We hadden allebei de behoefte om er even tussen uit te gaan.
Even lekker onder de mensen.
In het centrum van de stad was het mij te druk en te lawaaierig(muziek i.v.m. volleybal op het Koopmansplein). Daarom hebben we vooral rondgelopen in de gezellige zijstraatjes.
Ik wilde heel graag even naar hobbywinkel Pipoos.
Daar verkopen ze ook wol en breiboeken.
Mijn breiboeken zijn van jaren her en dat vind ik soms best lastig.
Maar eenmaal bij de Pipoos kon ik geen keus maken.
Toen zei Jan: dan koop je ze toch alle vier.
Jij koopt bijna nooit iets voor jezelf.
Het is je hobby. Veel meer dan handwerken kun je niet meer.
Ik ben helemaal blij met mijn mooie breiboeken zowel voor baby's als voor grotere kinderen.
En had een grote grijns op mijn gezicht.
Bij de kassa zie ik poeziealbum plaatjes liggen.
Zelf heb ik er onlangs ook wat van gekocht.
En toen dacht ik hardop: ik ga op zoek naar een peoziealbum en vraag mijn kinderen, schoonzoons, kleinkinderen, familie en vrienden of ze daar iets in willen schrijven.
Geen voorbedrukt vriendenboekje, maar een ouderwets poeziealbum.
Dat ga ik volgende week dus doen.
Daarna zijn we naar de juwelier gegaan.
Jan en ik dragen onze trouwringen al zeker zo'n 15 of 20 jaar niet meer.
In de gezondheidszorg is het hinderlijk en onhygienisch om met ringen om te werken.
En door de jaren heen zijn onze vingers wel wat dikker geworden.
Dus op naar de juwelier om de ringen op te laten rekken.
Die van mij gaat van 16,5 naar 17,5 mm en die van Jan van 19,5 naar 20,5 mm.
Eind volgende week zijn ze klaar.
Dan gaan de ringen na jaren dus weer om.
Dat zal best wennen zijn want ik draag helemaal geen sieraden meer de laatste tijd.
Wel een leuk verhaal, vind je ook niet?
Maar toch, ik voel me slecht de laatste week.
Komt het door het weer?
Misschien ook wel.
Maar ik moet soms gewoon huilen van benauwdheid.
Gisteren bij de juwelier viel het de vrouw die ons vaker heeft geholpen ook al op.
Tjonge zei ze, wat ziet u er beroerd uit. Ik hoorde u ademhalen terwijl ik achter in de zaak stond.
Maar ja, wat moet ik nu doen?
Toch volgende week maar eens bellen met een Nurse Practitioner van het UMCG?
In ieder geval vertellen dat het absoluut niet lekker gaat.
Ik verwacht geen actie, maar misschien wat steun.
Het is nu geen geestelijke nood, maar vooral lichamelijk is het afzien.
En nu is het weekend en Jan is gezellig thuis.
We zien wel hoe het verder gaat.
Dank jullie wel voor de kaarten, mailtjes, reacties e.d.
6 opmerkingen:
Ja lieve Alida this zwaar ik weet er alles vanaf, maar ja zou het iets helpen als je zou bellen? Heb zelf zoiets ach we moeten wachten dus heeft toch geen zin om te zeggen hoe jij je voeld, dus ik zeg meestal altijd gaat goed hoor :S
Maar Alida hou je taai jij staat hoger op de lijst dan mij dus voor je het weet heb je een mooi stel longen, het kan nu echt niet lang meer duren.
Liefs Janetta
Ik lees al even mee zonder te reageren en vind nu dat ik dat toch moet doen. Ik hoop voor je dat de longen er snel zijn..zodat je weer lucht heb, lucht om dingen te doen, samen met Jan en je kinderen en kleinkinderen.
Deze temperaturen doen ook niet goed natuurlijk. Daar heb ik als beginnende COPDer al last van laat staan jij.
Fijn weekend.
Ik lees altijd je verhalen.
Wat vervelend dat je je zo belabberd voelt.
Kan best wel ook aan het weer liggen.
Ik hoop dat je je gauw weer iets beter voelt.
Fijn dat je je brei-hobby nog altijd heb.
Maar dat zal toch ook wel vermoeiend zijn.
Veel sterkte en hopelijk gauw nieuwe longen.
groetjes Tilly en Rien
Hallo Alida,
Je man heeft gelijk. Koop maar eens iets voor jezelf!
Verwen jezelf, je verdient het. Is het niet lekker om eens
een kapper aan huis te laten komen? Lekker je haar laten knippen en een kleurtje erin? Of een voetmassage?
Je benauwdheid kan van het vochtige weer komen. Of misschien heb je te zout gegeten en hou je vocht vast?
Bellen naar het ziekenhuis heeft denk ik geen zin. Je staat op de wachtlijst, omdat het slecht met je gaat. Je hebt medicijnen en zuurstof. En je staat hoog op die wachtlijst.
Hoe frustrerend het ook is, het enige wat je kunt doen is wachten. Wachten op die longen. Heb je al een lijst klaarliggen met dingen die je na je transplantatie wilt gaan doen? Schrijf al die dingen op, maak er een soort moodboard van met plaatjes. Met wie wil je wat gaan beleven? Maak daar ook een leuke blog van. Fantaseer je rot. En dan zal iedereen voor je duimen dat het allemaal uit gaat komen. Hou vol. De laatste loodjes! Je kunt het!
Lieve Alida,
Al heel lang lees ik je weblog, en steeds wil ik reageren maar evenzo vaak blijft het erbij. Tot nu.
Ik wil je zeggen dat ik heel veel respect en bewondering voor je heb, en dat het me spijt dat het destijds tussen ons niet goed meer ging. Ik weet ook dat dat voor het grootste gedeelte aan mij lag. 'k Heb een aantal beroerde jaren gehad, en ik zal daarover nu niet in detail treden, maar nu gaat het
weer redelijk goed en is mijn lontje weer behoorlijk lang ;-) Ik ben intussen ook oma van een heerlijke 3jarige kleindochter. Iets mooiers bestaat niet, en dat ben je vast met me eens. Jullie hebben ontzettend mooie kleinkinderen, ik geniet van je logs over hen.
Als je wilt, mag je me je adres sturen, dan stuur ik nog wat leuke breipatronen naar je op.
Ik hoop iets van je te horen.
Doedoeg, Janny (en Fred)
Waar dit al niet goed voor is,zo'n weblog.
Na vele jaren heeft mijn vroegere collega en vriendin weer contact gezocht. Zit nu echt te grienen terwijl ik dit schrijf.
Lieve Jannie, ik heb op je website een reactie met adres geschreven.
maar iedereen mag weten waar ik woon, dus ook hier nogmaals mijn adres:
Jan en Alida Vredeveld
Epe 35
9406 HJ Assen
Een reactie posten