Hallo trouwe lezers van mijn berichten.
Leuk dat jullie soms reageren op mijn verhalen..
Heb ik toch het idee dat jullie mijn leven van alle dag een beetje volgen. Ik vind het leuk om te lezen hoe jullie mijn "avonturen"beleven.
Bovenstaande foto's zijn gemaakt op 4 juli toen Jan zijn 51ste verjaardag heeft gevierd met de kinderen.
De plannen waren anders, we zouden met alle kinderen schoonzoons en kleinkinderen gaan barbecuen.
Maar dit kon jammergenoeg niet doorgaan.
Vincent(partner van Marieke) werd woensdag ziek en is vrijdag uiteindelijk opgenomen in het ziekenhuis. Hij bleek een virale hersenvlies ontsteking te hebben.
Tjonge wat was die jongen ziek. Hij had afschuwelijke hoofdpijn.
Gelukkig mocht hij na een week ( onder strikte en strenge voorwaarden) naar huis.
Jan en ik gaan a.s. zaterdagmiddag maar eens kijken hoe het nu met hem gaat.
Dus kwamen de kinderen zondagmiddag 4 juli en hebben we wat gedronken en hebben gewandeld door het Lariksbos en langs de kinderboerderij, al sabbelend op een ijsje.
Tessa, Lex en Liam zijn blijven eten.
Ik zou een pasta ovenschotel maken, maar daar was geen tijd meer voor. Liam werd moe en eerlijkgezegd ik ook.
Toen is Lex in de auto gestapt en heeft heerlijk eten opgehaald bij de plaatselijke chinees.
En dat was heerlijk( dankjewel Lex).
Bovendien was het ook fijn om even met onze Noorse kinderen alleen te zijn.
Even tijd om met elkaar te praten.
Maar vooral te genieten van ons mooie kleinkind Liam.
Maandag 5 juli was Jan dus echt jarig.
Rianne en Tygo kwamen 's morgens even taartje eten.
En tot onze verrassing kwamen mijn zus en zwager en wat later Tessa ook nog langs. Dus was Jan toch nog een beetje jarig.
Maar ook door de vele kaarten en telefoontjes.
En ja. Ik kan er natuurlijk niet omheen.
Het WK voetbal.
Dinsdag 6 juli hebben de Oranje mannen zich naar de finale gevoetbald.
Een knappe prestatie, maar ik vreet me op van de spanning als ik zit te kijken.
Het was hier in en rondom de flat 1 groot feest toen de spanning er af was.
Hoe anders was het zondag toen bleek dat ze de beker niet hadden gewonnen en "slechts" tweede van de wereld zijn geworden.
Maar goed, het was een leuk tijdverdrijf, maar nu kijken we weer naar de Tour de France.
Ik geniet elke dag van de uitzendingen. De spanning en het spel en ook de mooie omgeving.
En... ik vind het alleen maar leuk en niet bloedstollend spannend.
Donderdag 8 juli stond ik 30 maanden op de wachtlijst.
Het wordt wel erg spannend nu.
En als ik eerlijk ben, ik ben het nu ook wel erg zat hoor.
Helemaal met die extreme warmte.
Ik merk dat alles zoveel meer energie kost.
Mijn hart en longen werken zich het apezuur om mij op de been te houden.
Ik slaap veel, maar rust blijkbaar niet goed uit.
Heel snel moe en achter adem.
Ook emotioneel ben ik snel van slag als het even niet zo lekker gaat.
En juist in deze periode waarin mensen op vakantie gaan voelen Jan en ik ons wel erg beperkt en soms ook eenzaam.
Wij weten heus wel dat het leven voor iedereen gewoon doorgaat, maar een luisterend oor doet ons zoveel goed. Wij vragen niet naar een oplossing, maar gewoon om begrip even tijd om ons verhaal aan te horen. Ook al is het "oud"nieuws.
Maar steeds lukt het ons weer de schouders eronder te zetten en door te gaan.
Maar Jan en ik kijken erg uit naar het moment dat het UMCG belt met de boodschap: we hebben longen voor u!!!!
Tessa, Lex en Liam zijn vrijdag 9 juli weer vertrokken naar Svelgen.
Hun vakantie zit er op.
De terugreis is prima gegaan.
Alleen was het wel even wennen dat het daar aanmerkelijk frisser en natter was dan in Nederland.
En vandaag is het donderdag 15 juli.
Op diverse plaatsen in Nederland heeft het noodweer gisteren veel schade en letsel aangericht.
Hier was er gelukkig alleen maar afkoeling.
En daar waren we allemaal heel erg aan toe.
De warmte in huis wordt langzamerhand wat minder.
Op de slaapkamer is het nu ook wat koeler, dus dat slaapt ook stukken fijner.
Voor wie op vakantie gaat, heel veel plezier.
Voor wie nog werken moet, sterkte.
Voor wie ziek is, beterschap.
Voor jullie allemaal: heel veel lieve groeten van ons.
11 opmerkingen:
Oh I LOVE FOTO'S!
Hoop dat je snel een oproep krijgt hoor!
Hoi,
Even een tijdje niet gelezen, maar wat gebeurt er een hoop zeg, bij jullie. Fijn dat het zo gezellig was om iedereen bij elkaar te hebben en wat een leuke foto's! Daar kan je nog wel een tijdje van genieten.
