamer.

Het aftellen tot de geboorte van ons 5e kleinkind is nu echt begonnen.

Ik ben zoooo benieuwd hoe dit mannetje eruit ziet.

Tessa is 1 juli uitgeteld, maar de kleine is al aan het indalen.

Maandag 18 mei krijg ik het bericht dat mijn oudste broer met hartklachten is opgenomen in het ziekenhuis. Hij wordt dit jaar 65 jaar.

Dat was wel even schrikken hoor.

Gelukkig kon hij donderdag weer naar huis met de nodige medicijnen.

Hemelvaartsdag zijn Jan en ik vroeg opgestaan. We willen graag naar de dierentuin, maar dan niet als je over de koppen kunt lopen van de drukte.

Dus om 10.15 uur zaten we in de dierentuin al achter een kop koffie met bevroren appeltaart.

Het was heerlijk rustig en niet te warm

Jan heeft hele mooie foto's gemaakt, maar ik ook(van hem, haha).

Een dag met een klatergouden rand!

Vrijdag kwamen Brenda en Erik met hun kinderen Petan en Ambra op bezoek. Brenda heeft 4 maanden geleden een longtransplantatie ondergaan.

We hebben elkaar via mijn weblog en Hyves leren "kennen".

Het was zo gezellig. En heerlijk om te zien hoe goed het nu met haar gaat.

En dan is het weer tijd voor een controlebezoek in het UMCG.

Ik moest er om 9.30 uur zijn, maar omdat het rondom Groningen nog wel eens vast wil staan zaten we iets over achten al in de auto.

Tja, en toen reed alles natuurlijk rustig door.

Waren we om 8.45 uur al binnen de poorten van het UMCG.

Toch maar direct naar de poli om labbriefje op te halen.

Maar er was geen file op de prikpolie, dus ook daar waren we zo klaar.

Dus om iets over 9 uur zat ik al in de wachtkamer.

jan even snel naar de wc.

Komt v.d. Beij me al ophalen. Dus even later klopte Jan op de deur met de woorden: ik was je kwijt!!

Tja, en dan het gesprek. Hoe gaat het: niet zo lekker, mijn lijf is zo snel moe.

Ja, bevestigde hij, in die fase zit je nu. Het lichaam is op, het hart wordt alsmaar groter. Elke inspanning kost sloten energie en die heb je niet.

Maar het schiet niet op in transplantatieland. Ik sta nog op dezelfde plaats als 4 maanden geleden. Nou, toen had ik het even zwaar hoor. Ik had zo gehoopt dat ik wat was opgeschoven.

Zelfs voorjaar 2010 was optimistisch volgend v.d. Beij.

Gelukkig doen ze ,alleen in Groningen, ook non-hart beating transplantaties. En daar kom ik wel voor in aanmerking. Dus misschien kan het toch nog wat sneller gaan dan het nu lijkt.

De transplantatiecentra inNederland willen graag een zelfde klassering als in Duitsland. Daar kennen ze HU(hogere urgentie,dan lig je op de ic en ben je bijna dood) U( Urgentie, daar zou ik dan in komen) en T( transplantabel voor wie het nog wel leefbaar is).

Maar Eurotransplant blijkt nog al langzaam te werken.

De arts gaf wel aan dat door het afnemen van lichamelijke conditie de kans op plotseling overlijden groter wordt. Dan voelt het toch weer als een ijskoude douche als dit hardop uitgesproken wordt.

Maar Jan en ik hebben wel het voornemen, en dat gaat ook gebeuren hoor, dat we gewoon verder gaan met leven zoals we de afgelopen tijd hebben gedaan.

Maar dit moet even een plekje krijgen.

Ook om die reden gaat Jan niet naar Noorwegen om ons 5e kleinkind te leren kennen. Hij wil mij niet een hele week alleen laten.

En dat respecteer ik.

Maar het leven gaat door. En we plukken de dag.

Vandaag komen broer en schoonzus asperges bij ons eten.

Rianne is 31 mei jarig.

Tygo is 15 juni jarig.

Jan wordt 5 juli 50 jaar.

Ons 5e kleinkind wordt geboren.

En daar tussen door ook allemaal dagen die het waard zijn om geleefd te worden.

We gaan verder met een lach en een traan.

Genieten van elkaar en van de mensen die om ons geven en dit laten merken.

