maandag 12 december 2011

Hoe zal het gaan....

Na bijna 4 jaar wachten op HET telefoontje ga ik mij nu afvragen hoe het zal gaan.

Dat het telefoontje onverwacht komt is al zo vaak gezegd.
Maar elk telefoontje komt toch onverwacht?

Maar stel, arts van Groningen UMCG gaat mij bellen: dag Alida of mevrouw Vredeveld, wij hebben longen voor u.

Ga ik dan gillen, huilen,het niet geloven en vragen of dit geen geintje is.

Dit is niet te voorspellen.

Ligt ook aan het tijdstip denk ik.

Jan en ik merken dat we emotioneel geen donder meer kunnen hebben.
We vergroten pietluttige problemen uit.
Maken onze grote zorgen om niets.

Maar we kunnen gelukkig troost en begrip vinden bij elkaar.
Dit is zo extreem, zolang te moeten wachten.

En voor Jan is er dan nog de angst: stel dat ze het niet red en ik alleen kom te staan.
Zeg niet: zo moet je niet denken...hij voelt dit zo en dat begrijp ik heel goed.
Zo'n dubbele longtransplantatie is niet niks.
Met ook nog de wetenschap dat ik erg ziek zal worden omdat het 95% zeker is dat ik met de longen ook de ziekte van Pfeiffer zal krijgen.

Kerst staat voor de deur.
Ons 7e kleinkind kan elk moment geboren worden.
Maar ons vizier is nu even vooral gericht op dat ene telefoontje.
Want hopelijk gaat dan voor ons een nieuw leven beginnen.

5 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik wens jou en Jan het mooiste kerstcadeautje dat je maar kunt krijgen. Het cadeau van het leven in de vorm van nieuwe longen.

Liefs Kim Moelands

marga zei

mijn wens is hetzelfde!!!!!

Liefs Marga

marga zei

lieve Alida
Ook ik wens je nieuwe longen als kerstkado!

Groetjes Marfa

Jip zei

Dan kan ik niet achterblijven .
Dus ook ik wens je een nieuw leven met een stel super longen.

Groetje Jip.

Unknown zei

hoi alida
wat mijn wens voor jou is dat is niks origineels
maar ik hoop eigenlijk wel super snel....
potverdorie als ik lees hoe lang jij al wacht dan kan ik wel janken
hartelijke groeten voor jullie van gerda ruizendaal