Eindelijk mag ik het vertellen

Nou, dat is snel voor weer een nieuw bericht.

Maar ik heb wat te vertellen.

Maar laat ik bij het begin beginnen.

Wordt je al nieuwsgierig?

Ik ben echt ruim een week doof geweest door verkoudheid.

Hoe ik ook mijn neus druppelde, ik bleef doof.

Wat is dat akelig zeg.

Vrijdagavond schoot ik op een gegeven moment in de stress niet normaal.

Ik had het al knap benauwd door de verkoudheid.

Maar de emoties gierden door mijn keel toen er een oud fragment van Kim Moelands op tv kwam.

Eerst dacht ik dat ze overleden was, later begreep ik dat dit niet zo was. Maar toen zei ze: ik sta op de wachtlijst voor longtransplantatie. De kans dat ik dit haal is klein. Maar mijn lichaam zal uiteindelijk moeten toegeven, maar tot die tijd bepaal IK dat ik blijf leven en nog lang niet doodga. (zoiets tenminste). Ik begon te brullen en naar adem te happen.

Uiteindelijk heeft Jan de huisartsenpost gebeld. Die kwamen langs, uiteraard met lege handen.

Maar er was aandacht, begrip, en dat gaf mij/ons rust.

Na wat rustgevende pilletjes is de stress gezakt en kon ik uiteindelijk gerust gaan slapen.

Maar het was heftig en absoluut niet leuk.

Zaterdag 4 september is Tamara Magdelijns succesvol getransplanteerd en binnen een week ook Lianne. En ik hoorde dat er in deze zelfde week ook nog een jongeman is getransplanteerd. Kijk, dat geeft mij moed.

Het is best veel hoor, 3 transplantaties in 1 week.

Als het weer het toelaat gaan Jan en ik 's avonds na het eten nog even een stukje wandelen.

Even de accu opladen.
Genieten van de laatste zonnestralen en van alles wat we zien en tegenkomen.





Maandag 6 september is de neusamandel van kleinzoon Tygo weggehaald.
En wat een dapper en stoet jochie is het zeg.
Hij had gekozen voor een narcoseprik maar gaf geen kik.
En ook na de ingreep was hij weer vlot de "oude"Tygo.
Ik ben 's middags heen geweest met een kadootje.
Daar was hij blij mee, tja LEGO is altijd goed.






Moet je nou eens kijken hoeveel kaarten ik dit jaar al heb gekregen
Allemaal lieve mooie zelfgemaakte en gekochte kaarten.
Voor mij.
Daar ben ik zo blij mee.
Dan merk je pas echt dat mensen aan je denken en meeleven.
Dat maakt het allemaal net iets minder zwaar.
Als je samen draagt wordt het altijd lichter.
En dat kan ik nu uit eigen ervaring bevestigen.
Lieve mensen heel erg bedankt hiervoor.

Nou, zijn jullie er klaar voor?
Hier komt het grote nieuws:

WIJ WORDEN WEER OPA EN OMA !!!!!

Liam krijgt een broertje of zusje.
Lex en Tessa een zoontje of dochtertje.
Enkele weken terug heeft Tessa het ons verteld.
Ze kon het niet langer voor zich houden.
Maar... wij mochten het niet verder vertellen.

Vandaag is Tessa jarig en gaat ze het aan iedereen vertellen.
Ik kreeg een uurtje geleden groen licht dat ik dit fantastische nieuws wereldkundig mag maken.

De kleine spruit wordt rond 21 april 2011 verwacht.
En nu hopen Jan en ik dat wij dan ZELF naar Svelgen kunnen/mogen vliegen om dit splinternieuwe kleinkind in onze armen te sluiten.
Dus kom maar gauw met die nieuwe longen, want dit is een DOEL dat zal niemand mij afpakken!!!!