Een nieuwe maand, bijna lente!

Er is inmiddels alweer een maand verstreken sinds mijn laatste blog.

En wat is er veel gebeurt in de afgelopen maand.

Jan en ik hadden soms het idee dat we in een niet te stoppen achtbaan zaten.

Te beginnen bij 2 februari.

Toen we terug waren van het UMCG kregen we van Rianne een telefoontje.
Zij moest die ochtend met Tygo naar de huisarts omdat hij maar bleef hoesten.

Op de fiets met Tygo achterop ging ze ondanks de gladheid op pad.

En zo opeens begon haar fiets te glijden en viel ze keihard op de grond.

Ze stond weer op en is verder gaan lopen.

Een eindje verderop werd ze niet lekker en dreigde weer te vallen. Een passerende hardloper heeft haar opgevangen. Gelijk 112 gebeld. Even later heeft de ambulance haar en Tygo afgevoerd naar de Spoedeisende Hulp.

Rianne zware hersenschudding en gekneusde elleboog en heel veel blauwe plekken. en Tygo mankeerde niets.

Dankzij de helpende hand van passerende mensen is dit gelukkig met een sisser afgelopen. En mensen van de gemeentewerken hebben zich over haar fiets ontfermd!! Klasse toch.

En we hebben 2 weken lang kunnen "genieten"van de Olympische Winterspelen in Vancouver.

Wat ik erg jammer vind is dat het winnen van een gouden medaille zaligmakend is. Terwijl het motto toch altijd was: meedoen is belangrijker dan winnen.

Juist van verliezen wordt je sterker en volwassen.

Maar het was wel erg leuk om naar al die sporten te kijken. Hoewel, ik ben niet alleen de sneeuw buiten beu, maar ook de op de televisie.

Dus nu maar weer over tot de orde van de dag. Op naar het WK Voetbal!!

Ik sta inmiddels 25 maanden op de wachtlijst.

Dus alweer ruim 2 jaar.

Helaas merk ik dat de grenzen steeds dichterbij komen van wat ik kan.

Daar wordt ik best verdrietig van.

Ik zit meer thuis en heb daarom meer tijd om na te denken.

En er is heel veel om over na te denken.

In onze familie gebeuren hele verdrietige dingen. Ik ga dit niet benoemen want dat hoeft niet iedereen te weten. Maar ik kan je vertellen dat er veel zorgen en verdriet zijn.

Maar ook binnen ons gezin is er helaas veel zorg en verdriet.

Marieke en Denies hebben besloten om niet samen verder te gaan.

Ze zijn 9 jaar samen geweest en hebben een dochter Isabella van 3 jaar en een zoon Beau van bijna 2 jaar.

De schok is groot. Hoe ga je hier als ouders mee om.

Je wilt toch het allerbeste voor je kind en je kleinkinderen.

Gelukkig weet Marieke zich gesteund door haar zussen en zwagers en heel veel vrienden.

Marieke heeft urgentie gekregen van de woningstichting en hoopt binnen 3 weken tot 3 maanden een huurhuis te vinden voor haar en de kinderen.

Marieke is sterk en dapper, maar reken maar dat ze het zwaar heeft. Dus ze kan alle steun gebruiken in welke vorm dan ook.

En toen was er ook nog de val van het kabinet.

Daar wordt ik niet verdrietig van, integendeel.
Eerst 3 maart naar de stembus en dan begin juni weer.

Ik hoop dat er nu een kabinet komt dat LUISTERT naar de burgers en daar naar handelt.

En hopelijk gaan wij Nederlanders dan ook massaal naar de stembus.

Het sprei voor Isabella is klaar. Nu mag mijn zus Jannie de blokken aan elkaar gaan haken.

Ik ben nu bezig met een sprei voor Liam.

Deze is voor in zijn ledikantje, dus wordt niet zo groot.

Geen blokken dit keer maar gestreepte banen.

En dan ga ik beginnen aan een blokkensprei voor Beau.Dus ik ben nog steeds lekker bezig.

Na een barre winter met veel sneeuw en vorst( helaas geen elfstedentocht) is iedereen toe aan de warme zonnestralen in het voorjaar.

Mensen zijn moe en blijven proesten en snotteren en hoesten(behalve ik natuurlijk).

Heerlijk om te zien dat de bloembollen al voorzichtig boven de grond komen. Je hoort de vogels al weer fluiten.

Lekker weer naar buiten zonder je dik in te pakken.

Mensen groeten elkaar weer: mooi weer hè?

Ik herhaal nog maar eens dat mijn concentratie niet zo goed meer is. Mijn geheugen laat me soms ook in de steek. En daar wordt ik dan weer hartstikke onzeker van. Dus vergeet ik terug te mailen of te krabbelen, neem mij dit dan niet kwalijk. Het is geen opzet. Ik wordt soms moe van mijzelf. Heb overal briefjes en aantekeningen staan en hangen, want anders vergeet ik de helft.

Dat gaat straks met nieuwe longen en dus meer zuurstof vast stukken beter.

En wat ook heel fijn is om naar uit te kijken al duurt het nog lang: Lex en Tessa en Liam komen eind juni naar Nederland. Liam viert zijn eerste verjaardag in Nederland. Er wordt een zaaltje afgehuurd zodat familie en vrienden Liam kunnen feliciteren en kadootjes aan hem kunnen geven. Wat zal dat een leuk feest worden.

Nu nog een paar plaatjes van onze kleinkinderen om te laten zien hoe mooi ze zijn. En Jan en ik zijn hele trotse en gelukkige grootouders.