Op welke manier dan ook.

Dank jullie wel daarvoor.

Even bijkletsen

Zondag 10 mei was het Moederdag.
Ik verwachtte er eigenlijk niets van, want we doen daar eigenlijk niets aan.
Maar we kregen die dag al vroeg een sms'je van dochter Marieke.
Ze wilden graag langskomen en namen wat lekkers mee voor bij de koffie. Daarna lekker wandelen met het hele kluppie!!


Ze hadden een heerlijke aardbeien(verse) vlaai meegenomen. Toen dat op was zijn we in de auto gestapt en naar Dwingelerveld gereden. Daar heerlijk rondgelopen. Er hingen wel duizenden groene rupsen aan de bomen. Dus we zaten onder die beestjes.Brrr. Na afloop lekker ijsje gegeten. Het was stralend weer, dus dat was dubbel genieten.
Die avond kwamen Tessa en Lex even langs. Ik was erg moe, en Tessa ook. Dus na een uurtje zijn ze weer vertrokken. Maar het was wel heel gezellig. Hebben lekker bijgekletst.




Dinsdagmorgen ben ik met mijn scootmobiel naar het centrum van Assen gereden.Voelde mij niet echt jofel, prikkende ogen en beginnende hoofdpijn.


Het was zonnig maar frisjes. Tessa ging mij trakteren op koffie met appelgebak bij de Granny's. Terwijl ik buiten stond te wachten kwamen Rianne en Tygo aanlopen. Ik heb een heerlijke natte kus van Tygo gehad. Lekker ventje!!
Toen kwamen Tessa en Lex er ook net aanlopen.
Tessa en ik hebben heerlijk een uur lang gekletst en genoten van ons appelgebak.
Dit zijn van die momenten om vast te houden!!!

Nadat ik thuis was ben ik me steeds ellendiger gaan voelen. Vreselijk moe, veel hoofdpijn en mijn ogen waren helemaal gezwollen.
Ik begreep niet hoe dat toch kwam. Zouden die rupsen misschien iets ziekmakends bij zich hebben gehad waardoor ik me nu zo ziek voel?
Maar woensdagmorgen stond ik onder de douche en bedacht mij ineens: HEB IK ZONDAG WEL PREDNISON IN MIJN CASSETTE GEDAAN? Ik vul namelijk elke zondag mijn weekcassette.
Om een lang verhaal kort te maken, ik had dus al 4 doseringen niet gehad!!
Dus die morgen gelijk weer Prednison 10 mg geslikt. Tegen lunchtijd voelde ik al dat ik wat opknapte. Ogen waren minder opgezet. Gezicht werd minder rood en vlekkerig.
Ik trilde niet meer zo.

Gisteren wipte de huisarts even langs. Toen ik haar dit verhaal vertelde schrok ze wel. Ik spuit namelijk insuline op basis van Prednison gebruik( dan spuit je dus meer insuline). Doordat ik geen Prednison meer kreeg maar wel de normale dosering insuline bleef spuiten had ik best vaak hypo's. Ik had toen de link niet gelegd omdat ik niet wist dat ik geen Prednison slikte. Volgens huisarts had ik wel in coma kunnen raken. Pfff toen schrok ik wel zeg. Daar heb ik nooit bij stilgestaan.

Ik ben dinsdagavond met knallende koppijn vroeg naar bed gegaan. Jan was toen best bang vertelde hij later. En na uitleg van de huisarts dus ook heel terecht.
Maar goed, ik slik weer wat ik moet slikken en voel me stukken beter gelukkig.



Sinds donderdagmiddag 14.00 uur staat deze heipaal tegenover onze flat. Bij het bejaardenhuis/verzorgingstehuis wordt een nieuwe vleugel gebouwd.
Ik lag op bed voor mijn middagdutje en werd letterlijk mijn bed uitgedrild!! Raampje maar dicht gedaan, hielp een beetje, maar echt slapen lukte niet meer.


Als je buiten bent is het echt een klereherrie. Die arme oudjes. Zo'n 3 meter vanaf hun raam staat dat ding sinds vanmorgen 7.45 uur alweer te dreunen. Ik hoor hier binnen niet zoveel. Dubbele ramen en radio aan, dan gaat het wel.

