30 jaar getrouwd en naar het UMCG + aanvulling om 17.00 uur

Vandaag( 3 augustus) is het dertig jaar geleden dat Jan en ik getrouwd zijn. Onze trouwringen hebben we 20 jaar niet gedragen omdat dit niet handig was in ons werk. En dan blijkt dat de ring niet met ons is meegegroeid. Maar daar kan de juwelier wel iets aan doen. Dus als symboliek gaan we onze trouwringen weer dragen!

Deze dag is niet ongemerkt voorbijgegaan, ook al was Jan gewoon aan het werk.

Vanmorgen werden 3 boeketten met prachtige bloemen bezorgd!

Het bonte boeket is van Truus, Nathalie en Inge.
Het witte boeket is van Tina en Patricia.

Het rood witte boeket, dat heel erg op mijn boeket van 30 jaar geleden lijkt kregen we van Marieke, Denies, Isabella en Beau.

We hebben kaarten gekregen. En ik heb van Jan een Pandora bedel gekregen met zijn sterrenbeeld(kreeft).
En dan alle krabbels en mailtjes met felicitaties.
Hartverwarmend dat zoveel mensen met ons meeleven.

Dinsdag 4 augustus..

piep piep piep... 6.20 uur liep de wekker af.
Wat onmesnelijk vroeg.
Vandaag niet douchen, want dan ben ik al kapot voor de dag goed en wel begonnen is.

Maar goed, om 7.10 uur zaten Jan en ik in de auto op weg naar Groningen.
En wat denk je...alle verkeerslichten op GROEN. Geen enkel oponthoud door file of wat dan ook.
Met als gevolg dat we om 7.30 uur al in de parkeergarage van het UMCG stonden.

Nou, dan eerst nog maar even bij de hoofdingang in het zonnetje zitten want alle poli's waren natuurlijk ook nog dicht.

Na een kwartiertje zijn we voor Fonteinstraat 13 op een bankje gaan zitten.
Toen de deuren open gingen, wij gelijk naar binnen.
Hoefde ik verdoerie alleen maar bloed te prikken.
Dus om half 9 zaten we weer in de wachtkamer(eerst nog een bakkie koffie gedronken).

Dr.Nossent was al aanwezig, dus om 8.45 uur waren we al aan de beurt.
Hij bleef geruime tijd verdiept in mijn gegevens op de computer.
Daarna kon ik mijn verhaal doen.
Bleek dat hij ook een rontgenfoto en een echo van het hart had aangevraagd!!

Hij was begripvol en vroeg mij heel duidelijk te vertellen wat er aan de hand was en waaraan ik kon merken dat ik me minder voelde dan een maand geleden.
Dat is best moeilijk hoor.

En ja, als je saturatie met 5 liter zuurstof in rust 100% is...
Maar dat heb ik al zolang ik ziek ben.
Kom ik in beweging dan zakt de saturatie pijlsnel.
Met dat gegeven kom ik dus NOOIT op HU.

Hart en longen klonken goed. Hij had geen enkele aanwijzing dat het hart het zwaarder had dan voorheen.
Hij vond het wel verstandig dat ik gekomen was trouwens.
Hij was gewoon heel begripvol.

Hij besloot dat we nog even een rontgenfoto van de longen moesten maken en samen met de uitslag van het bloed zou hij kijken of er iets moest gebeuren??!!
Hij belt als er iets bijzonders is gevonden en anders tot de volgende controle op 29 september.

Op weg naar de auto werd ik nog aangesproken door een jonge vrouw die mij herkende van deze website(ze staat er zelf niet op).
Ze heeft haar naam niet gezegd, maar ze was 29 april getransplanteerd en het ging hartstikke goed met haar.

En dat geeft toch weer moed en hoop!

En geloof het of niet, maar om 10.00 uur zaten Jan en ik al achter de koffie in ons eigen huis!

Even vertellen hoe we ons voelen.
En dan...
Jan gaat zo weer lekker fietsen en ik ga heerlijk slapen na de lunch.

Hoe zwaar het ook is, we pakken de draad weer op.
Er gebeuren altijd wel weer dingen die zo leuk zijn.
Dan wil je LEVEN..elke minuut elk uur.
En dat doe ik dan ook.

P.S. Om half 4 belde dr.Nossent al op. Hij had de bloeduitslagen en longfoto's bekeken. Er waren geen nieuwe afwijkingen te vinden en ook de Pulmonale Hypertensie leek niet verslechterd.

Wel was mijn kaliumgehalte te laag. En daar zou ik mij dus zo ellendig van kunnen voelen. Bonkend hart, moe en futloos enz. Dus nu ga ik met ingang van morgen kalium tabletten slikken en wekelijks bloedprikken in het streekziekenhuis(WZA). Ik hoop echt dat ik me na een tijdje weer beter ga voelen. dat maakt het wachten een stuk minder moeilijk.