Hopelijk wordt ook jij, net als Tamara, gewoon snel opgeroepen en getransplanteerd.
Groetjes,
Judith
Hallo Alida,
weer met veel aandacht je blog gelezen,er gebeurt bij jullie ook altijd wel wat.
maar toch fijn dat Jan een leuke verjaardag had, ook van mij nog de felicitaties.
jammer dat de kinderen weer naar Noorwegen zijn vertokken maar ja de plicht roept natuurlijk.
vervelend voor je dat de warmte jouw veel moeite kost, maar dat merk ik hier ook want Ron[mijn man] heeft maar 1 long en die heeft ook veel problemen met de warmte. gelukkig wordt het wat koeler en hebben wij ook niet echt noodweer gehad wel regen en wat onweer maar dat was het gelukkig maar.
voor jouw is het ook jammer dat het zo lang moet duren voordat er longen voor je zijn ,maar wie weet komt er snel een oproep, als je het niet verwacht misschien hangen ze aan de telefoon en ik hoop dat het erg snel zover mag zijn.
en nee hoor jouw verhaal is geen zeuren, wij die jouw blog lezen hebben daar alle begrip voor.
ik wens je dan ook alle sterkte toe.
groetjes Ina Hamming uit Spijkenisse.
Hallo Alida,
Ik kan me voorstellen dat je het leuk vindt om reacties te krijgen op je verhalen (die overigens trouw en uitvoerig beschreven worden, petje af daarvoor). Bij deze dus ook van mij een reactie. Ik kijk elke dag op de transplantatie-site en niet alleen uit eigenbelang, maar vooral om in jullie levens mee te leven. Het maakt mijn wereld een stukje groter. Het maakt mijn eigen gemis en verdriet een stukje dragelijker, gedeelde smart is immers halve smart. Ik hoop dat je snel een oproep zult krijgen en dat je tot dan de moed blijft houden. Veel liefs van Omnia.
Hoi Alida en natuurlijk Jan
Leuk om weer een blog van je te lezen,en fijn dat je het zo gezellig gehad hebt met de kinderen en klein kinderen
Zulke dagen gaan zo gauw voorbij,voor je het weer vertrekt°kt de karavaan weer,maar het is iets om fijn op terug te kijken.
En nee je bent geen zeur,als iedereen zo flink was als´´jij´´
was er een hoop ellende minder
Je mag best even je hart uitstorten
het duurd ook zo lang
hopelijk krijg je nu snel het lang verwachte telefoontje ik zal voor je duimen
een heel fijn weekend en veel liefs
Gerry
volhouden meid,komt goed.
Iedere keer kijk ik hier even om het hoekje (op je blog), iedere keer benieuwd of je al opgeroepen bent voor nieuwe longen.
Jammer, nóg niet...
Ik hoop echt dat het op gaat schieten voor je, want zeker met dit warme weer, zal het niet meevallen.
Ik heb enorme bewondering voor je wilskracht.
Fijn dat je zo geniet van je kinderen en kleinkinderen.
Sterkte voor de resterende wachttijd!
Hallo,
Ik weet niet of ik al eens eerder heb gereageerd, maar ik houd je blog al een tijdje bij en lees al je verhalen. Ik vind het erg knap dat je altijd weer positief bent en dat je zo veel doorzettingsvermogen heb! Ondanks dat je zo weinig kan sta je ook altijd voor je familie klaar. Dit wilde ik even zeggen en ik hoop dat je nu snel een oproep krijgt, zodat je nog meer kan genieten van het leven.
Groetjes,
Gwen (CF)
Hallo,
Ik weet niet of ik al eens eerder heb gereageerd, maar ik houd je blog al een tijdje bij en lees al je verhalen. Ik vind het erg knap dat je altijd weer positief bent en dat je zo veel doorzettingsvermogen heb! Ondanks dat je zo weinig kan sta je ook altijd voor je familie klaar. Dit wilde ik even zeggen en ik hoop dat je nu snel een oproep krijgt, zodat je nog meer kan genieten van het leven.
Groetjes,
Gwen (CF)
Hallo,
Kom hier regelmatig meelezen en las dat je in het larixbos was geweest ook al wonen wij in alphen aan den rijn het larixbos kennen we wel komen regelmatig in assen
Hoop echt dat er snel longen voor je zijn en wie weet ook voor Mo dan kunnen jullie samen revalideren
Heel veel liefs uit Alphen aan den Rijn
We denken aan jullie, volhouden...de aanhouder wint tenslotte! Als je dan eindelijk nieuwe longen krijgt, dan gaat je wereld weer open....Dat stukje dat je beschreef over dat de mensen op vakantie gaan en je dan helemaal zo alleen voelt...herkenbaar toen Jan zo ziek was. We deden wel een boel maar moet niet vragen hoe. Nu kunnen we gaan en staan en zonder een beperking waar we willen....maar....dit gaat wel samen met schuld gevoelens...ik weetr dat het niet hoeft, maar het gebeurt!
Alida hou vol, de laatste lootjes wegen het zwaarst. Maar ik heb er alle vertrouwen in, JE KAN HET.
Groetjes Stans en de meiden Jan in herinnering
Een reactie posten