Vanavond gaan Jan en ik gezellig frietjes eten bij Isabella en Beau. Vanmorgen al vroeg kreeg ik een sms'je met de uitnodiging.
Ik ga straks naar de winkel om toetje te halen. Voor Isabella PRINSESSEN TOETJE.
Zo, toch weer een heel verhaal. Hopelijk vinden jullie het leuk om te lezen en schrijf je even een reactie op.

Wat gebeurt er toch veel in korte tijd

Ondanks dat ik geen avontuurlijk leven heb, geen drukke baan, geen druk gezin, gebeurt er toch heel veel in mijn bestaan.

Als Jan en ik een zoon hadden gekregen zou deze Lennart als naam hebben gekregen. Niet zomaar uit de lucht gegrepen, maar afgeleidt van Leonard Cohen.

We hebben heel veel cd's van deze zanger.

Er was een nieuwe DVD uitgekomen en deze hebben we gekocht. Titel: live in London.

En op 21 april hebben Jan en ik de DVD bekeken en genoten, maar ook gehuild.

Leonard Cohen is inmiddels 74 jaar, er staat een mooie oude man prachtig te zingen.

Er was 1 nummer waarbij de tranen over mijn wangen liepen. Twee background zangeressen (zusjes Webb) zongen het nummer:If it be your will! Ik denk dat ik niet hoef uit te leggen waarom dit nummer mij zo heeft geraakt.

De volgende dag hebben we heel gezellig bij Rianne en de jochies gegeten.

En wat hebben we gegeten?

Juist ja, patat natuurlijk.

Het was lekker en reuze gezellig.Ik had als toetje lekker een bak ijs meegenomen.Dat gaat er altijd in.

Weer een dag later (23 april) had Jan besloten dat de auto wel erg vies was. En naar de wasstraat had geen zin, want met al dat zand krijg je krassen. Hij belde met Marieke of hij daar de auto mocht wassen.

dat was geen probleem.

En hij had een flinke hulp. Isabella heeft opa vol overgave geholpen om onze mooie bolide weer glanzend schoon te wassen. Ik heb me bij Marieke in huis prima vermaakt met kleinzoon Beau.

En dan is het 30 april, koninginnedag.

Er is al zoveel geschreven en gepraat over wat er die dag gebeurt is, dus ik laat het erbij te zeggen dat Jan en ik erg geschrokken zijn toen we naar televisie zaten te kijken.

We waren de rest van de dag uit ons gewone doen. Zijn ook niet weggeweest. Echt geen zin om feest te vieren(sfeertje proeven in de stad).

En toen was het eindelijk zover.

We hebben de nachten afgeteld. Maar vrijdagavond 21.00 uur belde Tessa om te zeggen dat ze veilig was aangekomen in Assen.

Rianne en Joost hebben haar opgehaald van Schiphol.

Ze was erg moe, want 12 uur lang reizen en wachten terwijl ze 31 weken zwanger is, was toch wel erg zwaar.

Daarom zijn Jan en ik de volgende morgen, gewapend met heerlijke kersenroomtaart, naar het huis van Rianne en Joost gegaan.

En toen konden we eindelijk onze mooie zwangere dochter in onze armen sluiten. Wat een heerlijk gevoel.

En wat we niet hadden verwacht, Lex kwam ook tegen elf uur aanrijden. Hij is ruim 24 uur onderweg geweest(met auto).

Jan en ik zijn rond het middaguur tevreden naar huis gegaan.

En zondagmiddag kwam Marieke langs met Isabella en Beau.

Ik ben ver over mijn grenzen gegaan door te zeulen met Beau en te dansen met Isabella. Maar ik heb ook geknutseld en voorgelezen.

Het was zo fijn om "rustig" met dit grut bezig te zijn

Alleen zo jammer dat ik de rest van de dag helemaal gesloopt was.

Mijn lijf protesteert dan aan alle kanten.

En 1 nacht slapen is niet meer voldoende om de accu weer helemaal op te laden.

En zo ben ik in deze paar weken op allerlei manieren emotioneel door elkaar geschud.

Ik ben gekwetst, onverwacht enorm verrast, veel liefde gekregen van bekende en onbekende mensen, heb me gelukkig en ongelukkig gevoeld.

Maar ik grijp elke nieuwe dag weer aan om er iets goeds van te maken. En meestal wil dat aardig lukken.

En nu maar aftellen voor het moment dat ik HET telefoontje krijg!!!