In korte tijd is er veel gebeurt in mijn leven en dat van dierbare vrienden.
Leuke momenten maar ook nare en verdrietige.
Hierdoor ben ik behoorlijk uit balans geraakt.
En dat voelt niet prettig.
Ik dacht, als ik het nu opschrijf ben ik het een beetje kwijt en komt de balans weer terug. Het is in ieder geval te proberen.
Mijn dochters met hun mannen en kinderen zijn op vakantie geweest.
Of ze zijn er dagjes opuit geweest naar het strand of openlucht museum.
Ik heb daar veel foto's van gekregen en het doet mij goed om te zien dat ze hebben genoten.
Kijk zelf maar.
Tessa en Lex hebben een huis gekocht in Svelgen.
Ze krijgen de sleutel per 1 oktober.
En het is een huis met een geweldig uitzicht.
Maar er moet nog wel flink geklust worden, want volgens Tessa is het een echt mannenhuis!
Dat zijn dus eigenlijk allemaal hele fijne dingen.
Maar zoals ik al schreef zijn er ook verdrietige dingen gebeurt.
Mijn oudste broer is plotseling in het ziekenhuis opgenomen met hartklachten. Gelukkig lijkt het een beetje mee te vallen, maar het is toch schrikken. Hij heeft ook nog maar 1 nier dus toch wat meer kwetsbaar. In november hoort hij meer over mogelijke behandeling van de verstopte aders die zijn gevonden.
Monique wordt heen en weer gegooid als het om wel of niet transplanteren gaat. Ze ligt al vanaf februari in het ziekenhuis te wachten op een long. En dan ineens trekt de chirurg zich terug omdat deze de ingreep niet durft te doen. Ik heb veel mail contact met haar en leef erg met haar mee.
Lisa is overleden hoewel ze op HU internationaal stond.
Dean , onze dappere ridder, is 10 september overleden.
En 11 september werd mijn jongste dochter Tessa 21 jaar. maar ze woont in Noorwegen. Dus felicitaties en knuffels door de telefoon en via de computer. Ze geeft zaterdag haar verjaardagsfeest met haar vrienden en schoonfamilie. Ik gun het haar van harte, maar het doet ook pijn in mijn moederhart!
En vrijdag krijg ik nog 2 onderzoeken om een eventueel gaatje in mijn hart op te sporen(lees mijn vorige bericht).
Ik ben vorige week even echt inelkaar geklapt. Ik had het zo moeilijk met alle nare dingen om me heen. En ja, ik ben bang. Bang dat de longen die ik zo hard nodig heb niet op tijd zullen zijn.
Jan zei gisteren: minister Klink krijgt toch gelijk. Gewoon niks doen aan de donorregistratie, de mensen gaan vanzelf wel dood.
Ik weet het, dit is galgenhumor. Maar dat houdt ons op de been, hoe gek dat ook mag klinken.
Mijn huisarts komt nu elke week even bij mij langs om te praten.
Even mijn hart luchten bij iemand die emotioneel ver van mij af staat.
Dat geeft weer ruimte.
En ja, toen heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt en heb mezelf een schop onder mijn kont gegeven. Ondanks ademnood, vermoeidheid, pijn en verdriet wil ik LEVEN!
Het leven bestaat uit een lach en een traan.
Nu voel ik meer tranen.
Maar het tij zal vast weer keren.
Ik blijf HOOP houden.
5 opmerkingen:
hoop dat je snel je balans weer terug krijgt.
De onderzoeken ook echt zin vol zijn.
groetjes anne-marie
Hallo Alida,
We begrijpen hoe jij je voelt, het is een verschrikkelijke tijd waar je met je emoties enorm van de ene kant naar de andere kant wordt geslingert. En ja van de regering moeten we het niet hebben.
we hopen dat jet toch positief bijft denken, want dat is toch ook heel belangrijk. Het verdriet, de boosheid, al die gevoelens...het is vaak heel zwaar...maar bewaar ook de lichtpuntjes en houd de moed erin.
Liefs Jan en stans
Lieve Alida,
De boog kan niet altijd gespannen staan toch. Nu even de tijd nemen om uit te huilen en dan toch weer er tegen aan gaan.
Denk aan je.
Liefs,
Brenda
Hallo Alida, ik wil je nog even een hart onder de riem steken.
Dat blijven we als lotgenoten gewoon doen totdat er dat moment komt dat wij met wat meer lucht en met wat minder zorgen door het leven stappen.
Je kunt je beter niet meer ergeren aan de beslissingen van die ene "meneer" Klink. Immers je verspilt je kostbare energie dan toch maar aan zaken waaraan jij je alleen maar ergert. Deze energie kun je beter benutten om zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen.
En te genieten van je gezin, ook al woont je dochter nou niet direct bij jullie in de buurt.
Nou Alida ik ga zo weer om half twaalf met mijn longgroepje in het ziekenhuis fysio'en.
Groetjes, ook aan je familie.
Hans Laarhuis
Hoi Alida, je kent me wel niet, maar ik lees vaak verschillende site's via longtransplantatie.nl.. ik heb zelf cf en ken verschillende mensen die een site hebben hier en ja er zitten de laatste tijd rot berichten tussen he... maar ik wilde eiglijk alleen ff zeggen: geef de hoop en moed niet op! je hebt mensen om je heen die van je houden en waar je op terug kan vallen! en tuurlijk hoort een traan er ook bij en dat is ook goed, maar ga niet twijfelen of de longen er wel op tijd zijn, dat is 'gewoon' een kwestie van wachten en geduld... en tot et zover is: ervan maken wat er van te maken valt;) liefs Yvon
Een reactie posten